European Business Review

Είναι αργά για δάκρυα, Ντόρα (Άννα, Κωστή, Μιχάλη...)

2012-01-30T13:31:00.001+02:00

Του Θάνου Τζήμερου, ιδρυτή της κίνησης πολιτών ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΞΑΝΑ!

Μ’ αρέσει ο τίτλος «απλός» πολίτης. Φυσικά και αντιλαμβάνομαι ότι οι «σύνθετοι» πολιτικοί που τον δημιούργησαν και μας τον προσήψαν, του έβαλαν, σαν κρυφό κώδικα, μια εσάνς απαξίωσης. Εσείς οι «απλοί», τι να καταλάβετε από πολιτική; Αφήστε να το χειριστούμε εμείς, οι... αναβαθμισμένοι!

Εγώ όμως, το «απλός», το θεωρώ τίτλο τιμής. Ο απλός είναι ευθύς, αφτιασίδωτος. Του αρέσουν τα σταράτα λόγια. Ορθά – κοφτά. Έχει (ακόμα) επαφή με την κοινή λογική. Και, κυρίως, όταν μιλάει με τους άλλους «απλούς», τον καταλαβαίνουν. Εμείς, οι απλοί πολίτες λοιπόν, διατυπώνουμε μερικά απλά ερωτήματα. Στα οποία, περιέργως, δεν μπορεί κανείς «σύνθετος» να απαντήσει. Κάθε φορά που το προσπαθεί, στην καλύτερη περίπτωση, εκτίθεται. (Συνήθως γελοιοποιείται - αλλά φαίνεται ότι όταν γίνεσαι «σύνθετος», χάνεις την αίσθηση του γελοίου. Θα είναι, μάλλον, ένα είδος παρενέργειας που οφείλεται στην... αναβάθμιση.)

Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, παρατηρούμε ότι το είδος ΗΟΜΟ SAPIUS POLITICUS υφίσταται μετάλλαξη. Η κάμπια που χουζούρευε τόσα χρόνια προστατευμένη από το κουκούλι του διεφθαρμένου κρατισμού γίνεται μια διαπρύσια πεταλούδα της κάθαρσης! Θαύμα! Προσκυνήστε χριστιανοί!

Επειδή όμως οι «απλοί» άνθρωποι, όσο νάναι έχουμε κάπως πονηρευτεί, ας ξανακάνουμε μερικές απλές ερωτήσεις:

- Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβει κανείς πως αν συνεχώς ξοδεύει περισσότερα από όσα βγάζει συσσωρεύοντας χρέος, κάποια στιγμή θα πάψουν να του δανείζουν; Από το 1985 υπήρχαν προειδοποιήσεις ότι τα πράγματα ξεφεύγουν. Στο αρχείο μου έχω ένα ολόκληρο ντοσιέ με ανάλογα άρθρα. Εσείς, «άρτι ανανήψαντες» πόσα έχετε;

- Πώς γίνεται κι ενώ ΟΛΗ η «πιάτσα» ήξερε ΟΛΕΣ τις λεπτομέρειες της διαφθοράς σε ΟΛΑ τα επίπεδα (από τον κλητήρα μέχρι το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον) ούτε η Ντόρα, ούτε η Άννα ούτε ο Κωστής (για τον Μιχάλη δεν το συζητάμε, αυτός κυνηγούσε τους κλέφτες) άκουσαν ποτέ τίποτε; Ή δεν λειτουργούν τα αισθητήρια όργανα, ή το πράγμα μπλοκάρει στην επεξεργασία. Υπάρχει κάτι άλλο;

- Οι γενικεύσεις είναι φασισμός, λένε κι η Άννα κι η Ντόρα. Συμφωνούμε! Όμως όταν οι αρχηγοί σας εξαπατούσαν τους πολίτες με τα λεφτά που υπάρχουν ή με την επανίδρυση του κράτους, γενική δεν ήταν η αποδοχή, ή κάνω λάθος; Βγήκε κανένας σας να πει – «τι είναι αυτά που λες αρχηγέ; Δεν υπάρχει σάλιο!» Βγήκε καμμία να καταγγείλει ότι η ΑΓΡΟΓΗ, η μονιμοποίηση των συμβασιούχων από το παράθυρο και οι αναπηρικές – μαϊμούδες δεν είναι ακριβώς «επανίδρυση»;

- Όλα αυτά τα χρόνια, αναρωτήθηκε κανένας σας πόσους υπαλλήλους έχει, διάολε, το μαγαζί που αναλάβατε; Πόσους συνταξιούχους; Πόσους τυφλούς; Πόσους πεθαμένους; Αυτό που έκανε ο Ραγκούσης, 35 χρόνια δεν βρέθηκε ούτε ένας από σας, τους πολύφερνους managers του Δημοσίου να το σκεφτεί καν!

«Δια πράξεων ή παραλείψεων» λέει η νομοθεσία. Κι είναι τόσες πολλές οι πράξεις και οι παραλείψεις που θα μπορούσαμε να ρωτάμε για άλλα 35 χρόνια. Όμως, δεν έχει νόημα. Εμείς, οι απλοί πολίτες, τις απαντήσεις τις ξέρουμε. Και έχουμε πάρει τις αποφάσεις μας: ούτε ένας από όσους έκαναν την Ελλάδα περίγελω του κόσμου, απ’ όσους λέρωσαν τα χέρια τους με το αίμα των Ελλήνων που αυτοκτονούν η πεθαίνουν από πείνα (1600 συμπατριώτες μας τα δύο τελευταία χρόνια!) δεν έχει δικαίωμα να διεκδικεί την αποδοχή, τη συγχώρεση και πολύ περισσότερο, την ψήφο μας. Ούτε ένας!

Άλλωστε εσείς, οι «σύνθετοι», δεν λέτε ότι ο πολιτικός πρέπει να αφουγκράζεται τον λαό; Για, στήστε λοιπόν αυτί... Πάλι δεν ακούτε τίποτα; Λυπάμαι, υπάρχει λειτουργικό πρόβλημα – στα αισθητήρια ή στον εγκέφαλο, ας το αποφασίσει η επιστήμη. Εμείς, τις αποφάσεις μας τις πήραμε.

Τι είπατε; Απεταξάμην; Κρίμα Ντόρα, κρίμα Άννα, είναι πολύ αργά.

ΨΕΥΔΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ

2011-12-27T10:20:00.004+02:00

Εκρηκτικούς ρυθμούς έχει προσλάβει η μέσω Διαδικτύου διάδοση ψευδών, συκοφαντιών, ηλιθιοτήτων και κηρυγμάτων μίσους, με σκοπό την εξώθηση στην βία

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Μπορεί η περίφημη μπλογκόσφαιρα να έχει πολλές θετικές πλευρές και να αποτελεί μία νέα μορφή δημοσιογραφίας και διακίνησης ιδεών, πληροφοριών και γνώσεων, πλην όμως η άλλη όψη της μοιάζει με πραγματικό βόθρο. Και στον τελευταίο, κοινωνικά αποβράσματα και λοιπά ιζήματα, της πολιτικής κυρίως, εκβάλλουν τον ζόφο που έχουν μέσα τους.

Έτσι, όπως πολύ σωστά έγραψε στα «Νέα» της 24ης Δεκεμβρίου ο Θανάσης Χειμωνάς, υπό τον τίτλο «Ψέματα στην ελληνική μπλογκόσφαιρα», η τελευταία δυστυχώς είναι κρίκος μιας απέραντης αλυσσίδας από κάλπικες ειδήσεις οι οποίες διαδίδονται ωσάν την φοβερή πανώλη τους χαλεπούς καιρούς του Μεσαίωνα. Από μελοδραματικά ψεματάκια, όπως τα παιδάκια που λιποθυμούν από ασιτία επειδή οι γονείς τους δεν έχουν να τους πάρουν κορνφλέϊκς, έως εξωφρενικές μπούρδες σαν τον στρατό από Ολλανδούς και Γερμανούς κομάντο που κάνουν γυμνάσια στην Λάρισα ούτως ώστε να πνίξουν στο αίμα την ελληνική εξέγερση (όταν αυτή ξεσπάσει).

Όλα αυτά τα παραμύθια διαμορφώνουν κλίμα. Δυστυχώς, πολλοί συμπατριώτες μας πιστεύουν ο,τιδήποτε τους σερβίρει ο Internet Explorer τους. Το τσιτάτο «Αγνοήστε τα κρατικοδίαιτα, πλουτοκρατικά, σιωνιστικά ΜΜΕ και αγκαλιάστε το ελεύθερο και ανεξάρτητο Διαδίκτυο» κερδίζει συνεχώς έδαφος σε μία χώρα όπου ο τελευταίος φούφουτος μπορεί να «ανεβάσει» ανεξέλεγκτα «ειδήσεις» δικής του επινόησης –ακόμα και σε, σχετικά, mainstream ειδησεογραφικά sites.

Η παραπληροφόρηση αυτή, σε συνδυασμό με οχετό ύβρεων, απειλών και συκοφαντιών, δημιουργεί ένα θανατηφόρο μείγμα, το οποίο ως μόνον στόχο έχει το ξέσπασμα μιας θεότυφλης βίας. Μία θεότυφλη βία την οποία επιδιώκει ένας φαιοκόκκινος οχετός υπανθρώπων, απέναντι στον οποίον, δυστυχώς, η κοινωνία μας δείχνει πρωτοφανή ανοχή. Όμως, στην παρούσα φάση κρίσης που βρίσκεται η χώρα, αυτός ο οχετός όχι μόνον φουσκώνει επικίνδυνα, αλλά γίνεται προσβάσιμος σε όλους με ένα κλικ. Ένα κλικ που, πολλαπλασιαζόμενο, μπορεί να αποβεί μοιραίο για την δημοκρατία, τις ατομικές ελευθερίες και την αξιοπρέπεια του καθενός. Επειδή, όμως, είναι πολύ δύσκολο να μπει μια τάξη σε μια τέτοια κατάσταση, τίθεται ένα μεγάλο θέμα αυτοπροστασίας. Θα πρέπει, δηλαδή, ο καθένας μας να ορθώσει φράγματα απέναντι στον οχετό.

Η έξοδος από το ευρώ δεν είναι λύση

2011-12-26T19:09:00.001+02:00

Του Πάνου Καζάκου

Η κοινωνία μας βρίσκεται σε μια περίεργη κατάσταση: Πολλοί δεν έχουν καταλάβει τίποτε και συμπεριφέρονται σαν να μη συνέβη τίποτε, άλλοι πάγωσαν ή παραιτήθηκαν, μερικοί αναζητούν διέξοδο ξέροντας πόσο δύσβατος θα είναι ο δρόμος στο μέλλον.

Στο μεταξύ η κατάσταση χειροτερεύει - παρά την ανάσα ελπίδας της νέας κυβέρνησης και … της έκτης δόσης!. Το 2011 πλήθαιναν οι προειδοποιήσεις ότι η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός ευρωζώνης αν δεν καταφέρει να εξυγιάνει τη δημόσια οικονομία της και δεν εφαρμόσει με συνέπεια ένα ευρύ πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Ξένα ιδρύματα και οίκοι υπολόγιζαν τις ποσοτικές επιπτώσεις της εξόδου και των πιθανών ισοζυγίων κόστους-ωφελειών για τις χώρες και τους πελάτες τους.

Ενώ για πολλούς η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη είναι αναπόφευκτη, για μερικούς είναι και επιθυμητή και αναγκαία για να ανακάμψει η ελληνική οικονομία. Υποθέτοντας ότι έχουμε ως χώρα ακόμη επιλογή, θα ασχοληθώ στη συνέχεια με τη σύσταση για επιστροφή στη δραχμή.

Όταν ο λαϊκισμός συναντά μια ψευδεπίγραφη «κοινωνική ευαισθησία».

Θεωρώ, ότι σε αυτή συναντώνται τρία ρεύματα σκέψης:

• Το πρώτο στηρίζεται σε εκδοχές της συμβατικής οικονομικής, σύμφωνα με τις οποίες η επιστροφή στη δραχμή θα φέρει υποτίμησή της και έτσι…αύξηση των ελληνικών εξαγωγών,

• το δεύτερο είναι καθαρά λαϊκιστικό καθώς καλλιεργεί ψευδείς προσδοκίες για απλές και άμεσες λύσεις και

• το τρίτο κινείται στην παράδοση μιας αριστεράς που δεν έμαθε και δεν μαθαίνει από την ιστορία και συνδέει την επιστροφή στη δραχμή με τον …σοσιαλιστικό μετασχηματισμό (κρατικοποιήσεις κλπ).

Τα τελευταία δύο είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Συχνά, την έξοδο ευνοούν ακόμη διαβλητοί παράγοντες του πολιτικού και οικονομικού κόσμου – άνθρωποι που έχουν παραβιάσει νόμους και φυγαδεύσει τεράστια ποσά στο εξωτερικό, άλλοι που οραματίζονται τις παλαιές σχέσεις συναλλαγής χωρίς εξωτερικό κορσέ με ένα κράτος που τυπώνει χρήμα, μερικοί κερδοσκόποι και αρκετοί άσχετοι.

Υποστηρίζω ότι η έξοδος από την ευρωζώνη και η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι λύση. Και δεν είναι λύση για οικονομικούς, πολιτικούς και καθαρά ατμοσφαιρικούς λόγους.

Οι οικονομικοί λόγοι είναι συνοπτικά οι εξής: Δεν θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων καθώς αυτά παράγονται κυρίως με εισαγόμενες (και τότε ακριβότερες ) εισροές, θα αποτρέψει επενδύσεις στη χώρα, θα αυξήσει δραματικά τις δαπάνες για εξυπηρέτηση του χρέους, θα μειώσει δραστικά μισθούς και εισοδήματα, θα προκαλέσει πληθωρισμό και προβλήματα στη χρηματοδότηση της οικονομίας μέσω των τραπεζών, ο πληθωρισμός με τη σειρά του θα αυξήσει τη φτώχεια και τις ανισότητες κ.α. Ή, ωμά, «με δραχμή θα κερδίσουν οι απατεώνες» (Α. Ταμβακάκης, ΕΤΕ).

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ακόμη και αν εγκαταλείψουμε την ευρωζώνη θα πρέπει να συμμαζέψουμε το κράτος και να εφαρμόσουμε μεταρρυθμίσεις ευρείας κλίμακας. Διότι, συνοπτικά, το πρόβλημά μας βρίσκεται στην πλευρά της προσφοράς – τι, πώς, με ποια ποιότητα και τεχνολογία παράγουμε- και αυτό δεν λύνεται με υποτιμήσεις όπως έδειξε καθαρά η δεκαετία του ’80!

Πέρα από την «οικονομία».

Κρισιμότερες είναι ίσως οι πολιτικές επιπτώσεις της επιστροφής στη δραχμή. Ως σήμερα, η ένταξη στην ευρωζώνη έτεινε να πειθαρχήσει ένα άτακτο πολιτικό σύστημα στο οποίο κυριαρχούσε η «πολιτική λογική» της συναλλαγής. Και δεν εννοώ φυσικά μόνο τους κυβερνώντες ή κυβερνήσαντες ή όσους ευκίνητους θα ήθελαν να πάρουν μέρος στο πάρτυ (στη νομή της όποιας εξουσίας νομίζουν ότι θα έχουν) χωρίς να έχουν ξεκαθαρισμένες ιδέες, αλλά και επιχειρηματίες, διαμεσολαβητές πάσης φύσης και πολυάριθμους πελάτες τους (που τους τοποθετούμε στον «καλό λαό»). Η έξοδος από το ευρώ θα καταργούσε πολλούς από τους «εξωτερικούς περιορισμούς» της πατρωνίας. Θα σηματοδοτούσε μια μη αντιστρέψιμη διαδικασία παρακμής.

Τέλος, δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι «ατμοσφαιρικές» συνέπειες, δηλαδή οι επιπτώσεις στην ψυχολογία του νεοέλληνα, ιδίως αν η έξοδος γίνει αναγκαστικά και ανοργάνωτα ή δεν είναι δική μας επιλογή. Οι πολίτες θα βίωναν την έξοδο από το ευρώ σαν μια μεγάλη αποτυχία και θα αποδυνάμωνε ακόμη περισσότερο τα ήδη ασθενή εκσυγχρονιστικά ανακλαστικά. Το ηθικό της κοινωνίας θα έπεφτε δραματικά και μαζί του οι προσδοκίες για αναγέννηση.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν ή επιστροφή στη δραχμή όχι μόνο δεν είναι λύση, αλλά λειτουργεί και παραπλανητικά ακόμη και στον οικονομικό τομέα. Η απαίτηση «πίσω στη δραχμή» στρέφει την προσοχή μακριά από αυτά που πρέπει να γίνουν εδώ, δηλαδή απλά μακριά από την εξυγίανση της δημόσιας οικονομίας και τις δραματικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος σε δημόσια διοίκηση, φορολογικό σύστημα, φοροδιαφυγή, διαφθορά σε πολιτική και διοίκηση, χωροταξία, εφαρμογή του νόμου, άνοιγμα των αγορών κ.α. Υπονοεί ότι δεν χρειάζεται να γίνει σχεδόν τίποτε από όλα αυτά. Λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. Ή, όπως λέμε στην ποδοσφαιρική αργκό, «κλωτσά τη μπάλα έξω από το γήπεδο».

Υπάρχει λύση;

Την υπαινιχθήκαμε ήδη και θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πολλά. Όμως τα κρίσιμα ερωτήματα είναι άλλα: Ποιες δυνάμεις μπορούν να στηρίξουν τις αλλαγές ευρείας κλίμακας σε θεσμούς και πολιτικές που απαιτούνται; Υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις; Τι έγινε το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας; Είναι πάλι δυνατή η κινητοποίηση όσων δεν έχουν παραιτηθεί και αναζητούν έντιμα διέξοδο και είναι έτοιμοι να συνεισφέρουν όπως έγινε στους Ολυμπιακούς, η επιτυχία των οποίων ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση πολλών και τους έδωσε περηφάνια; Ποιοι είναι αυτοί που θα δώσουν το καλό παράδειγμα (με τις πράξεις τους και όχι όσα λένε) σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου και, επομένως, δεν συμμετείχαν (με τον καλό ή κακό τους τρόπο) στο γενικευμένο αλισβερίσι;

Ο ΧΟΡΟΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΤΟΥ ALTER

2011-12-26T11:01:00.003+02:00

Αποκαλυπτικά στοιχεία φέρνουν στην δημοσιότητα οι απλήρωτοι εργαζόμενοι στον τηλεοπτικό σταθμό –που είναι απορίας άξιον πώς απέσπασε από εμπορικές τράπεζες δάνεια 500 εκατ. ευρώ.

Δημοσιεύουμε στην συνέχεια κείμενο που μάς απέστειλαν οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του τηλεοπτικού σταθμού Alter και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του για το ποιοι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη στην Ελλάδα, σε ποιο επίπεδο και, βέβαια, με ποιο κόστος. Διότι αυτό που προκύπτει από τα γραφόμενα των απλήρωτων εργαζομένων είναι ότι κάποιες τράπεζες –άγνωστον με ποια κριτήρια – χρηματοδότησαν ένα απίθανο κύκλωμα χρυσοδάκτυλων, οι οποίοι από το πρωί μέχρι το βράδυ το έπαιζαν τιμητές και εισαγγελείς, σε μία προσπάθεια να αποκομίζουν εκατομμύρια μέσω της χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Τελικά, το απίστευτο αυτό κύκλωμα «κολλητών» και «νονών» του φτωχού λαού, σήμερα έχει υπονομεύσει και ολόκληρο τον χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας, κομμάτι των οποίων αντιμετωπίζει το φάσμα της οριστικής κατάρρευσης. Μεταξύ άλλων, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του Alter αναφέρουν και τα ακόλουθα:

«Στις δημοσιευμένες οικονομικές καταστάσεις για τα έτη 2005-2009, οι αμοιβές που δόθηκαν σε διευθυντικά στελέχη και μέλη ΔΣ ανέρχονταν σε αστρονομικά ποσά. Μόνο για το 2009, οι αμοιβές ανέρχονταν σε 5.523.430 ευρώ. Φαίνεται όμως πως όλα αυτά τα χρόνια κανείς ελεγκτικός μηχανισμός δεν έδωσε σημασία. Κανείς δεν αναρωτήθηκε πώς γίνεται μία εταιρεία, από την εισαγωγή της στο Χρηματιστήριο το 2000 και μετά, να μην έχει δώσει μέρισμα στους μικρομετόχους της, αλλά να σκορπίζει όλα αυτά τα χρόνια τεράστια ποσά στα μέλη του ΔΣ που τυχαίνει να είναι και μεγαλομέτοχοί της.

»Εμείς θα τολμήσουμε να σάς αναφέρουμε ενδεικτικά για το έτος 2009 τις σκανδαλώδεις αμοιβές των μελών του ΔΣ, των διευθυντικών στελεχών και των τηλεοπτικών αστέρων (δεν ξέρουμε, βέβαια, αν εσείς θα τολμήσετε να τις δημοσιεύσετε). Δικά σας λοιπόν τα σχόλια για τις αμοιβές της ντροπής.
»Αμοιβές μελών ΔΣ ετησίως: από 350.000 ευρώ έως 450.000 ευρώ (μεικτά) ο καθένας. Τα μέλη του ΔΣ το έτος 2009 ήταν οι Κ.Γιαννίκος, Γ.Κουρής, Α.Κουρής, Β.Κοσμόπουλος, Χ.Πεχλιβανίδου, Α.Κοντοδήμου, Ξ.Βαλέττας.

»Αμοιβές διευθυντικών στελεχών ετησίως:

-Κοσμάς Σφαέλος, διευθυντής Ειδήσεων, 420.000 ευρώ και, μέσω της κυπριακής offshore εταιρείας Garston Invest, 232.500 ευρώ. Σύνολο: 652.500 ευρώ. Είναι να αναρωτιέστε όλοι τί έκανε αυτός ο διευθυντής και άξιζε τόσα πολλά. Εμείς πάντως ξέρουμε και θα αναφερθούμε σύντομα στο έργο του.

-Αρχοντούλα Παπαπαναγιώτου, διευθύντρια Νομικής Υπηρεσίας, 420.000 ευρώ. «Φύλακας άγγελος» όχι του Alter, αλλά του επί πολλά χρόνια συνεργάτη της Κ.Γιαννίκου. Μέσω της Συμμετοχικής Επενδυτικής Θεαμάτων, φαίνεται να έχει αγοράσει την πλειοψηφία των μετοχών του Γιαννίκου στην θεατρική επιχείρηση ΕΛΛ.ΘΕΑ.

-Βασίλης Κοσμόπουλος, γενικός διευθυντής και μέλος ΔΣ: 420.000 ευρώ. Εκτός της αμοιβής του, έπαιρνε και αμοιβή μέλους ΔΣ. Συνολική αμοιβή: 720.000 ευρώ. Ο «διπλός ρόλος» θέλει και διπλή αμοιβή.

-Στέλιος Πανταζόπουλος, εμπορικός διευθυντής, 520.000 ευρώ, Θεοφύλακτος Οικονομίδης, οικονομικός διευθυντής, 100.000 ευρώ, Δημήτρης Στολίδης, προϊστάμενος στη Οικονομική Διεύθυνση, 85.000 ευρώ –και οι τρεις τα «αγαπημένα» παιδιά του Γιαννίκου

-Αθανασία Γοργόλη, διεθύντρια προσωπικού, 93.000 ευρώ. Δεν ήταν κακή αμοιβή για κάποια που ξεχνούσε να πατάει το πόδι της στον σταθμό και ασχολούνταν συνεχώς με την ξενοδοχειακή επιχείρηση που διατηρούσε στην Σίφνο.

»Να είναι τυχαίο άραγε ότι, πριν ξεσπάσει το τσουνάμι στον σταθμό, οι Πανταζόπουλος, Γοργόλη και Στολίδης παραιτήθηκαν για να συνταξιοδοτηθούν και να πάρουν κανονικά τις αποζημιώσεις τους;

»Αμοιβές τηλεοπτικών αστέρων, ετησίως:
-Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, ο Ρομπέν της Εκάλης, 2.600.000 ευρώ και Κώστας Χαρδαβέλλας 760.000 ευρώ. Εσείς τουλάχιστον, Μάκη και Κώστα, δεν θα έπρεπε να προβάλετε στο Zougla το βιντεάκι με τον συλληφθέντα αγαπημένο σας εργοδότη Κ.Γιαννίκο, που τόσο πολύ σάς στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Αχάριστα παιδιά, μην δείτε κάποιον να γονατίζει.

-Νίκος Χατζηνικολάου, 1.000.000 ευρώ. Νικολάκη, τί να πούμε για σένα; Και εμείς με τέτοια αμοιβή δεν θα εγκαταλείπαμε τον σταθμό τουλάχιστον μέχρι τις 7 Ιανουαρίου του …2017.
-Αγγελική Νικολούλη, 610.000 ευρώ. Miss Marple, πώς να μην ευγνωμονείς τον εργοδότη σου Κώστα Γιαννίκο όταν φρόντιζε ο σταθμός όλα αυτά τα χρόνια να σού πληρώνει ακόμα και τον φόρο εισοδήματος; Βέβαια, δεν νομίζουμε να πιστεύεις ότι είσαι η μοναδική.

-Γιώργος Τράγκας, 300.000 ευρώ. Αλήθεια Γιωργάκη γιατί δεν εμφανίστηκες να υποστηρίξεις την παρέμβαση της εταιρείας σου Dynamic Communication κατά της αίτησης για την υπαγωγή του Alter στο Άρθρο 99; Μήπως γιατί τσέπωσες το παραδάκι ενώ εμείς οι εργαζόμενοι παραμένουμε για πολλούς μήνες απλήρωτοι; (πρόσεξε, γιατί καμμιά φορά και οι τοίχοι έχουν αυτιά!!!)

»Να μην μιλήσουμε για τις offshore εταιρείες που όλα αυτά τα χρόνια εισέπρατταν εκατομμύρια ευρώ. Ή μήπως δεν εισέπρατταν; Μήπως ήταν εικονικές συναλλαγές και υπερτιμολογήσεις; Μήπως να μάς απαντήσουν γι αυτό οι Διοικητές της Πειραιώς και της Marfin; Αν όχι, πάλι, μήπως να μάς λύσουν την απορία οι ΑΡΜΟΔΙΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ, η ΣΔΟΕ, η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ, οι ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ, οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και όλοι όσοι εθελοτυφλούσαν για πολλά χρόνια;
»Πώς γίνεται μία εταιρεία που έχει μετοχικό κεφάλαιο 8.000.000 ευρώ να αγοράζει από το 2006 έως και το 2009 πρόγραμμα (ταινίες) αξίας περίπου 420.000.000 ευρώ;

»Και πώς αυτή η εταιρεία το 2010 εμφανίζει ξαφνικά ζημιές και δεν μπορεί να πληρώσει όλους εμάς;
»Δεν είναι η οικονομική κρίση που έπληξε το κανάλι. Είναι η απληστία των λίγων που έπληξε εμάς τους πολλούς. Όσο κι αν τους βολεύει η πτώχευση, είναι πλέον σίγουρο ότι δεν θα κουκουλώσει τα εγκλήματά τους εις βάρος μας. Διαμηνύουμε στους υπεύθυνους ότι τους τίτλους τέλους θα τους γράψουμε εμείς. Εμείς που συμπληρώσαμε τα κομμάτια του puzzle…

Απλήρωτοι εργαζόμενοι του Alter

Υ.Σ.) Αλήθεια κ.Γιαννίκο και κ.Κουρή πόσο να κοστολογείται η κάθε ταινία που αγοράζατε;

Ο ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΩΝ ΕΦΡΑΙΜ

2011-12-26T10:59:00.002+02:00

«Πρόσεχε παιδί μου, να διαφυλάξης καλώς την έντιμον πενίαν ημών»
Ο πατέρας του Αλ. Παπαδιαμάντη, παπα-Αδαμάντιος

Η υπόθεση Εφραίμ, που αφέθηκε να «σιτέψει», έπληξε βαρύτατα το κύρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, και περισσότερο ακόμη την μοναστική πολιτεία με όσα αυτή σήμαινε για το λαό. Και είναι άξιο απορίας πώς αφέθηκε ο ηγούμενος της Μονής επί τόσο χρόνο ανεμπόδιστος να προβαίνει στις χρηματιστηριακές πράξεις του χωρίς ούτε οι μοναχοί της Μονής, ούτε η επιστασία του Αγίου Όρους, ούτε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών, αλλ’ ούτε και το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, στη δύναμη του οποίου ανήκει, να θεωρήσουν ότι είχαν καθήκον να επέμβουν για να ανακόψουν τις δραστηριότητες του ηγούμενου της Μονής.

Και ας μην πει κανείς ότι δεν τις γνώριζαν, διότι και μόνο τα συνεχή ταξίδια του Εφραίμ και οι διαπραγματεύσεις του με δικηγόρους, συμβολαιογράφους, κρατικούς υπαλλήλους, τοπογράφους και … υπουργούς(!), δηλαδή πυρετώδεις απασχολήσεις που δεν είχαν καμία σχέση με τα ιερά του καθήκοντα, θα έπρεπε να τους υποψιάσει ότι ο Άγιος πατήρ με κάτι …εξωμοναχικό ασχολείτο.
Αλλά και όταν αποκαλύφθηκαν οι δραστηριότητές του, αφέθηκε να συνεχίζει το …θεάρεστο έργο του. Η Έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξις των Αγιορειτών Μοναχών, που συνήλθε για να εξετάσει την υπόθεση του Εφραίμ, δεν τόλμησε να καταδικάσει ευθέως τον ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου. Στην ανακοίνωσή της περιοριζόταν να σημειώσει «την αδιαφανή σύμπραξη με την κοσμική εξουσία χάριν οικονομικών ή άλλων οφελών».

Η Ιερή Κοινότητα τηρούσε τις αποστάσεις της από το Εφραίμ. Και τον άφηνε να συνεχίζει –μολονότι τώρα απογυμνωμένος από την πρότερη ισχύ του– τα θεάρεστα έργα του, περιφέροντας τις επτά «θαυματουργές» εικόνες της Παναγίας και την Αγία Ζώνη της στους υψηλούς επισκέπτες της Μονής του που εξακολουθούν να τον περιβάλλουν με τον σεβασμό τους.
Ο Κύπριος ιερομόναχος που απέβλεπε στο να καταστήσει το «Περιβόλι της Παναγίας» Κέντρο της Ορθοδοξίας, που από την ισόβια ακτημοσύνη που υποσχέθηκε κατά την κουρά του φιλοδόξησε να γίνει μεγαλοτσιφλικάς, τώρα οδεύει προς της φυλακής τα σίδερα…

Μιχάλης Κύρκος
εκδότης του περιοδικού «Ηλιαία»

Τα Ευρωπαϊκά βραβεία Κωνσταντίνος Καλλιγάς σε 7 δημοσιογράφους

2011-12-21T13:10:00.003+02:00

Για 15η συνεχή χρονιά, το ελληνικό τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων απένειμε τα βραβεία ήθους και δημοσιογραφικού προσανατολισμού «Κωνσταντίνος Καλλιγάς», τιμώντας την μνήμη του ιδρυτού και πρώτου προέδρου του.

Σε μία σεμνή τελετή, που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα συσκέψεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα, τα βραβεία απενεμήθησαν στους δημοσιογράφους Στέφανο Κασιμάτη (Καθημερινή), Μανώλη Βασιλάκη (Athens Book Review), Κατερίνα Ακριβοπούλου (Σκάϊ), Κώστα Αργυρό (ΝΕΤ), Περικλή Βασιλόπουλο (ΕΡΤ και ΕΡΑ), Διονύση Μάλαμο (περιφερειακός Τύπος) και Παντελή Μαραβέλια (Κόσμος Σαββατοκύριακο).

Αναφερόμενος στον θεσμό και στο πρόσωπο του Κων. Καλλιγά, ο πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της ΕΕΔ Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος είπε ότι «τα βραβεία απονέμονται σε μία κρίσιμη για την ελληνική δημοσιογραφία περίοδο, όπου το ήθος και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας δέχονται ισχυρά και πολύπλευρα κτυπήματα. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για την Ευρώπη, που βρίσκεται στην δίνη ενός σκληρού παγκόσμιου νομισματικού και οικονομικού ανταγωνισμού, με νέους παίκτες να διεκδικούν μερίδια στην διεθνή αγορά. Στο πλαίσιο αυτό, η Ευρώπη, όπως πίστευε και ο Κων. Καλλιγάς, πρέπει να επανανακαλύψει την πολιτιστική της ταυτότητα και να εδραιώσει τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας για τις οποίες τόσους αγώνες έκανε. Γι αυτό, είναι ανάγκη, πέρα από το οικονομικό Μάαστριχτ, να υπάρξει και ένα αντίστοιχο πολιτιστικό, που σήμερα είναι όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητο».

Χαιρετισμούς στην εκδήλωση απηύθηναν ο διευθυντής του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα κ. Λεωνίδας Αντωνακόπουλος, ο διευθυντής της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Πάνος Καρβούνης και εκπρόσωποι δημοσιογραφικών οργανώσεων.

ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ Η ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ;

2011-12-20T10:09:00.003+02:00

Το ΚΚ Βορείου Κορέας και το ΚΚΕ είναι τα μοναδικά σταλινικά κόμματα στον κόσμο. Δεν θα πρέπει, λοιπόν, η κ.Αλέκα Παπαρήγα να τιμήσει την μνήμη του Κιμ Γιονγκ-Ιλ;

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

«Χάθηκε ο ήλιος του 21ου αιώνα. Έρχεται όμως ο καινούργιος…». Με αυτά τα λόγια χιλιάδες μεγάφωνα σε ολόκληρη την Βόρειο Κορέα ανήγγειλαν τον θάνατο του δικτάτορα Κιμ Γιονγκ-Ιλ, μέλους της δυναστείας του αιμοσταγούς Κιμ-Ιλ Σουνγκ, του ανθρώπου που μετέτρεψε την χώρα του σε ένα απέραντο στρατόπεδο. Ένα στρατόπεδο που ποτέ δεν πρόκειται να ανοίξει γιατί στηρίζεται από Κίνα και Ρωσία, που το χρησιμοποιούν ως γεωπολιτικό όπλο στις σχέσεις τους με την Δύση και, κυρίως, με τις ΗΠΑ. Εξάλλου, η παρανοϊκή δυναστεία των Σουνγκ φρόντισε να αποκτήσει και πυρηνικά όπλα, τα οποία, με την σειρά τους, είναι η αστείρευτη πηγή πλούτου ενός στρατιωτικού κατεστημένου που κάθεται πάνω σε ένα εκατομμύριο στρατό –αριθμός απίστευτος για μία χώρα 25 εκατομμυρίων κατοίκων οι οποίοι κυριολεκτικά πεθαίνουν από την πείνα.

Την χώρα αυτή τώρα θα κυβερνήσει ο 27χρονος υιός και «νέος ήλιος του 21ου αιώνα», ο οποίος φημολογείται ότι είναι πιστότατο αντίγραφο όχι τόσο του πατρός του, όσο του αιμοσταγούς παππού του. Είναι έτσι πολύ πιθανόν τα χρόνια που έρχονται η ΝΑ Ασία να γίνει χώρος σοβαρών γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, με δεδομένη επίσης και την βαθμιαία οικονομική παρακμή των ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, από τον βορειοκορεατικό «ήλιο του 21ου αιώνα» πιθανώς να αρχίσει ένα άλλο σκοτάδι…
Κλείνουμε με ένα ερώτημα: Η κυρία Αλέκα Παπαρήγα, επικεφαλής του δεύτερου μετά από αυτό της Βορείου Κορέας κομμουνιστικού κόμματος στον κόσμο, θα πάει στην κηδεία του «ήλιου»;

Η Αμερική επιστρέφει. Η μήπως όχι;

2011-12-19T15:09:00.003+02:00

Του Λευτέρη Δρακόπουλου*

Σε μια -από τις λίγες- αποκαλυπτικές στιγμές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε από το βήμα του Αυστραλιανού Κοινοβουλίου στις 17 Νοεμβρίου, το νέο αμυντικό δόγμα των ΗΠΑ στον Ειρηνικό. Ο Πρόεδρος Ομπάμα δεν μας έχει δώσει την εντύπωση του γνώστη της εξωτερικής πολιτικής και με βεβαιότητα θα μπορούσαμε να εικάσουμε πως το «δόγμα» έχει συνταχθεί μάλλον από το επιτελείο της Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρυ Κλίντον. Άλλωστε, οι επισκέψεις της Υπουργού στην περιοχή και η πρόσφατη (6 Δεκ) αυτό-ανάδειξη των ΗΠΑ σε προστάτιδα δύναμη των δικαιωμάτων της έκφρασης, της θρησκευτικότητας και (!) της ερωτικής [από]κλίσης, παγκοσμίως, μάλλον αποκαλύπτουν ότι η ιθύνουσα πένα του «δόγματος» έχει ως γεωγραφική και κοινωνική θέση τις ελίτ συνοικίες των Βορειοανατολικών ακτών των ΗΠΑ., Γεννιέται λοιπόν, μια νέα παγκόσμια εκστρατεία, με χροιά Δημοκρατικού χαρίσματος τύπου Κένεντυ, η οποία εκδηλώνεται τόσο μέσω ρητορικής όσο και μέσω ισχύος. Ο Ειρηνικός ήταν η μόνη διαθέσιμη επιλογή για να στηθεί το σκηνικό της επανερχόμενης Αμερικής.

Ο Πρόεδρος ήταν σαφής: «Εδώ βλέπουμε το μέλλον…. Η Ασία θα ορίσει αν ο αιώνας αυτός θα χαρακτηρισθεί από συγκρούσεις ή από συνεργασία… Οι ΗΠΑ ως έθνος του Ειρηνικού, θα διαδραματίσουν ένα σημαντικό και μακροπρόθεσμο ρόλο στη διαμόρφωση της περιοχής και του μέλλοντός της…»

Αλλά ας μην παρασυρόμαστε. Πρόκειται για ομολογία πίστεως σε ένα «δόγμα» φτιαγμένο στα γρήγορα, ενόψει εκλογών. Με βαριές απώλειες τόσο από την Αριστερά, η οποία διαρκώς υπενθυμίζει την υπό αίρεση στήριξη του ψηφοδελτίου Ομπάμα ειδικά μετά την σαφή επιλογή του Προέδρου να χρηματοδοτήσει τις τράπεζες σε βάρος των βαριά φορολογουμένων (και άνεργων) Αμερικανών, όσο και από το Κέντρο το οποίο επίσης υπενθυμίζει στην administration ότι δεν θα ανεχθεί την περεταίρω στρατιωτική αποδυνάμωση της Αμερικής.

Βέβαια για να συγκροτήσει κανείς ένα κοινωνικό κράτος όπως αυτό που οραματίζεται ο Αμερικανός Πρόεδρος, χρειάζεται χρήματα. Πολλά χρήματα. Αυτά τα βρίσκει κανείς είτε φορολογώντας, είτε δανειζόμενος. Ο Πρόεδρος Ομπάμα επιχειρεί και τα δύο. Το ερώτημα που προκύπτει είναι πως θα μπορέσει να χρηματοδοτήσει το κοινωνικό του πείραμα, χωρίς να ξεχάσει να «ταΐσει» το φοβερό Μινώταυρο του Πενταγώνου; Πόσο να δανειστεί κανείς και πόσο να φορολογήσει;

Και για όσους ακόμα πιστεύουν τον αριστερό λόγο του Προέδρου Ομπάμα, μια κατάληξη, εξίσου αποκαλυπτική: «Η Ιστορία μας διδάσκει ότι η μεγαλύτερη δύναμη και ευκαιρία που έχει γνωρίσει ο κόσμος για την δημιουργία πλούτου είναι η ελεύθερη αγορά.»

*Ο Λευτέρης Δρακόπουλος είναι ιστορικός. Το βιβλίο του “Κεντρική Ασία: Από τα Σοβιέτ στο Μαχαλά” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση.

Η 20Η ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

2011-12-19T12:48:00.001+02:00

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Θα πρέπει οι διάφοροι «ειδήμονες» και άλλοι «βαρύγδουποι» αναλυτές και οικονομικοί συνταγογράφοι να μάς απαντήσουν σε ένα πολύ βασικό ερώτημα: Την 20η Μαρτίου 2012, ήτοι σε τρεις μήνες, λήγει ένα ομόλογο 14.5 δισεκατ. ευρώ, το οποίο θα πρέπει απαραιτήτως να πληρωθεί αν οι υπεύθυνοι της χώρας θέλουν να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία της και, βεβαίως, η αναπόφευκτη έξοδός της από την ευρωζώνη –πιθανότατα δε και από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Και για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος της πληρωμής των 14,5 δισεκατ. ευρώ, η υπό τον πρωθυπουργό κ. Λουκά Παπαδήμο κυβέρνησις θα πρέπει να φέρει τα επάνω κάτω από πλευράς λήψεως μέτρων.

Είναι πλέον κατεπείγουσα ανάγκη να σταματήσουν οι λήψεις οριζόντιων φοροεισπρακτικών μέτρων και να ξεκινήσει μία πολύ γενναία προσπάθεια συρρικνώσεως του δημοσίου τομέα και όλων των πηγών του παραγωγής διαφθοράς και εγκληματικής στασιμότητος σε επενδύσεις.

Όπως πολύ σωστά επεσήμανε σε πρόσφατη ομιλία του ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών κ. Πέτρος Δούκας, το ελληνικό πρόβλημα δημοσίου χρέους δημιουργήθηκε επειδή, πολύ χονδρικά, κάθε χρόνο το Δημόσιο εισπράττει 55 δισεκατ. ευρώ και ξοδεύει 80-90 δισεκατ. ευρώ. Χρόνο με τον χρόνο, το χρέος μαζεύτηκε και έφθασε στα 370 δισεκατ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζουμε τουλάχιστον 45 δισεκατ. ευρώ εγγυήσεις που έχει εκδώσει το Δημόσιο για να μην κλείσουν οι κρατικές και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Από τα 370 δισεκατ. χρέους, τα 225 δισεκατ. ευρώ είναι δάνεια που πήραμε για να πληρωθούν οι τόκοι όλα αυτά τα χρόνια! Το χρέος ανατροφοδοτείται από τους τόκους και καταβροχθίζει την οικονομία. Έτσι, οι αγορές τρόμαξαν, το έβαλαν στα πόδια, υπέστησαν τεράστιες ζημίες από την κατάρρευση της αξίας των ομολόγων που είχαν αγοράσει και σταμάτησαν να μάς δανείζουν.

Είναι πολύ σωστή η παρατήρηση του πρώην υφυπουργού, που είναι και έμπειρος τραπεζίτης. Οι περίφημες αγορές έχουν ήδη χάσει τεράστια ποσά από τις επενδύσεις τους στην Ελλάδα. Όχι μόνον όσα επένδυσαν στο Χρηματιστήριο και σε ακίνητα, αλλά κυρίως όσα επένδυσαν σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου. Αυτός είναι και ο λόγος που η ιστορία του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους δεν θα είναι διόλου εύκολη υπόθεση.

Ωστόσο, αν το δύσκολο αυτό πρόβλημα –που είναι και εξαιρετικά περίπλοκο– δεν βρει σύντομη και θετική λύση, ίσως η 20η Μαρτίου 2012 γίνει η μοιραία ημέρα για την ελληνική οικονομία και την χώρα μας σε αυτά τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα. Συνεπώς, το τρίμηνο που ακολουθεί είναι αδιανόητο να γίνουν εκλογές. Όσο γι αυτούς που για δημαγωγικούς λόγους ποντάρουν στο άλογο αυτό, στην ουσία φιλοδοξούν να παίξουν τον ρόλο του νεκροθάφτη.

Ένα άλλο, επίσης πολύ σοβαρό, πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας στο τρίμηνο που έρχεται είναι αυτό των τραπεζών. Πρόκειται δηλαδή για το πρόβλημα της καρδιάς της ελληνικής οικονομίας, πέρα από κάποιες ηλιθιότητες που εκστομίζονται. Όπως τόνισε προσφάτως ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος, το Μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε σωστά. Τί σημαίνει, όμως, αυτή η «μη σωστή εφαρμογή» για τις ελληνικές τράπεζες;

Δεδομένου ότι έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους ομόλογα περίπου 50 δισεκατ. ευρώ, η απομείωση της αξίας τους κατά 50% δημιουργεί απώλειες περίπου 25 δισεκατ. ευρώ –πολύ μεγαλύτερες από την καθαρή τους θέση– οδηγώντας τις στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για κεφαλαιακή ενίσχυση αν δεν καταφέρουν να αντλήσουν κεφάλαια από τους μετόχους και την αγορά. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει την κρατικοποίησή τους για ένα διάστημα, αν δεν αλλάξει ο νόμος που προβλέπει έκδοση κοινών μετοχών στα χέρια του Δημοσίου (οι ευρωπαϊκές μπορούν να εκδώσουν προνομιούχες αν προσφύγουν στο EFSF, που σημαίνει ότι οι παλαιοί μέτοχοι διατηρούν τον έλεγχο).

Για να έχουμε μία τάξη μεγέθους, η χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων μεγαλύτερων τραπεζών (Εθνική, Eurobank, Alpha και Πειραιώς) βρίσκεται σήμερα στα 2,6 δισεκατ. ευρώ, από 60 δισεκατ. ευρώ προ τετραετίας. Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην λειτουργία τους; Το «κούρεμα» των ομολόγων θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη πιστωτική ασφυξία την αγορά, καθώς οι τράπεζες, στην προσπάθειά τους να επιτύχουν / διατηρήσουν υψηλό δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας, θα οδηγηθούν σε μεγαλύτερο περιορισμό των χορηγήσεων, εντείνοντας την ύφεση. Στην ίδια κατεύθυνση οδηγεί και η άνοδος των δανείων σε καθυστέρηση στο 12,8% των συνολικών, από 10,5% το 2010. Αν δε στους αριθμούς αυτούς προσθέσουμε τις κυκλοφορούσε μεταχρονολογημένες επιταγές και το ύψος αυτών που δεν εξυπηρετούνται, το τοπίο γίνεται θεοσκότεινο.

Γι αυτό οι Ευρωπαίοι εταίροι μας επιδιώκουν την δραστηριοποίηση του ΕΣΠΑ, μέσω του οποίου η ελληνική αγορά θα μπορούσε να δεχθεί σωτήριες δόσεις οξυγόνου. Δυστυχώς, όμως, στο επίπεδο αυτό προβάλλει το δύσμορφο τέρας της ελληνικής γραφειοκρατίας, που με τόσο ζοφερά χρώματα περιγράφεται στην τελευταία έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ). Αν αυτό το τέρας στην κυριολεξία δεν εξοντωθεί, οι περί αναπτύξεως προσδοκίες θα παραμείνουν επικίνδυνες αερολογίες για τηλεοπτικά παράθυρα και εμποροπανηγύρεις.

Στην παρούσα εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, με την ζήτηση στην οικονομία να συρρικνώνεται, μόνη διέξοδος είναι η τόνωση των επενδύσεων. Ποιος, όμως, θα αποφασίσει να επενδύσει σε μιαν Ελλάδα όπου, για να ολοκληρωθεί η μεγαλύτερη τουριστική επένδυση που έγινε τα τελευταία χρόνια, χρειάστηκαν 20 έτη –και ακόμη αμφισβητείται;

Ο ΒΑΣ. ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ

2011-12-19T12:47:00.000+02:00

Από τον πρώην υπουργό κ. Βασίλη Κοντογιαννόπουλο λάβαμε την ακόλουθη δήλωση:

«1.Το αίτημα για την μισθολογική εξίσωση Βουλευτών και Δικαστικών Λειτουργών, που προβλέπει το Σύνταγμα και το Ζ’ Ψήφισμα του 1974, το υπέβαλα το 2007, σε χρόνο δηλαδή ανύποπτο σε σχέση με τη σημερινή οικονομική κρίση.

»2.Μέσα στις σημερινές τραγικές οικονομικές συνθήκες, η αξίωση από το χρεωκοπημένο δημόσιο οποιασδήποτε οικονομικής απαίτησης είναι ασύμβατη με το πολιτικό ήθος, που πιστεύω ότι έχω επιδείξει σε όλη την πολιτική μου διαδρομή. Κατά συνέπεια, δεν υφίσταται για μένα κανένα ζήτημα οικονομικής διεκδίκησης. Έδωσα ήδη στον Δικηγόρο μου την εντολή να υποβάλλει την σχετική παραίτηση από κάθε ένδικο μέσο.

»3.Ο λόγος που δεν το έπραξα νωρίτερα ήταν η επιλογή μου να εκδοθεί πρώτα η αναγνωριστική δικαστική απόφαση και κατόπιν να αποποιηθώ οποιοδήποτε χρηματικό ποσό θα μου επιδίκαζε. Κι αυτό γιατί έκρινα ότι η αποποίηση, εξ αιτίας της κρίσης, κάθε οικονομικής αξίωσης, να μην ερμηνευθεί και ως απεμπόληση της συνταγματικά κατοχυρωμένης μισθολογικής εξίσωσης Βουλευτών και Δικαστικών.

»4.Αποτελεί βαθειά πεποίθησή μου ότι η μισθολογική μεταχείριση των Βουλευτών, που επιφυλλάσει το Σύνταγμα, είναι ζήτημα Δημοκρατίας και ποιότητας του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Τη θέση αυτή υποστήριζα πάντοτε και την υποστηρίζω και σήμερα, που δεν είμαι βουλευτής. Κόντρα στους κρουνούς του λαϊκισμού και του αντικοινοβουλευτισμού, που συνιστούν, μαζί με την οικονομική κρίση, απειλή για την ομαλότητα και σταθερότητα της πολιτικής μας ζωής».

Περιττόν να τονίσουμε ότι ο κ. Β.Κοντογιαννόπουλος πάντα διακρίθηκε για το πολιτικό του ήθος κα την βαθειά δημοκρατική συνείδησή του. Ίσως αυτά τα δύο χαρίσματά του να τον κρατούν σήμερα εκτός ελληνικού κοινοβουλίου.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΤΗΣ

2011-12-14T17:00:00.004+02:00

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η Ευρώπη περνά πολύ δύσκολες στιγμές. Και από το πώς θα διαχειριστεί αυτές τις δυσκολίες θα εξαρτηθεί και το μέλλον της, σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Οι τελευταίες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, παρά τις όποιες θετικές πλευρές τους, δεν δείχνουν να εμπνέουν εμπιστοσύνη στις αγορές οι οποίες θέλουν πιο συγκεκριμένα μέτρα, που να είναι πειστικά και αμέσως εφαρμόσιμα. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δίνουν την εντύπωση να πειραματίζονται. Με άλλα λόγια, από πολλούς παρατηρητές εκλαμβάνονται ως μαθητευόμενοι μάγοι –και στην παρούσα συγκυρία αυτό δεν είναι καθόλου καλό.

Πληθαίνουν έτσι τα αρνητικά σενάρια για το αύριο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και το γεγονός αυτό αυξάνει σε λαϊκό επίπεδο την έλλειψη εμπιστοσύνης. Ακόμα χειρότερα, οι ευρωπαϊκές κοινές γνώμες άγονται και φέρονται από αυτούς που κερδοσκοπούν πολιτικά και οικονομικά, με κύρια όπλα τους τον άκρατο λαϊκισμό και την για ανεγκέφαλους καταστροφολογία. Αν στο τοπίο αυτό, επισημαίνει σε ένα θαυμάσιο άρθρο του στην γαλλική εφημερίδα La Croix ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης Ζαν Πικ, προσθέσουμε την δυσκολία να κατανοηθούν περίπλοκοι χρηματοοικονομικοί μηχανισμοί και δυσνόητες οικονομικές λειτουργίες, τότε η λαϊκή σύγχυση δεν πρέπει να εκπλήσσει. Τίποτα, όμως, δεν γίνεται προς την κατεύθυνση της άρσεως αυτής της οδυνηρής συγχύσεως. Γι αυτό, τονίζει ο Γάλλος καθηγητής, είναι περισσότερο αναγκαίος από ποτέ ένας πολιτικός λόγος που να δίνει προοπτική και να μην αφήνει κενό χώρο στις εύκολες ενοχοποιήσεις και σοτυς λαϊκιστές που «σερφάρουν» στην λαϊκή ανησυχία προς άγραν ψήφων.

Ας επιχειρήσουμε να αποσαφηνίσουμε τα ερωτήματα που καλούμαστε να απαντήσουμε:

Πρώτο και θεμελιώδες ερώτημα είναι αν στον κόσμο μας, όπως αυτός είναι σήμερα, μπορεί κάποιο κράτος της Ευρώπης να διαφύγει μόνο του από την κρίση. Εδώ και 60 σχεδόν χρόνια, σταδιακά πειστήκαμε ότι, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του κόσμου, οφείλουμε να δρούμε από κοινού. Αυτός ο κύκλος της συνεργασίας, που αρχικά απαρτιζόταν από έξι κράτη, διευρύνθηκε σταδιακά στα 27 κράτη και πυροδότησε την φιλοδοξία της ένταξης σε αυτόν ως τα πέρατα της ηπείρου μας. Αυτό είναι κάτι που οφείλει να μάς χαροποιεί, πόσω μάλλον που όλα τα μέλη, ακόμα και τα πιο πρόσφατα, έχουν ως επί το πλείστον επιδείξει αλληλεγγύη προς τους εταίρους τους. Είναι ένα κεκτημένο που οφείλουμε να διαφυλάξουμε, καθώς απομακρύνει την αναβίωση των αιματηρών ανταγωνισμών του παρελθόντος.

Δεύτερο ερώτημα –πιο δύσκολο να απαντηθεί– είναι η διάκριση της πολιτικής διάστασης στην τρέχουσα κρίση. Όπως λέει και το όνομά του, το «δημόσιο χρέος» είναι «δημόσιο», είναι κρατικό, αφορά δηλαδή το κάθε κράτος μέλος χωριστά. Η κρίση χρέους δεν είναι μία κρίση ευρωπαϊκή, παρά μόνον στον βαθμό που ορισμένα κράτη μέλη κρύφτηκαν πίσω από το ευρωπαϊκό παραπέτασμα για να μπορούν να παραβιάζουν τις επιταγές της χρηστής διαχείρισης των εθνικών τους λογαριασμών, για την οποία ήταν πλήρως υπεύθυνα. Αν σε μία πολυκατοικία κάποιοι συνιδιοκτήτες ή ένοικοι δεν συμπεριφέρονται κόσμια και δεν καταβάλλουν τα κοινόχρηστα που τους αναλογούν, βλάπτεται ολόκληρη η κοινότητα. Το ίδιο συμβαίνει και στο επίπεδο της Ευρώπης. Το ευρώ είναι σπουδαίο νόμισμα και αμύνεται αξιοπρεπώς, αλλά εκφράζει μία Ευρώπη που διοικείται από ανεπαρκώς συντονισμένα κράτη μέλη και υποφέρει από την αδιαφορία ορισμένων και την απουσία πειθαρχίας όλων. Πάντως, στο εδώλιο κάθεται το «σύστημα του ευρώ» –όπου «σύστημα», ένας πολυχρησιμοποιημένος όρος για να περιγράψει κάτι πολύπλοκο που εκ των υστέρων διαπιστώνεται πως δεν είναι λειτουργικό, λόγω απουσίας κανόνων και λογοδοσίας. Άρα, αυτό που χρειάζεται να μεταρρυθμιστεί είναι το «σύστημα».

Τρίτο ερώτημα: Πώς; Η Ευρώπη βρίσκεται κατ’ αρχήν στα κράτη της. Εξ αυτών δημιουργήθηκε και δεν μπορεί να βγει από την κρίση χωρίς αυτά. Αλλά αυτή η διαπίστωση απαιτεί προσοχή σε ορισμένα σημεία. Η μεταρρύθμιση του «συστήματος» είναι υπόθεση όλων των κρατών μελών της ευρωζώνης και όχι μόνον δύο εξ αυτών, όσο αποφασιστικός κι αν είναι ο ρόλος τους στο εγχείρημα. Ο καθορισμός κοινών κανόνων (ενός κώδικα καλής δημοσιονομικής συμπεριφοράς), η επιλογή ενός «πιλότου» (ενός Ευρωπαίου υπουργού οικονομικών που θα συνεργάζεται με τους 17 εθνικούς του ομολόγους), ο προσδιορισμός διαδικασιών δημοκρατικού ελέγχου (η θέσπιση μιας ad hoc κοινοβουλευτικής επιτροπής που θα αποτελείται από τους προέδρους των οικονομικών επιτροπών των 17 εθνικών συμβουλίων), όλα αυτά απαιτούν την συναίνεση των Δεκαεπτά –που βραχυπρόθεσμα είναι πιθανή χωρίς αναμόρφωση των Συνθηκών, που είναι πάντοτε μία άσκηση χρονοβόρα και τρομερά αβέβαιη. Μόλις επιτευχθεί η συμφωνία των Δεκαεπτά σε ένα νέο, πραγματικό θεσμικό πλαίσιο της ευρωζώνης, θα χρειαστεί να συζητηθεί και στο επίπεδο των Εικοσιεπτά –δηλαδή, μεταξύ όσων επέλεξαν να έχουν το ίδιο νόμισμα και όλων των υπολοίπων που διαμένουν στο «κοινό σπίτι».

Η δυσπιστία των αγορών αφορά λιγότερο το ευρώ και περισσότερο την συμπεριφορά των πολιτικών υπευθύνων της Ευρώπης, που αξιολογείται ως διστακτική και κατώτερη των περιστάσεων. Αυτό που αναμένουν οι αγορές, όπως και οι πολίτες, είναι ως εκ τούτου μία απάντηση πολιτική. Κανείς ας μην αμφιβάλλει πως οι κυβερνήσεις το έχουν συνειδητοποιήσει αυτό πλήρως. Αλλά ο χρόνος πιέζει. Θα ήταν οδυνηρό αν οι νομιναλιστικές αντιπαραθέσεις στις οποίες τόσο συχνά εγκλωβιζόμαστε –πχ διακυβερνητική ή ομοσπονδιακή προσέγγιση– μάς εμποδίσουν να αποφασίσουμε.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως, αν η ευρωζώνη καταρρεύσει, θα πρόκειται για φοβερή οπισθοδρόμηση, ανάλογη με την επιστροφή στις … καραβέλες την εποχή της Airbus! Χωρίς την Airbus, η Ευρώπη θα βρισκόταν χωρίς «φτερά» και οι λίγοι εθνικοί κατασκευαστές που θα επιβίωναν θα λειτουργούσαν το πολύ ως υπεργολάβοι της Boeing. Το δίδαγμα της –συχνά χαοτικής, αλλά επιτυχημένης– ιστορίας της Airbus είναι πως για να υπάρξει επιτυχημένη δράση χρειάζεται από κοινού επαναπροσδιορισμός του τρόπου λειτουργίας όποτε αυτό είναι απαραίτητο και ταχεία επίτευξη συμβιβασμών. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις της επιβίωσης.

Στο κεντρικό ερώτημα «Μπορεί κάποιο κράτος από μόνο του να ανταπεξέλθει στην κρίση;», η απάντηση είναι αρνητική. Αυτό υπογραμμίζει ο καθηγητής Ζαν Πικ, χωρίς όμως να προσδιορίζει το πότε –και αυτό το τελευταίο είναι σήμερα εξόχως κρίσιμο.

Οι αποσπώντες από «σπόντα» ή οι 117 βεβλαμμένοι

2011-12-13T11:48:00.004+02:00

του Θάνου Τζήμερου

Βγες και πες το ξεκάθαρα. Κοτζάμ πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο κατά τεκμήριο κορυφαίος νομικός της χώρας, δεν μπορεί να παίρνει λιγότερα από ένα μεσαίο στέλεχος μιας πολυεθνικής που πουλάει σαμπουάν. Όταν επιβλέπει ένα σύστημα απονομής δικαιοσύνης που κρίνει υποθέσεις δισεκατομμυρίων πρέπει να έχει την ανάλογη οικονομική θωράκιση. Ακόμα κι αν είναι η μετενσάρκωση του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Πες ακόμα, ότι αν θέλουμε οι επικεφαλής των Δημόσιων Οργανισμών να είναι έμπειροι managers θα πρέπει να έχουν τις αμοιβές που δίνει ο ιδιωτικός τομέας για θέσεις αντίστοιχης ευθύνης. Αλλιώς θα βαφτίζουμε προέδρους αποτυχημένους πολιτευτές με τις γνωστές συνέπειες...

Πες το! Να το ακούσω, να συμφωνήσω. Και να ορίσουμε τον μισθό του προέδρου του Αρείου Πάγου, αναλόγως προσόντων, που λένε και οι αγγελίες.

Όμως, αυτό το εφεύρημα της σύνδεσης των μισθών σαν να είναι χάντρες κομπολογιού, τι νόημα έχει, πέρα από την μεθόδευση αυξήσεων μέσω καραμπόλας, την κοροϊδία, λαïκιστί, των πολιτών; Από πού κι ως πού ο Ανατολάκης η Τόνια Αντωνίου ή ο... ετεροδημιούργητος Ρέππας θα πρέπει να παίρνουν την αμοιβή του προέδρου του Αρείου Πάγου; Κι αν δεχτούμε ότι, για κάποιον... μεταφυσικό λόγο, έτσι πρέπει, γιατί να συνδέεται με όλα αυτά η αμοιβή του προέδρου της Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών (ΕΕΤΤ);

Η κυβέρνηση Σημίτη λοιπόν έδωσε στον πρόεδρο της ΕΕΤΤ περίπου 10.500 ευρώ τον μήνα, τη στιγμή που ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου έπαιρνε περίπου τα μισά. Κάθε λογικός άνθρωπος ρωτάει:

Πρώτον: αυτός που υπέγραψε τον μισθό του προέδρου της ΕΕΤΤ δεν ήξερε την δέσμευση του Δημοσίου για «ταβάνι» αμοιβών ίσο με τον μισθό του προέδρου του Αρείου Πάγου; Αυτοί που ενέκριναν τον μισθό, αυτοί που έδωσαν την εντολή πληρωμής δεν ήξεραν; Κανένας; Από τόσα χέρια που πέρασε αυτό το νούμερο, δεν βρέθηκε ένας να πει «βρε παιδιά πόσα λεφτά παίρνει αυτός;» Θα μου πείτε, αν ήξερε πόσα έπαιρναν ήδη οι καθαρίστριες στον ΟΠΑΠ και οι ελεγκτές στον ΟΣΕ, μπορεί να τα εύρισκε και λίγα.

Δεύτερον: ας πούμε ότι όλοι αυτοί δεν το ήξεραν. Όταν το ανακάλυψε ο πρώτος δικαστικός που – επί τέλους - ήξερε τη δέσμευση, τι θα έπρεπε να κάνει; Η κοινή λογική λέει: να καταγγείλει τη σύμβαση του προέδρου της ΕΕΤΤ, να ζητήσει την επιστροφή των χρημάτων ως αχρεωστήτως καταβληθέντων και να στείλει στο εδώλιο όλους τους μανδαρίνους που υπέγραψαν, για απιστία κατά του Δημοσίου. Όμως, τι περίεργο! Έκανε ακριβώς το αντίθετο: τόσα αυτός; - άλλα τόσα εμείς! Το μάθαν κι οι βουλευτές και τρέξαν να εξισωθούν – μη μείνουν έξω από το τσιμπούσι. Τόσα ο πρόεδρος; Τόσα κι εμείς! Και αναδρομικά! Και άλλα 10.000 για ηθική βλάβη! 117 λοιπόν βεβλαμμένοι (μετοχή Παρακειμένου του βλάπτομαι – για να μην παρεξηγηθούμε!) διεκδικούν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια, από αυτά που κόβονται από τους συνταξιούχους των 500 ευρώ για να μην νιώσουν «παρακατιανοί» από τους δικαστικούς.

Αλλά οι απορίες δεν σταματούν εδώ. Μάθαμε, από τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης ότι οι «νονοί» των συμμοριών στις οποίες ανήκουν οι βουλευτές, οι αρχηγοί δηλαδή των κομμάτων συμφώνησαν οι αυξήσεις των δικαστών να μην δοθούν στους βουλευτές. Συμφώνησε μαζί τους κι ο άλλος μεγάλος αστέρας της διαφάνειας, ο πρόεδρος Σιούφας. Παρένθεση: πόσους υπαλλήλους από την ιδιαίτερη πατρίδα σας έχετε διορίσει κε Σιούφα στη Βουλή; Κλείνει η παρένθεση. Φυσικά, οι βουλευτές, που όταν είναι να ψηφίσουν ό,τι πιο βλακώδες προστάζει ο εγκέφαλος (;) των αρχηγών τους, το κάνουν σαν πειθήνια στρατιωτάκια, εδώ επαναστάτησαν! Και κάθε λογικός άνθρωπος ξαναρωτάει:

Πρώτον: από πότε η προφορική συμφωνία των αρχηγών των κομμάτων έχει ισχύ νόμου; Αν συμφώνησαν να μην δοθεί η αύξηση, φρόντισαν να συμφωνήσουν μαζί τους και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι βουλευτές τους; Τους δέσμευσαν σ’ αυτό; Ζήτησαν ας πούμε, μια υπεύθυνη δήλωση με τη οποία κάθε βουλευτής να παραιτείται, εις το διηνεκές, από το δικαίωμα της αύξησης; Κι όταν διαπίστωσαν ότι οι βουλευτές πέφτουν στο μέλι γιατί, δεν έτρεξαν να συνετίσουν την Ανουσάκη, ας πούμε, θυμίζοντάς της το μεγαλειώδες πέρασμά της από τα κοινοβουλευτικά έδρανα και την υστεροφημία της που απειλείται;

Προφανώς δεν έκαναν τίποτε, 3 χρόνια τώρα. Αλλά και οι προσφεύγοντες βουλευτές δεν έκαναν τίποτε, 3 χρόνια τώρα, για να διασώσουν το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας που τους απέμεινε. Προφανώς, επίσης, κανένας βουλευτής από όσους σπεύδουν τώρα να δηλώσουν ότι παραιτούνται δεν έδωσε – και μάλιστα από καιρό - τέτοια εντολή στον δικηγόρο του. Δηλαδή, ο δικηγόρος είχε την εντολή να αποσυρθεί η προσφυγή αλλά έκανε του κεφαλιού του, επιμένοντας και εκθέτοντας τον άνθρωπο;

Το σπιθαμιαίο ηθικό τους ανάστημα φυσικά δεν προέκυψε τώρα. Η σύνδεση με τους μισθούς των δικαστικών ήταν πρόβλεψη του Συντάγματος του 1975, αυτού του εκτρώματος που ακόμα μας καταδυναστεύει. Από τότε ήταν «κιοτήδες». Αντί να ορίζουν οι ίδιοι τον μισθό τους και να τον υπερασπίζουν με τις πράξεις και τις ικανότητές τους τον συνέδεσαν με τον μισθό του προέδρου του Αρείου Πάγου. Κουτοπονηριές, τα λαμόγια, μια ζωή: δεν αυξάνω τον μισθό μου – αυξάνω τον μισθό του δικαστή και – τι να κάνουμε – συμπαρασύρομαι! Καημένα, ανυπεράσπιστα, βουλευτάκια που σας παρέσυρε το ρέμα των αυξήσεων!

Πόσο ηλίθιους μας περνούν! Πόσο ξεδιάντροποι μπορούν να είναι!

Κι επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να πάψουν να είναι – διότι έτσι εγεννήθησαν, όπως ομολογεί μία «συνάδελφός» τους – ας μιλήσουμε εμείς ξεκάθαρα ζητώντας τα αυτονόητα που αφορούν όχι μόνο τους συγκεκριμένους βουλευτές αλλά ολόκληρη την κεντρική «φαμίλια» της συμμορίας, δηλαδή την Βουλή και τους ανθρώπους που διόριζε, γιατί στη δική μας τσέπη θα μπει το μακρύ χέρι της προσφυγής:

- Ζητάμε έλεγχο στα περιουσιακά στοιχεία των Πρωθυπουργών, Υπουργών, Βουλευτών, των Γ.Γ Υπουργείων και των Προέδρων των ΔΕΚΟ, από το 1974 μέχρι σήμερα. Ζητάμε πριν από τον έλεγχο, όλοι οι ελεγχόμενοι να υπογράψουν υπεύθυνη δήλωση ότι σε περίπτωση που τα περιουσιακά τους στοιχεία, των ίδιων και των συγγενών τους πρώτου βαθμού ή οι κινήσεις των τραπεζικών τους λογαριασμών δεν συμφωνούν με τα εισοδήματά τους, το επιπλέον ποσό θα παραχωρείται υπό μορφή δωρεάς στο Δημόσιο, για την αντιμετώπιση του χρέους.

- Ζητάμε να καταργηθεί, αμέσως, οποιαδήποτε σύνταξη χορηγείται λόγω θητείας σε αιρετό αξίωμα. Η ρύθμιση να περιλαμβάνει συντάξεις Προέδρων Δημοκρατίας, Πρωθυπουργών, Βουλευτών, Δημάρχων, Νομαρχών, Συνδικαλιστικών στελεχών. Πολιτικός δεν γίνεσαι για να εξασφαλίσεις εισόδημα, αλλά για να προσφέρεις στη χώρα – άλλωστε η ενασχόληση με την πολιτική είναι προαιρετική!

- Ζητάμε να καταργηθεί, αμέσως, η αμοιβή των βουλευτών για συμμετοχή σε επιτροπές. Αυτή είναι η δουλειά τους.

- Ζητάμε κανένας να μην μπορεί να είναι υποψήφιος βουλευτής αν δεν έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 10 χρόνια εργασίας σε οποιονδήποτε – μη πολιτικό – χώρο. Ακόμα και στη φουφού του καστανά. Να έχει μάθει πώς βγάζει ο πολίτης τα 240.196 ευρώ που ζητάει ένας «εκπρόσωπος του λαού» με 37 μόνο μήνες παρουσία στο κοινοβούλιο.

- Ζητάμε κατά τη διάρκεια της θητείας, ο εκλεγμένος λειτουργός να συνεχίζει να είναι ασφαλισμένος στον φορέα που ήταν και πριν να εκλεγεί. Και να συνταξιοδοτείται από τον φορέα του στο προβλεπόμενο όριο ηλικίας όπως όλοι οι Έλληνες, χωρίς τα χρόνια του αξιώματος να προσθέτουν κάτι.

- Ζητάμε να καθιερωθεί χρονικός περιορισμός - ανώτατο όριο θητείας 12 ετών. Μετά την συμπλήρωση 12ετούς θητείας κανένας να μην μπορεί να συμπεριληφθεί ως υποψήφιος σε οποιαδήποτε αιρετή θέση.

- Ζητάμε να καθιερωθεί το ασυμβίβαστο της βουλευτικής και της υπουργικής ιδιότητας, ώστε επί τέλους η νομοθετική και η εκτελεστική εξουσία να αποκτήσουν ανεξαρτησία.

- Ζητάμε να καταργηθεί η βουλευτική ασυλία. (Για να μην εμπλέκονται οι βουλευτές σε δικαστικές διαμάχες από π.χ. δικομανείς πολιτικούς τους αντιπάλους, η Βουλή θα έχει τη δυνατότητα να δώσει ασυλία σε βουλευτή κατόπιν αιτήσεώς του, εάν η δικαστική διένεξη έχει πολιτικό χαρακτήρα, ο οποίος θα πρέπει να υποστηριχθεί και να αποδειχθεί από τον αιτούντα βουλευτή και να ψηφιστεί από τα 2/3 του σώματος.)

- Ζητάμε οι υπάλληλοι της Βουλής να μπουν, όπως όλοι οι κρατικοί υπάλληλοι, στο ενιαίο μισθολόγιο. Ο αριθμός τους και τα καθήκοντα του καθενός να κριθούν από ανεξάρτητη διεθνή – μη ελληνική - εταιρεία συμβούλων, η οποία να σχεδιάσει εκ του μηδενός το οργανόγραμμα της Βουλής, με βάση τις λειτουργικές της ανάγκες,

- Ζητάμε να κλείσει αμέσως το κανάλι της Βουλής με τα σκανδαλώδη έξοδα λειτουργίας και τον αδιαφανή προϋπολογισμό. Αναγνωρίζουμε πάντως πως η λειτουργία του υπήρξε ιδιαίτερα χρήσιμη σε όσους από μας είχαν τη διαστροφή να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις της, ειδικά των επιτροπών: αποκάλυψε την ανοησία, την κενότητα, το στείρο μυαλό και τον εξαθλιωμένο λόγο των «εκλεκτών του λαού».

- Ζητάμε να γίνει αναδρομικός οικονομικός έλεγχος σε όλες τις αναθέσεις της Βουλής σε εξωτερικούς συνεργάτες. Έτσι για να μάθουμε, μεταξύ των άλλων, πώς ένα πρωτόλειο τεχνικά και κωμικό, εικαστικά, site που δεν κοστίζει πάνω από 20.000 ευρώ τιμολογήθηκε 1.200.000 ευρώ.

Και πάνω απ’ όλα:

- Ζητάμε να γίνει – εδώ και τώρα, όπως έλεγε και ο αλήστου... – έλεγχος στα οικονομικά όλων των κομμάτων που εισέπραξαν κρατική επιχορήγηση – κοινοβουλευτικών ή μη.

- Ζητάμε να επιστραφούν όσα δάνεια πήραν τα κόμματα με εγγύηση την κρατική επιχορήγηση μέχρι το 2020, διότι τους διαβεβαιώνουμε ότι τότε το μόνο που θα υπάρχει από αυτά θα είναι η θλιβερή ανάμνηση της έσχατης παρακμής και καταισχύνης στην οποία οδήγησαν την Ελλάδα.

Δεν ζητάμε να παραιτηθούν. Ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ. Καμμία Μαφία δεν αποφάσισε ποτέ, οικεία βουλήσει, να γίνει ηθική. Διαβεβαιώνουμε όμως, ότι όλα τα παραπάνω ζητούμενα, ένα προς ένα, η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΞΑΝΑ! θα τα κάνει πράξη, αν στις επόμενες εκλογές οι πολίτες αυτής της χώρας της δώσουν τη δυνατότητα.

Δυναμική παρουσία όλης της αγοράς στο 7ο Πανελλήνιο Συνέδριο & Workshops HAPCO

2011-12-13T11:47:00.003+02:00

Τη στήριξη του στην ελληνική συνεδριακή αγορά, που βιώνει τελευταία την «προσωπική» της κρίση λόγω κοινωνικο-πολιτικών παραγόντων, επιβεβαίωσε δια της παρουσίας του στο 7ο Πανελλήνιο Συνέδριο & Workshops HAPCO με θέμα «Ελληνικός Συνεδριακός Τουρισμός: Συμβολή στην Ανάπτυξη» (8-9 Δεκεμβρίου 2011) ο Υπουργός Πολιτισμού & Τουρισμού, κ. Παύλος Γερουλάνος. Κατά την τελετή έναρξης των εργασιών του Συνεδρίου, ο Υπουργός άκουσε τα προβλήματα των επαγγελματιών, ενστερνίστηκε πολλά εξ’ αυτών και δήλωσε αρωγός κάθε επενδυτικού ενδιαφέροντος στην κατεύθυνση ανάπτυξης του συνεδριακού τουρισμού. Αναφερόμενος δε στον πρόσφατο διαγωνισμό για την ανάπτυξη του TAE KWON DO σε συνεδριακό κέντρο και τη κατάθεση σχετικού φακέλου από ενδιαφερόμενους επενδυτές, ο Υπουργός δήλωσε όχι μόνο τη στήριξη του ΥΠΠΟΤ, αλλά και την προστασία της διαδικασίας από όλες τις γνωστές γραφειοκρατικές αγκυλώσεις.

Στην καταλυτική συμβολή του HAPCO και τις συντονισμένες προσπάθειες όλων των φορέων για την παραμονή στην Ελλάδα των συνεδρίων της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Καρδιολογίας τα έτη 2012-2014 αναφέρθηκε εν συνεχεία ο Δήμαρχος Αθηναίων, κ. Γιώργος Καμίνης, χαρακτηρίζοντας τη θετική έκβαση του ζητήματος «επιτυχία» για την Ελλάδα. «Η ενίσχυση της οικονομίας της πόλης μέσα από τη βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη και την αποτελεσματική διαχείριση και προβολή του τουριστικού προϊόντος της ως συνεδριακός προορισμός αποτελεί βασική μας στρατηγική προτεραιότητα» ανέφερε, μεταξύ άλλων ο Δήμαρχος, απευθύνοντας παράλληλα ανοικτή πρόσκληση συνεργασίας για την ανάδειξη της Αθήνας ως ενός ασφαλούς συνεδριακού τουριστικού προορισμού καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Χαιρετισμούς «ουσίας» και πέραν των τετριμμένων, που προκάλεσαν σε πολλές περιπτώσεις το ζεστό χειροκρότημα του ακροατηρίου, απηύθυναν ακόμη η Βουλευτής Ρεθύμνου και Υπεύθυνη του Τομέα Τουριστικής Ανάπτυξης της Ν.Δ., κα Όλγα Κεφαλογιάννη, η Υπεύθυνη του Τομέα Τουρισμού της Δημοκρατικής Συμμαχίας, κα Αλεξάνδρα Πάλλη, ο Υπεύθυνος του Τομέα Οικονομίας της Δημοκρατικής Αριστεράς, κ. Δημήτρης Χατζησωκράτης, ο Πρόεδρος Δ.Σ. του ΣΕΤΕ, κ. Ανδρέας Ανδρεάδης και ο Πρόεδρος Δ.Σ. του HATTA, κ. Γιώργος Τελώνης.

Τόσο οι θεματικές ενότητες («Προσέλκυση συνεδρίων & εκδηλώσεων: Αντιμετωπίζοντας το σήμερα – προετοιμάζοντας το αύριο», «Επίδραση των νέων δεδομένων στην ανάπτυξη του ιατρικού συνεδριακού τουρισμού»), όσο και τα Workshops του Συνεδρίου («Meet the experts: Key-players», «Meet the experts: Πρακτικές διοργάνωσης συνεδρίων & εκδηλώσεων») εντυπωσίασαν τους συνέδρους για το στοχευμένο περιεχόμενο, τη διάχυση δομημένης πληροφόρησης, αλλά και το κύρος των προσκεκλημένων ομιλητών τους. Θετικότατα σχόλια απέσπασε από όλους και η παρουσίαση της κυρίας Doina Patrubani (Διευθύντρια του Τμήματος Συμβουλευτικών Υπηρεσιών Ανθρώπινου Δυναμικού) από την DELOITTE Ρουμανίας. Η κα Patrubani έθεσε το καίριο ερώτημα «Διοργάνωση συνεδρίων σήμερα στην Ελλάδα: Πρόκληση ή ευκαιρία;», παρουσίασε την προσωπική της εμπειρία από συνεργασίες με Έλληνες Οργανωτές Συνεδρίων και έδωσε χρηστικές συμβουλές στους PCOs για την αποτελεσματικότερη διαχείριση των «πελατών» τόσο σε επίπεδο συνεργασιών, όσο και ανθρωπίνων σχέσεων.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι το 7ο Πανελλήνιο Συνέδριο & Workshops HAPCO, αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες της τεχνολογίας, για πρώτη φορά ξεπέρασε τα τείχη της συνεδριακής αίθουσας και προσέφερε σε κάθε ενδιαφερόμενο τη δυνατότητα ζωντανής παρακολούθησης των εργασιών του μέσω υπηρεσιών webcast.

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

2011-12-12T15:22:00.004+02:00

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Μοναδική ελπίδα εξόδου της χώρας από την κρίση του δημόσιου χρέους που την πνίγει είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία. Η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας από αυτήν εξαρτάται. Μεταποίηση, τουρισμός, ναυτιλία και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες είναι το ελληνικό «πετρέλαιο».

Αυτό, οι εχθροί της ανοικτής κοινωνίας το γνωρίζουν. Θα δώσουν λοιπόν αγώνα μέχρις εσχάτων για να υπονομεύσουν την συμμετοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οικονομική ανάπτυξη. Από την άποψη αυτή, δείγματα γραφής έχουμε πολλά και είναι ιδιαιτέρως εύγλωττα.

Όμως, η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν πρέπει να απογοητευθεί. Η κρίση είναι μία μεγάλη ευκαιρία γι αυτήν να αναδείξει τις δυνατότητές της πέρα από τον κρατισμό και την «συμμοριακή οικονομία» που κυριαρχούσε στην χώρα. Σήμερα, για να πάει μπροστά η ιδιωτική επιχείρηση, πρέπει να υιοθετήσει νέες αρχές. Κατά κύριο δε λόγο είναι ανάγκη να παγκοσμιοποιηθεί. Το μέλλον της χώρας εξαρτάται από τον βαθμό της εξωστρέφειάς της. Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα, σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο.

Στην σημερινή διεθνή συγκυρία, η εξωστρέφεια είναι θέμα στρατηγικής και όχι άγονων επιδοτήσεων. Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία είναι σήμερα απαραίτητο να μπορεί μία επιχείρηση να διαμορφώνει και η ίδια τους όρους της διεθνούς ή εθνικής προσφοράς. Η εποχή όπου η παραγωγή είχε ως πυξίδα της την ζήτηση πέρασε και δεν πρόκειται να επιστρέψει. Στις σημερινές έντονα ανταγωνιστικές οικονομίες, τα δεδομένα της εισόδου και εξόδου των προϊόντων από και στις διεθνείς και εθνικές αγορές έχουν αλλάξει. Οι οικονομίες στον αναπτυγμένο κόσμο στηρίζονται πλέον στην δημιουργική προσφορά, παρά στην ζήτηση. Με άλλα λόγια, όπως αναγνωρίζουν πολλοί παρατηρητές, σήμερα, οι επιχειρήσεις που θέλουν να διαβούν στην αγορά με αξιώσεις, αντί να ικανοποιούν την ζήτηση πρέπει να δημιουργούν προσφορά. Είναι, δηλαδή, απαραίτητο να διευρύνουν το πεδίο της ζήτησης προτείνοντας προϊόντα και υπηρεσίες που αντιπροσωπεύουν κάτι παραπάνω σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Αυτή δε η προστιθέμενη αξία μπορεί να είναι ή συνολική ή τμηματική, αρκεί να διαφοροποιεί το προϊόν από τα άλλα.

Το νέο, λοιπόν, φαινόμενο που όλο και περισσότερο χαρακτηρίζει την διεθνή βιομηχανία είναι αυτό της δημιουργικής προσφοράς, η οποία για πολλές επιχειρήσεις αποτελεί καίριο όπλο της στρατηγικής τους. Αυτή δε η δημιουργική προσφορά εξαρτάται από το κατά πόσον μία επιχείρηση διαθέτει την αίσθηση της διαφοράς και θέλει να παίρνει από την αγορά μηνύματα παρά να τής επιβάλλει.

Όπως γράφει και ο γνωστός καθηγητής μάρκετινγκ Φίλιπ Κότλερ, η δημιουργική προσφορά αγαθών και υπηρεσιών προϋποθέτει ένα έξυπνο μάρκετινγκ και δεκτικούς πελάτες. Κάτι τέτοιο για την Ελλάδα αποτελεί πρόκληση. Η βιομηχανία της χώρας μας πρέπει να εγκαταλείψει το ερασιτεχνικό και υπερπροστατευμένο από τους δασμούς παρελθόν της. Η επιβίωσή της είναι συνάρτηση παραγόντων όπως η κίνηση, η ανανέωση, η καινοτομία, ο ανταγωνισμός και οι οργανωτικές αλλαγές. Επίσης, αν η ελληνική επιχείρηση γενικά θέλει να σταθεί στην μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά, πρέπει να μάθει να αποκτά γνώσεις και να τις μετατρέπει σε προϊόντα και υπηρεσίες.

Παλαιότερα, ο Γιόζεφ Σουμπέτερ έκανε λόγο για την «δημιουργική καταστροφή» και τόνιζε ότι, μέσω αυτής, η επιχείρηση νεωτερίζει. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και σήμερα με την βοήθεια της δημιουργικής προσφοράς, που κάνει μεγάλες εταιρείες, όπως η «Νεστλέ», η «Λέβερ» κ.α., να λανσάρουν κάθε χρόνο 20 με 30 νέα προϊόντα, τα οποία τις βοηθούν να παραμείνουν «λίντερ» για ένα διάστημα στην αγορά και ξαναρχίζουν όταν το νέο προϊόν γερνά. Η ζωτικότητα μιας οικονομίας εξαρτάται από την ζωτικότητα των επιχειρήσεών της –και η τελευταία έχει άμεση εξάρτηση από το κατά πόσον ένας λαός θέλει να υιοθετήσει ένα πραγματικό επιχειρηματικό πνεύμα δημιουργίας ή όχι.

Από την άποψη αυτή, λοιπόν, η πρόσφατη πρωτοβουλία του ΣΕΒ να προωθήσει την ιδέα της καινοτομίας και της εφαρμοσμένης έρευνας στην Ελλάδα κρίνεται ως απολύτως θετική. Η στρατηγική διαχειρίσεως της τεχνολογίας και της καινοτομίας είναι το μέλλον για την χώρας. Αξίζουν δε θερμά συγχαρητήρια ο καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνίου κ. Γιάννης Καλογήρου και η Eurobank, που στήριξαν την προσπάθεια αυτή. Μία προσπάθεια, ωστόσο, που πρέπει να συνεχισθεί και με ιδιαίτερη ένταση.

Ο «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ» ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ

2011-12-12T15:21:00.003+02:00

Την ώρα που το εμπόριο και οι επιχειρήσεις προσπαθούν να κρατήσουν όσο γίνεται το κεφάλι έξω από το νερό, ο «προοδευτικός» λαϊκισμός επιβραβεύει την ασυδοσία βίαιων ομάδων και άλλων συμμοριών

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Μία από τις κύριες αιτίες που η χώρα έφθασε στην οικονομική της κατάρρευση είναι ο «προοδευτικός» λαϊκισμός. Από τους κόλπους του ξεπήδησαν και εξετράφησαν συντεχνίες και κομματικοί στρατοί που, μέσα σε τριάντα χρόνια, καταβρόχθισαν 360 δισεκατ. ευρώ δάνεια, 300 δισεκατ. ευρώ κοινοτικές επιδοτήσεις και 30 δισεκατ. ευρώ άτοκα δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Επίσης, τα τελευταία χρόνια επιδοτούνται πολιτικά και τα διάφορα κοινωνικά απόβλητα τα οποία καταστρέφουν και δολοφονούν στο κέντρο της πρωτεύουσας, υπό την πλήρη ανοχή μιας δήθεν συντεταγμένης πολιτείας. Όσο για το οικονομικό και κοινωνικό κόστος αυτής της πολιτικής είναι τεράστιο –και αυτό το γνωρίζουν καλά οι κάπου 15.000 επιχειρήσεις που έκλεισαν στο κέντρο και οι εργαζόμενοι σε αυτές που έχασαν την δουλειά τους.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ.Χρήστος Παπουτσής, μετά τα έκτροπα της Τρίτης 6 Δεκεμβρίου, όταν κλήθηκε να σχολιάσει το γεγονός ότι οι δυνάμεις ασφαλείας δεν έκαναν τίποτα προκειμένου να συλλάβουν αυτούς που κατέστρεφαν την δημόσια περιουσία μπροστά στα μάτια τους, απάντησε: «Προτίμησα να σπάσουν μερικά μάρμαρα, παρά να σπάσουν κεφάλια»!

Πραγματικά παραμένει κανείς άφωνος με την συλλογιστική του ατόμου που είναι επιφορτισμένο με την ευθύνη της ασφάλειας των πολιτών. Το «δόγμα Παπουτσή», σύμφωνα με το οποίο κάθε ομάδα έχει το δικαίωμα να καταστρέφει όποτε θέλει δημόσια –και, κατ’ επέκταση, ατομική– ιδιοκτησία, συνιστά βαθειά μαχαιριά στην καρδιά της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας της χώρας. Όπως έχουν δείξει χιλιάδες μελέτες, η σημαντικότερη παράμετρος για την λειτουργίας μιας κοινωνίας και οικονομίας είναι η ύπαρξη θεσμών. Ιδιαίτερα για την λειτουργία της οικονομίας της αγοράς, ο σημαντικότερος θεσμός είναι αυτός της ιδιοκτησίας. Χωρίς ένα σαφώς καθορισμένο και εγγυημένο πλαίσιο ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, δεν υπάρχουν κίνητρα ούτε για επενδύσεις ούτε για καινοτομίες.

Σημειώνουμε επίσης ότι προσφάτως ο υπουργός, όταν για τον ίδιο λόγο εδέχθη την κριτική του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Θ. Πάγκαλου, τον ειρωνεύτηκε και με γελοίο τρόπο απέδωσε τα λεγόμενά του στην ηλικία του. Η προκλητική αυτή στάση του αρμόδιου για την δημόσια ασφάλεια υπουργού δείχνει έναν απύθμενο κυνισμό απέναντι σε χιλιάδες ανθρώπους που έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες υλικές και ψυχολογικές ζημιές από τον πολιτικό υπόκοσμο.

Κατά τα λοιπά, όπως έγραψε και ο συνάδελφος Τάκης Μίχας σε σχετικό άρθρο του, η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται στην προτελευταία θέση μεταξύ της ΕΕ των 27 (τελευταία είναι η Βουλγαρία) και στην τελευταία θέση στην ευρωζώνη όσον αφορά στην προστασία των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων. Το «δόγμα Παπουτσή» έρχεται να διαιωνίσει την αξιοθρήνητη αυτή κατάσταση. Η απουσία προστασίας περιουσιακών δικαιωμάτων την οποία επαγγέλλεται ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν αποθαρρύνει απλώς νέους επενδυτές από το να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα. Καταστρέφει και τα τελευταία ψήγματα οικονομικής ζωής στο κέντρο της Αθήνας.

Το κέντρο της πρωτεύουσας έχει πάψει να υπάρχει ως ζων οικονομικός οργανισμός, λόγω, μεταξύ άλλων, των βιαιοτήτων, της καταστροφής και της εν γένει ανομίας, την οποία συντηρούν συστηματικά διάφορες ομάδες. Η δημιουργία ενός κλίματος ανομίας και ανασφάλειας οδηγεί, με την σειρά του, στην σταδιακή απομάκρυνση των πολιτών από το κέντρο της Αθήνας, το οποίο πλέον μεταβάλλεται σταδιακά σε έναν χώρο όπου κυριαρχεί η παραβατική συμπεριφορά και η εγκληματικότητα.

Το δίλημμα δεν είναι η επιλογή μεταξύ του «σπάω κεφάλια» και «σπάω μάρμαρα», όπως τόσο επιπόλαιο το θέτει ο κ.Παπουτσής. Το πραγματικό δίλημμα είναι κατά πόσον προστατεύεις τους θεσμούς εκείνους που η αργόσυρτη πορεία της ιστορίας έχει αναδείξει ως τα κλειδιά για την λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας.

Πάντως, για να είμαστε δίκαιοι, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι ο σημερινός υπουργός Προστασίας του Πολίτη στην ουσία εφαρμόζει και επεκτείνει το «δόγμα Παυλόπουλου» στην διάρκεια των βιαιοτήτων και καταστροφών που ακολούθησαν τον θάνατο του άτυχου Αλ.Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008.

ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Η ΑΝΓΚΕΛΑ ΜΕΡΚΕΛ

2011-12-07T14:09:00.001+02:00

Ενώ σε Ελλάδα και εκτός αυτής ο καλλιεργούμενος αντιγερμανισμός τελικά στοχεύει να διαλύσει την ΕΕ, για να την ρίξει στα νύχια του λαϊκού εθνικισμού, αξίζει να διαβαστεί το άρθρο που έγραψαν στην γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» ο (κεντρώος) ευρωβουλευτής Ρομπέρ Ροσφόρ και ο οικονομολόγος Στεφάν Κοσέ.

Η νομισματική ενότητα της Ευρώπης προϋποθέτει την σημαντική εκχώρηση δημοσιονομικής κυριαρχίας από τα κράτη μέλη προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι πρόσφατες προτάσεις της Άνγκελα Μέρκελ και της Χριστιανικής Δημοκρατικής Ένωσης (CDU) για αλλαγή των ευρωπαϊκών Συνθηκών σηματοδοτούν μία σημαντική πρόοδο σε αυτή την κατεύθυνση. Η Γερμανία είναι έτοιμη, μάς διαβεβαιώνει η Γερμανίδα καγκελάριος. Αλλά θα τολμήσει να την ακολουθήσει τόσο μακρυά ο Νικολά Σαρκοζύ; Οι γερμανικές προτάσεις είναι τόσο φιλόδοξες που στην Γαλλία προκάλεσαν αμηχανία.

Οι πιο κυνικοί θεωρούν πως η Γερμανίδα καγκελάριος απλά κάνει έναν πολιτικό ελιγμό, με σκοπό να μεταφέρει την τρέχουσα συζήτηση από το πεδίο της βραχυπρόθεσης διαχείρισης της κρίσης του ευρώ –και ιδίως τον ρόλο που θα όφειλε να παίξει η ΕΚΤ– προς εκείνο των ευρωπαϊκών θεσμών, χωρίς καν να πιστεύει πως οι προτάσεις της είναι πραγματοποιήσιμες. Στο κάτω-κάτω, δεν πάνε παρά λίγες μόνον ημέρες που, αντί να συζητά την ομοσπονδιακή προοπτική, η Γερμανία διερευνούσε την εξευτελιστική για την Ευρώπη πιθανότητα να καλέσει κινεζικά κεφάλαια για να διασώσουν το κοινό νόμισμα. Για άλλους, δεν είναι εκεί το πρόβλημα: η μεταρρύθμιση των Συνθηκών δεν θα επιλύσει την κρίση που ταλανίζει την ευρωζώνη και την Ευρώπη. Απόλυτη προτεραιότητα έχει σήμερα η βραχυπρόθεσμη διαχείριση της κρίσης. Ελάχιστοι είναι οι υποστηρικτές των γερμανικών προτάσεων.

Η έστω υπερχρεωμένη και εξασθενημένη Γαλλία έχει δίχως άλλο δίκιο να ζητά κάποια ανταλλάγματα από την Γερμανία. Αυτή η τελευταία οφείλει πράγματι να μειώσει τον δογματισμό της, ιδίως όσον αφορά στην οριοθέτηση αρμοδιοτήτων της ΕΚΤ, να υποστηρίξει την μεγαλύτερη φορολογική εναρμόνιση της ΕΕ ώστε να αποφευχθεί το φορολογικό ντάμπινγκ εκ μέρους ορισμένων κρατών μελών και να ανοιχτεί στην προοπτική της κοινής διαχείρισης του δημοσίου χρέους της ευρωζώνης, στο όνομα της αλληλεγγύης προς τους εταίρους της –έστω και αν αυτό σημαίνει πως η Γερμανία θα εξαναγκασθεί να δανείζεται ακριβότερα. Από την άλλη, η Γαλλία οφείλει να χαμηλώσει τους τόνους όσον αφορά στην προοπτική να εκχωρήσει ένα τμήμα της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Πρόκειται για ένα λογικό αντίτιμο.

Ας τολμήσουμε να παραδεχθούμε πως οι προτάσεις της Αν.Μέρκελ είναι θαρραλέες και αντικρούουν τις διαθέσεις της γερμανικής κοινής γνώμης που, τρομοκρατημένη από την κρίση της ευρωζώνης, κλίνει προς τον απομονωτισμό. Είναι προτάσεις που βρίσκονται σε αρμονία με αυτό που θα όφειλε να είναι ένας πραγματικός δημοσιονομικός φεντεραλισμός, ο αναντικατάστατος πυλώνας κάθε νομισματικής ενότητας. Από την άποψη αυτή, είναι εντελώς λογικό να προβλέπουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έναν Ευρωπαίο υπερ-Επίτροπο, έναν κοινό υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών με δικαίωμα να απορρίπτει τις δημοσιονομικές προτάσεις των κρατών μελών που είναι ασύμβατες με τις κοινές ευρωπαϊκές δημοσιονομικές επιλογές.

Δεν υπάρχει επίσης τίποτα το συγκλονιστικό στην πρόταση αυτός ο υπουργός να δικαιούται να παραπέμπει αμέσως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κάθε τυχόν διχογνωμία του με κάποιο κράτος μέλος. Αυτός ο υπουργός ασφαλώς και θα μπορούσε να είναι επικεφαλής μιας ευρωπαϊκής υπηρεσίας διαχείρισης του χρέους που θα εξέδιδε αμοιβαία ομόλογα εντός της ευρωζώνης –δικαιούμαστε να πιθανολογήσουμε πως η Γερμανία θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο, στο πλαίσιο της νέας θεσμικής διάταξης της Ευρώπης. Και, προφανώς, είναι ζωτικής σημασίας αυτή η διάταξη να πραγματοποιείται σε δημοκρατικό πλαίσιο, που να συνδυάζει σαφήνεια και νομιμοποίηση. Πράγμα που καθιστά απαραίτητη την άμεση εκλογή ενός κοινού προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου, καθώς και την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για να τού χορηγηθεί επιτέλους το δικαίωμα της νομοθετικής πρωτοβουλίας.

Απέναντι στις επείγουσες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, αυτές οι προτάσεις είναι πράγματι δυνατόν να γίνονται αντιληπτές σαν κάπως μακρινές. Αλλά, αν δεν χαράξουμε την πορεία μας και δεν διασαφηνίσουμε όλα όσα προϋποθέτει η λειτουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, θα αποτύχουμε στην αποστολή μας. Ευρώ ίσον πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Ευρώ σημαίνει πως πιστεύουμε στην διπλή μας ταυτότητα, εθνική και ευρωπαϊκή. Όταν κυοφορούνταν το ευρώ, ο Φρανσουά Μιττεράν είχε ήδη αρνηθεί μία φορά αυτή την προοπτική στον Χέλμουτ Κολ. Ας μην επανέλθουμε στο ίδιο λάθος. Η Άνγκελα Μέρκελ έχει δίκιο: δεν θα μάς δοθεί άλλη ευκαιρία.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΥΡΩΠΕΣ…

2011-12-02T17:04:00.001+02:00

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ποια είναι η ευθύνη των δημοσιογράφων απέναντι στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι; Αυτός περίπου ήταν ο τίτλος του 49ου Συνεδρίου που πραγματοποίησε η Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ) στο Βουκουρέστι –την ώρα που δύο πρωθυπουργοί της νότιας Ευρώπης παραχωρούσαν τις θέσεις τους σε έμπειρους τεχνοκράτες προκειμένου η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) να ξεπεράσει μία σοβαρή οικονομική κρίση. Και το ερώτημα που ετέθη στην δημοσιογραφική συνάντηση του Βουκουρεστίου ήταν αν έτσι έχουν τελικώς τα πράγματα, δηλαδή αν όντως η κρίση της Ευρώπης είναι μόνον οικονομική.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πολύ πιο σύνθετη και σίγουρα η ευρωπαϊκή κρίση είναι πολύ βαθύτερη από την παρούσα οικονομική της διάσταση. Ο αντιπρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της UNESCO, πρέσβυς Νταν Χαουλικα, πολύ σωστά μίλησε για μια βαθειά πολιτιστική κρίση της Ευρώπης στην έκταση της οποίας τεράστιος είναι και ο ρόλος των μέσων μαζικής επικοινωνίας. «Κλεισμένη στην φυλακή της πρωτοσέλιδης επικαιρότητας, η Ευρώπη έχει χάσει το όραμά της. Ταυτοχρόνως, όμως, χάνει και το πρόσωπό της. Η δημοκρατική παράδοση και η φιλελεύθερη συνείδηση ήσαν τα στοιχεία που συνέθεταν την ιδιοπροσωπεία της Ευρώπης, αλλά σήμερα το έλλειμμά τους μεγαλώνει. Έτσι, περισσότερο από οικονομική, η κρίση της σημερινής Ευρώπης είναι αυτή της αποσυνθέσεώς της. Αυτός είναι ο πραγματικός μεγάλος κίνδυνος…», είπε ο Γερμανός πρέσβυς στην UNESCO.

Κίνδυνο που η Ρουμάνα πολιτειολόγος Αλίνα Ντούνγκου-Πεπίντι βλέπει να οδηγεί σε τρεις διαφορετικές Ευρώπης, που δύσκολα θα καταλαβαίνει η μία την άλλη. «Είναι ήδη ορατό ότι οδεύουμε προς μιαν Ευρώπη τριών ταχυτήτων. Στην πρώτη Ευρώπη θα είναι οι οικονομικά ισχυροί, στην δεύτερη οι λιγότερο ισχυροί και στην τρίτη οι πλήρως αδύναμοι, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Ευρώπη θα υποστεί και σοβαρότατα πολιτιστικά ρήγματα, με άμεση συνέπεια την κατάρρευσή της…», τόνισε.

«Υπάρχουν σοβαροί παράγοντες που ποντάρουν στην κατάρρευση αυτή», τόνισε στην παρέμβασή της η Τεοντόρα Στάνσιου, πρόεδρος του ρουμανικού τμήματος της ΕΕΔ. Προσέθεσε δε ότι στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης υπάρχουν ακραίες πολιτικές παρατάξεις που γνωρίζουν ότι μπορούν να επιβιώσουν μόνον μέσα από την αποσύνθεση της Ευρώπης. «Λαμπρό παράδειγμα, ένα γειτονικό μας κομμουνιστικό κόμμα», είπε, «το οποίο οραματίζεται την διάλυση της Ευρώπης ως μία μορφή δικής του ρεβάνς απέναντι στην Ιστορία».

Στο επίπεδο αυτό επισημάνθηκε από πολλές πλευρές στο συνέδριο της ΕΕΔ ότι την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπονομεύουν δύο φαινόμενα. Το πρώτο είναι ο λαϊκισμός και οι παραχωρήσεις που γίνονται προς αυτόν. Στην σημερινή Ευρώπη λέγονται, γράφονται και διαδίδονται μέσω του Διαδικτύου τα πιο απίστευτα ψεύδη, χωρίς κανέναν αντίλογο. Από την άλλη πλευρά, η οικονομική κρίση συγκλονίζει τα θεμέλια του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς ποια είναι τα βασικά αίτια της κρίσεως αυτής –η οποία, πριν απ’ όλα, οφείλεται σε βιασύνες και τεχνοκρατικές ανεπάρκειες της οικονομικής και πολιτικής Ευρώπης.

Όμως, σήμερα, μπροστά στην κρίση, η αποκαλούμενη «ελίτ» της Ευρώπης –συγκεκριμένα η Γαλλία και η Γερμανία– καλούνται να βάλουν τάξη στα πράγματα, αλλά με μάλλον άκομψο τρόπο και, κυρίως, υπό συνθήκες τεράστιου ελλείμματος πληροφορήσεως. Ενώ το ευρώ έκλεισε δέκα χρόνια υπάρξεως και κυκλοφορίας και σήμερα είναι το ισχυρότερο νόμισμα στον κόσμο, κανείς δεν κάνει τον κόπο να εξηγήσει στον απλό πολίτη τί συνέβη αυτή την δεκαετία και ποια θα ήταν η σημερινή του κατάσταση αν δεν είχε υπάρξει το ευρώ. Όπως, βεβαίως, ουδείς εξηγεί στον ίδιο πολίτη γιατί κάποιες χώρες βρίσκονται εκτός ευρωζώνης, ενώ ορισμένες άλλες προετοιμάζονται να εισέλθουν σε αυτήν.

Είναι σαφές ότι η Ευρώπη, με αφετηρία την οξύτατη οικονομική της κρίση, πρέπει να προχωρήσει σε σοβαρές αναθεωρήσεις Συνθηκών ώστε να υπάρξει μια άλλη διακυβέρνηση. Η διακυβέρνηση αυτή, όμως, δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να σταθεί αν η Ευρώπη δεν θέσει εδώ και τώρα στο τραπέζι το θέμα της ιδιοπροσωπείας της. Αυτό, ωστόσο, είναι ένα μεγάλο ζήτημα το οποίο για την ώρα, ατυχώς, δεν απασχολεί ούτε τους πολιτικούς ούτε τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών.

Όπως δεν τους απασχολεί δεόντως και ο παράγων τεχνολογία, που σήμερα είναι κυρίαρχος σε όλα τα επίπεδα. Η τεχνολογία έχει διεθνικό χαρακτήρα και προσφέρει σε όλους τους λαούς το ίδιο έργο ανεξαρτήτως της διαδρομής τους μέσα στην Ιστορία. Με άλλα λόγια, είτε αυτό αρέσει είτε όχι, η τεχνολογία αλλοιώνει τον χαρακτήρα ατόμων και λαών, αφού ήθη και παραδόσεις προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της. Συμβαίνει όμως η τεχνολογική Ευρώπη να έχει χάσει αρκετό δρόμο στον παγκόσμιο στίβο. Πρέπει, συνεπώς, απαραιτήτως να καλύψει το χάσμα, γιατί κανείς δεν θα την περιμένει.

Πέρα, λοιπόν, από την κρίση και την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς που έχει προκαλέσει, είναι ζωτική ανάγκη η ΕΕ να πραγματοποιήσει τεράστιες επενδύσεις στην γνώση, στην έρευνα, στο αύριο της παιδείας της. Και από την άποψη αυτή ισχυρός και γόνιμος θα μπορούσε να είναι ο ρόλος μιας, έστω και υπό πτώχευση, Ελλάδος. Υπό έναν όρο, όμως: θα πρέπει 11 εκατομμύρια Έλληνες να διαγράψουν οθωμανικές καταβολές, συμπεριφορές και συνήθειες και να συνειδητοποιήσουν ότι Αθήνα και Ρώμη είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού μορφώματος. Αυτή η εκδοχή έγινε αποδεκτή από πολλούς συναδέλφους στο Βουκουρέστι και, στις χαλεπές ημέρες μας, κάτι είναι…

Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ...

2011-12-02T17:03:00.001+02:00

Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, γενικού γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής.

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα τσάρος της οικονομίας, στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτά θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουΐσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από την συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος –όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου– ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολλάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του –όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα– Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή δε γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος επηρεασμένος από την σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στην βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τί θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας». Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

Η δημιουργία των μηχανισμών

Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στην χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισεκατ. δολλάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισεκατ. δολλάρια κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στην χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.

Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει την δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στην δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε «Επίκαιρα» του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο «Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005» (εκδ. Παπαζήση), ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση –χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι –κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

Αριθμοί και γεγονότα

Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στην δημοκρατία, η διαφάνεια –η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της– αποτελεί αντίδοτο στην διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει.

Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι αυτό, στο παρόν σημείωμα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργασίμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισεκατ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας –και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες –ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν την μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ)– είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων(;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισεκατ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισεκατ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κων. Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημοσίου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισεκατ. ευρώ –κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισεκατ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισεκατ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφ’ άπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νίκου Θέμελη, υπουργού Εσωτερικών στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο «Τον Βίο Τετελεύτηκα». Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στην δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισεκατ. δραχμές την εποχή εκείνη…

Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισεκατ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισεκατ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί που, ως φαίνεται, τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.

Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τί επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολλάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από την μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και το ερώτημα είναι: Τί μέλλει γενέσθαι στην μετά την μεγάλη ληστεία Ελλάδα;

H ώρα των τεχνοκρατών

2011-11-30T11:36:00.001+02:00

του Jeffrey Frankel*

Eλλάδα και Ιταλία, απεγνωσμένες αφότου τα παλαιά πολιτικά συστήματα τις οδήγησαν στο χρέος και στην κρίση, επέλεξαν αντί για πολιτικούς τεχνοκράτες οικονομολόγους -το Λουκά Παπαδήμο και το Μάριο Μόντι- να ηγηθούν των νέων κυβερνήσεων.

Και οι δύο μπορούν να περιγραφούν ως καθηγητές: ο Μόντι ήταν πρόεδρος του Πανεπιστημίου Bocconi, καθώς και Ευρωπαίος επίτροπος, ενώ ο Παπαδήμος ήταν συνάδελφός μου στη Σχολή Διοίκησης Kennedy του Χάρβαρντ από τότε που ολοκλήρωσε τη θητεία του ως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Μέσα σε λίγο καιρό και οι δύο άνδρες πιθανότατα θα προκαλέσουν πρωτοσέλιδα με τίτλους όπως οι ακόλουθοι: «Ως καθηγητές παίρνουν "Α" στα οικονομικά, αλλά αποτυγχάνουν στην πολιτική». Αυτό θα είναι άδικο. Δεν θα είναι η έλλειψη της πολιτικής ικανότητας που θα τους εμποδίσει, αλλά μάλλον η έλλειψη πολιτικής εξουσίας.

Ο Μόντι, παρά την ισχυρή λαϊκή υποστήριξη για την κυβέρνηση τεχνοκρατών, δεν διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, πάνω στην οποία θα μπορούσε να βασιστεί. Εν τω μεταξύ, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να παραμερίσει τα προσωπικά του πολιτικά συμφέροντα για το καλό της χώρας. Για τον Παπαδήμο τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Παρά τις καλύτερες προσπάθειες να επιμείνει σε μεγαλύτερη των τριών μηνών θητεία της νέας κυβέρνησης και τη δυνατότητα να διορίσει ο ίδιος κάποια μέλη του υπουργικού συμβουλίου ως βασικούς όρους για την αποδοχή της πρωθυπουργίας, στο τέλος δεν πέτυχε κανένα από τα δύο.

Η ανάδειξη αυτών των δύο εξαιρετικών δημοσίων υπαλλήλων πραγματοποιείται έπειτα από μια περίοδο που άλλοι καθηγητές παραγκωνίστηκαν εξαιτίας των πολιτικών εξελίξεων. Τον Ιούνιο ορισμένοι υψηλών προσόντων οικονομολόγοι από αναδυόμενες χώρες... προσπεράσθηκαν στη διαδικασία εκλογής του διαδόχου του Ντομινίκ Στρος-Καν στη θέση του γενικού διευθυντή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Στη Γερμανία ο Αξελ Βέμπερ παραιτήθηκε τον προηγούμενο Ιανουάριο από τη θέση του προέδρου της Bundesbank και μέλους του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΤ, διότι φέρεται πως οι δηλώσεις του ότι διαφωνεί με τις αγορές κρατικών ομολόγων υπερχρεωμένων χωρών από την ΕΚΤ αντικατοπτρίζουν την πολιτική του αφέλεια. Ο Τύπος δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ένας τεχνοκράτης θα μπορούσε να απαρνηθεί μια σίγουρη ευκαιρία για θέση μεγαλύτερης εξουσίας -διάδοχος του Ζαν-Κλοντ Τρισέ στη θέση του προέδρου της ΕΚΤ- για λόγους αρχής.

Αλλά αυτό ακριβώς έκανε ο κ. Βέμπερ. Η προθυμία παράδοσης της εξουσίας, εάν κριθεί αναγκαίο, αποτελεί ένα από τα πλεονεκτήματα που οι καθηγητές φέρουν σε τέτοιες θέσεις (η προεδρία της ΕΚΤ πήγε σε έναν άλλο οικονομολόγο και τεχνοκράτη, τον Μάριο Ντράγκι, που στην πραγματικότητα αποτελεί τον κατάλληλο άνθρωπο για τη θέση).

Είναι λάθος να συγχέει κανείς την τεχνοκρατική ελίτ (εκείνους με διδακτορικούς τίτλους ή άλλα μεταπτυχιακά διπλώματα οικονομικών σπουδών) με άλλες κατηγορίες ελίτ (εκείνους με χρήματα ή εξουσία, ειδικά εάν έχουν κληρονομήσει το ένα ή το άλλο). Οι περισσότεροι οικονομολόγοι είχαν καταλάβει τους κινδύνους που απειλούσαν την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Οι πολιτικοί ήταν εκείνοι που είχαν υποτιμήσει τις τεχνικές δυσκολίες όταν επέλεξαν τη νομισματική ολοκλήρωση.

Είναι αυτονόητο ότι η ακαδημαϊκή και τεχνική τεχνογνωσία δεν είναι ούτε απαραίτητη ούτε επαρκεί για τη διασφάλιση της επιτυχίας των κυβερνητικών στελεχών. Πράγματι, πολλοί από τους συναδέλφους μου στο Χάρβαρντ θα ήταν τραγικοί σε πολιτικές θέσεις, εξαιτίας της έλλειψης ηγετικών, διοικητικών και άλλων διαπροσωπικών δεξιοτήτων. Και πολλοί λαμπροί πολιτικοί ηγέτες -για παράδειγμα ο Τζορτζ Ουάσιγκτον και ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, μεταξύ των Αμερικανών πολιτικών- δεν ήταν διανοούμενοι.

Οι τεχνοκράτες μπορούν να διαδραματίσουν χρήσιμο ρόλο ως έντιμοι διαμεσολαβητές όταν οι παραδοσιακοί πολιτικοί έχουν χάσει την αξιοπιστία τους ή επικρατεί αδιέξοδο μεταξύ των κομμάτων. Επιπλέον, έχουν την αξιοπιστία που συνοδεύεται από την έλλειψη επιθυμίας για επανεκλογή, είτε επειδή η θητεία τους είναι εξαρχής περιορισμένη είτε διότι είναι γνωστό ότι προτιμούν μια ήσυχη ακαδημαϊκή ζωή.

Το πιο εμφανές πλεονέκτημα είναι φανερό όταν μια χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα -για παράδειγμα, η πρόταση για οικονομικές μεταρρυθμίσεις ή η διαπραγμάτευση δανειακών όρων- που είναι κυρίως τεχνικά ζητήματα. Ενα καλό προηγούμενο στην Ιταλία είναι ο Κάρλο Τσιάμπι, που ανέλαβε στο «τιμόνι» της κυβέρνησης το 1993, αφότου η Ιταλία αναγκάστηκε να βρεθεί εκτός του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και κατάφερε να ακυρώσει το scala mobile (το σύστημα τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των μισθών), να πατάξει τον πληθωρισμό και να επαναφέρει τη χώρα στο «όχημα» της ευρωπαϊκής νομισματικής ολοκλήρωσης.

Μεταξύ των εμφανών μειονεκτημάτων ορισμένων τεχνοκρατών είναι η έλλειψη διοικητικής πείρας, η έλλειψη διακριτής νομιμότητας και η απουσία εσωτερικής επιρροής σε μια πολιτική βάση. Μόντι και Παπαδήμος διαθέτουν και οι δύο διοικητική πείρα και, προς το παρόν, νομιμότητα. Θα περιοριστούν όμως από την αδυναμία τους να διεκδικήσουν τη σταθερή υποστήριξη μιας πολιτικής ομάδας.

Ορισμένοι ηγέτες κρατών μπορούν να θεωρηθούν τεχνοκράτες: ο πρόεδρος Φελίπε Καλντερόν του Μεξικού, ο πρόεδρος Σεμπαστιάν Πινέιρα της Χιλής και η πρόεδρος Ελεν Τζόνσον Σίρλιφ της Λιβερίας, μεταξύ άλλων. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι έχουν προστατευμένες ζωές ή ότι δεν είναι συνηθισμένοι στη λήψη δύσκολων αποφάσεων. Την ίδια στιγμή και οι τρεις έχουν ακαδημαϊκές σπουδές στο Χάρβαρντ. (Ο Καλντερόν παρακολούθησε τρία μαθήματά μου. Δυστυχώς, η αντιμετώπιση βίαιων «βαρόνων» των ναρκωτικών δεν ήταν στο πρόγραμμα μαθημάτων μου).

Το να διαθέτει κανείς καλούς διεθνείς τίτλους δεν αποτελεί πάντοτε πλεονέκτημα. Οταν η Σίρλιφ τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης το 2011, υπήρξαν φήμες ότι η καλή της εικόνα στο εξωτερικό ενδεχομένως να απέβαινε επιζήμια στην καμπάνια της για επανεκλογή στην πατρίδα. Κατ' αναλογία, τόσο ο Παπαδήμος όσο και ο Μόντι ανήκουν στην ελίτ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωζώνης, κάτι το οποίο θα τους βοηθήσει να εξασφαλίσουν στήριξη για τις χώρες τους στο εξωτερικό, αλλά θα τους αφήσει ευάλωτους στις εσωτερικές κατηγορίες ότι είναι «λακέδες» των ξένων δυνάμεων.

Είναι λογικό που Αθήνα και Ρώμη, οι δύο εστίες του κλασικού Δυτικού πολιτισμού, στράφηκαν στους δύο αυτούς αστούς, πολυμαθείς άνδρες για ηγεσία. Αλλά ούτε ο Παπαδήμος ούτε ο Μόντι μπορούν να εξασκήσουν τεχνοκρατική μαγεία εάν δεν τους δοθούν τα πολιτικά εργαλεία για την ενεργοποίηση της σωστής πολιτικής.

*Ο Jeffrey Frankel είναι καθηγητής σχηματισμών κεφαλαίου και ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

Ντομίνγκο Καβάγιο: Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρωζώνη

2011-11-25T11:10:00.001+02:00

Εντυπωσιακές δηλώσεις, στο 5ο CEO Summit της ΕΕΔΕ, του πρώην υπουργού Οικονομικών και Εξωτερικών της Αργεντινής, αλλά και κορυφαίων ευρωπαϊκών και επιχειρηματικών παραγόντων.

«Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρωζώνη, κάνοντας όμως σοβαρές προσπάθειες βελτίωσης της ανταγωνιστικότητάς της και περιορισμού των δημοσίων δαπανών της». Αυτό υπογράμμισε με εμφατικό τρόπο, ο κ. Ντομίνγκο Καβάγιο (Domingo Cavallo), πρώην υπουργός Οικονομικών και Εξωτερικών της Αργεντινής. Αναφερόμενος επίσης στη φιλολογία που λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να μιμηθεί την Αργεντινή του 2001, η οποία απέρριψε τη δολλαριοποίηση του νομίσματός της και να βγει από την ευρωζώνη, ο πρώην υπουργός τόνισε ότι για την Ελλάδα, η παραγωγική της βάση δεν της επιτρέπει κάτι τέτοιο. Και τούτο διότι η ελληνική οικονομία σε αντίθεση με την αντίστοιχη της Αργεντινής, είναι περισσότερο καταναλωτική και λιγότερο παραγωγική.

Από την πλευρά του, κηρύσσοντας τις εργασίες του 5ου CEO Summit, που οργάνωσε ο Τομέας Ηγεσίας της ΕΕΔΕ, σε συνεργασία με τον ΣΕΒ το ΙΟΒΕ και τη Λέσχη Επιχειρηματικότητας, ο υπουργός Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Ανδρέας Λοβέρδος αναφέρθηκε στην ανάγκη ριζοσπαστικού μετασχηματισμού του κράτους και στην απαραίτητη, για τον εξορθολογισμό της οικονομίας, δημοσιονομική προσαρμογή, τονίζοντας την αναγκαιότητα διαρθρωτικών αλλαγών εκεί που το κράτος συναντά την οικονομία. Κάνοντας επίσης λόγο για τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας, ο κ. Λοβέρδος είπε ότι απαιτούνται ριζικές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση, στις γραφειοκρατικές λειτουργίες και στη δικαιοσύνη. Επίσης, ο υπουργός αναφέρθηκε στην αποδέσμευση 14 δισ. ευρώ από το ΕΣΠΑ, τονίζοντας ότι οι κοινωνικοί εταίροι πρέπει να σταματήσουν να είναι δύστροποι και να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, ενώ χρειάζονται κοινωνικές και πολιτικές συμφωνίες για αλλαγές στους μηχανισμούς προώθησης των χρημάτων αυτών. Δεν έχουμε χρόνο, κατέληξε ο κ. Λοβέρδος, πρέπει να τρέξουμε και τα κόμματα είναι ανάγκη να προσαρμοστούν στις διαθέσεις του ελληνικού λαού, που στο μεγαλύτερο ποσοστό του αντιλαμβάνεται την αλήθεια και συναινεί στις αναγκαίες προσαρμογές και όχι το αντίθετο.

«Η εθνική αξιοπρέπεια, για την οποία όλοι μιλάνε δυστυχώς ετεροχρονισμένα, απαιτεί να κάνεις όλα εκείνα που χρειάζονται, για να μη φέρεις την χώρα σου και τον λαό σου από λάθος επιλογές σε δύσκολη θέση. Η εθνική αξιοπρέπεια σήμερα, απαιτεί συμμετοχή όλων στην λύση του προβλήματος, αναβάθμιση και επαναπροσδιορισμό της εικόνας της Ελλάδας και του ελληνικού λαού στην συνείδηση της παγκόσμιας κοινότητας, και συνεχή προσπάθεια βελτίωσης όλων μας στους άξονες της αυτοκριτικής, του αυτοσεβασμού, της αυτογνωσίας, της ομαδικότητας, σε ένα εντελώς ξεκάθαρο νέο πλαίσιο αρχών και αξιών. Το όραμα μιας Νέας Ελλάδας, που θα παίξει τον ρόλο που της αρμόζει και στο ευρωπαϊκό και στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, μόνο έτσι μπορεί να επιτευχθεί». Αυτό υπογράμμισε μεταξύ άλλων στην εισαγωγική του ομιλία, ο πρόεδρος του ΔΣ της ΕΕΔΕ, κ. Κωνσταντίνος Λαμπρινόπουλος, για να προσθέσει ότι στη σημερινή φάση της οικονομικής της κατάστασης η χώρα πρέπει να βελτιώσει τα δημόσια οικονομικά της και να φθάσει σε πρωτογενές πλεόνασμα.

«Η ανάπτυξη της χώρας πρέπει να είναι ο πρώτος μας πολύ μεγάλος στόχος σαν χώρα ώστε και να υπάρξει συμβολή στην αύξηση των εσόδων μέσω άμεσης και έμμεσης φορολογίας και να μειωθεί η ανεργία, που έχει σημαντικό αντίκτυπο τόσο στην μείωση των εσόδων του κράτους όσο και στην αύξηση των δαπανών, ενώ οδηγεί σε περαιτέρω στασιμότητα την οικονομία μας», είπε ο κ. Κων. Λαμπρινόπουλος.

Την αναγκαιότητα της συνετής δημοσιονομικής διαχείρισης, υπογράμμισε και ο Γερμανός φιλελεύθερος ευρωβουλευτής, κ. Γιώργος Χατζημαρκάκης, που τόνισε επίσης την ανάγκη η Ελλάδα να ενισχύσει τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό, απελευθερώνοντας την ελληνική οικονομία από αγκυλώσεις και συμπεριφορές που είναι και οι βασικοί παράγοντες της σημερινής κρίσης δημοσίου χρέους.

Για τις αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία και τις επιπτώσεις τους στην επιχειρηματική δραστηριότητα, μίλησε ο κ. Μάικλ Καναζάβα (Michael Kanazawa), διευθύνων σύμβουλος της Dissero Partners και ειδικός σε θέματα στρατηγικής και διαδικασιών διαμόρφωσης πελατειακής εμπειρίας. Ο κ. Καναζάβα παρουσίασε τις εμπειρίες και πρακτικές επιτυχημένων επιχειρησιακών αλλαγών και μετασχηματισμού και τόνισε ιδιαίτερα το ρόλο που παίζει η ταχύτητα σε όλα τα επίπεδα της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Εντυπωσιακή υπήρξε στο CEO Summit και η ομιλία του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, κ. Μίμη Ανδρουλάκη, που και αυτός έδωσε έμφαση στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, τονίζοντας όμως ότι πρέπει να αλλάξει πλέον και η έννοια της πολιτικής.

Στο σχέδιο «Εύρηκα» αναφέρθηκε ο εμπνευστής του, Δρ. Μάρκους Κράλ (Markus Krall), senior partner της Roland Berger, εταιρεία που παρέχει συμβουλές. Κατά τον κ. Μ. Κράλ είναι σκόπιμη η ίδρυση στην Ελλάδα μιας εταιρείας στα χέρια της οποίας θα περιέλθουν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού κράτους και η οποία θα πωληθεί σε κάποιο ευρωπαϊκό όργανο για περίπου 125 δισ. ευρώ. Η βασική ιδέα έγκειται στο ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να αξιοποιήσει αυτά τα χρήματα για να ξεπληρώσει μέρος του χρέους της, μειώνοντάς το σχεδόν στο μισό από 145% σε 88% του ΑΕΠ. Η εταιρεία αυτή θα διαχειρίζεται αυτά τα περιουσιακά στοιχεία αναδομώντας και ιδιωτικοποιώντας τα, επιστρέφοντας τυχόν πλεονάσματα στο ελληνικό κράτος μέχρι το 2025. Όπως είπε ο κ. Κράλ αυτό είναι ένα αναπτυξιακό τέχνασμα που μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις, καθώς βγάζει από την εξίσωση την οποιαδήποτε κυβέρνηση, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί πηγή διαφθοράς.

Εξάλλου, στην καταπολέμηση της διαφθοράς αναφέρθηκε και ο κ. Ντομίνγκο Καβάγιο, λέγοντας ότι είναι μια βασική πηγή δημιουργίας ελλειμμάτων και δημοσιονομικής ανισορροπίας.

Ο κ. Ντέιβιντ Ράιτ (David Wright), μέλος της Ομάδας Δράσης για την Ελλάδα (Task Force for Greece) παρουσίασε την αποστολή της Ομάδας, τονίζοντας τις δύο βασικές της αρμοδιότητες: Την παροχή κάθε τεχνικής βοήθειας που χρειάζεται η Ελλάδα για την εκτέλεση του προγράμματος προσαρμογής στα ζητούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Την ταχύτερη χρήση των διαρθρωτικών ταμείων για την επένδυση σε έργα που θα επιταχύνουν την οικονομική ανάπτυξη. Είπε, ακόμα o κ. Ράιτ, ότι η Ομάδα Δράσης έχει αναγνωρίσει μερικές βασικές περιοχές έργου όπως: Η αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης και του φορολογικού συστήματος, η βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, η βελτιστοποίηση της χρήσης των διαρθρωτικών ταμείων, η βελτίωση των οικονομικών της δημόσιας υγείας, η αναμόρφωση του δικαστικού συστήματος, ο περιορισμός της διαφθοράς, η βελτίωση της ηθικής συμπεριφοράς και το κτίσιμο εμπιστοσύνης.

Η Ομάδα Δράσης είναι ιδιαίτερα ανήσυχη, επιθεωρεί προσεκτικά την οικονομική κατάσταση και προτείνει νέα οικονομικά εργαλεία για να βοηθηθούν οι μικρές επιχειρήσεις. O κ. Ράιτ συμπλήρωσε, πως είναι σημαντικό να υπάρχει μια θετική και πρακτική προσέγγιση που θα στοχεύει σε γρήγορες επιτυχίες οι οποίες θα θέσουν τη χώρα σε τροχιά αλλαγών. Τέλος, ευχαρίστησε την ΕΕΔΕ για τις προσπάθειές της να συμβουλεύσει και να προσδιορίσει τις βασικές περιοχές στις οποίες είναι αναγκαίος ο μετασχηματισμός.

Αναφερόμενος στα συμπεράσματα του 5ου CEO Summit, ο κ. Δημήτρης Α. Μαύρος, πρόεδρος του Τομέα Ηγεσίας της ΕΕΔΕ, τόνισε ότι για πρώτη φορά πρέπει να μάθουμε να λέμε αλήθειες, επενδύοντας στη γνώση και κάνοντας σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές, με προτεραιότητα την τόνωση της επιχειρηματικότητας.

«Ο μεγαλύτερος όμως εχθρός της Χώρας σήμερα είναι ο χρόνος μέσα στον οποίο θα γίνουν τα «λίγα αλλά ποιοτικά» και τίποτα δεν μπορεί να υλοποιηθεί γρήγορα και αποτελεσματικά αν δεν βγούμε όλοι από τη σπηλιά της καχυποψίας μας και δεν εκθέσουμε τις προσωπικές ή επιχειρηματικές μας οντότητες στο ρίσκο της αλληλό - εμπιστοσύνης μεταξύ όλων των stakeholders. Η επιτάχυνση που προκαλεί η εμπιστοσύνη είναι αναμφισβήτητη. Είμαστε καταδικασμένοι λοιπόν ή να απολαύσουμε το «μέρισμα της εμπιστοσύνης» ή να καταβάλουμε τον αντίστοιχο “φόρο”. Όλες οι δυνάμεις ηγεσίας του τόπου, οφείλουν να σχεδιάσουν, να στηρίξουν και να υλοποιήσουν στρατηγικές που στοχεύουν επιτέλους σε λίγα και σωστά μέσα σε ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης και αλληλοϋποστήριξης. Σήμερα είμαστε εδώ για να εντοπίσουμε δομικά υλικά για το κτίσιμο τέτοιων στρατηγικών. Προσοχή όμως, γιατί έχουμε δει κουλτούρες να καταβροχθίζουν για πρωινό μεγάλες στρατηγικές. Και η ελληνική κουλτούρα δεν είναι από τις εύκολες» κατέληξε ο κ. Μαύρος.

Ενώ ο πρόεδρος του ΔΣ της ΕΕΔΕ, κ. Κων. Λαμπρινόπουλος, τόνισε πως είναι ελπιδοφόρο το γεγονός ότι ο επιχειρηματικός κόσμος της χώρας εμφανίζεται στο CEO Summit ενωμένος, όπως πρέπει να είναι, σε οτιδήποτε αφορά το παρόν και το μέλλον αυτής της χώρας. Στο συνέδριο μίλησαν ακόμα οι κ.κ. Δημήτρης Αβραάμ, αναπλ. Διευθύνων Σύμβουλος Dixon South – East Europe ABEE, Σταύρος Παρασκευαΐδης, Διευθύνων Σύμβουλος Mercedes Benz Ελλάς, και Γιώργος Πίττας, Διευθύνων Σύμβουλος Α. Πίττας ΑΕΒΕ Αττική Μελισσοκομική Εταιρία, υπό τον συντονισμό του δημοσιογράφου κ. Μπάμπη Παπαδημητρίου.

Η Ελλάδα, το Ευρώ και ο Τρίτος Δρόμος για την Ευρώπη

2011-11-25T11:05:00.001+02:00

Οι περισσότεροι ειδήμονες υποστηρίζουν ότι η ευρωζώνη έχει μόνο δύο επιλογές: να διαλύσει ή να δημιουργήσει μια δημοσιονομική ένωση ώστε να ταιριάζει με τη νομισματική ένωση που ήδη υπάρχει. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια τρίτη, και καλύτερη, πορεία: να υιοθετήσει αυστηρότερη πειθαρχία της αγοράς, να διασώσει τις χώρες που δεν έχουν ρευστότητα, και να αφήσει εκτός εγγυήσεων εκείνες που θα χρεοκοπήσουν. Το αποτέλεσμα θα είναι μια ομάδα εύρωστων οικονομιών και μια Ευρώπη αρκετά ισχυρή για να παίξει ένα μεγάλο ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.

του Hugo Dixon*

Οι συμβατικές απόψεις συντείνουν στο ότι η ευρωζώνη δεν μπορεί να έχει μια νομισματική ένωση χωρίς να έχει και μια δημοσιονομική ένωση. Οι euro-λάτρεις αντιμετωπίζουν το ενιαίο νόμισμα ως το πρώτο εφαλτήριο προς μια ευρύτερη οικονομική ένωση, η οποία είναι το όνειρό τους. Οι ευρωσκεπτικιστές, επίσης, αλλά βλέπουν το φινάλε της υπόθεσης αυτής ως κόλαση - και θα προτιμούσαν να διαλυθεί το ενιαίο νόμισμα . Το κρίση του ευρώ έχει, για πολλούς παρατηρητές, αξιολογήσει αυτές τις απόψεις. Και τα δύο στρατόπεδα υποστηρίζουν ότι οι μονόπλευρες προσπάθειες των χωρών της ευρωζώνης, να χτίσουν μια νομισματική ένωση χωρίς δημοσιονομική εναρμόνιση εξηγούν το γιατί η Ένωση έχει μετατραπεί σε ένα τέτοιο χάος. Πολλοί από τους λάτρεις του ευρώ λένε ότι ο δρόμος προς τα εμπρός για τις 17 χώρες της ευρωζώνης είναι να εκδώσουν ευρωομόλογα, για τα οποία θα εγγυηθεί όλες οι χώρες - μέλη (μία από τις πολλές παραλλαγές στο θέμα της δημοσιονομικής ένωσης). Ως και η γερμανική κυβέρνηση, η οποία είναι απρόθυμη να διασώσει οικονομίες ασθενέστερες από τη δική της, πιστεύει ότι κάποιο είδος συγκέντρωσης των προϋπολογισμών μπορεί να χρειαστεί όταν τα σημερινά προβλήματα του χρέους επιλυθούν.

Η δημοσιονομική ένωση δεν θα πραγματοποιηθεί σύντομα, και σίγουρα όχι τόσο σύντομα ώστε να επιλύσει την τρέχουσα κρίση. Αυτό θα απαιτήσει μια νέα συνθήκη, και κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ομοφωνία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς μια τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να επιτευχθεί γρήγορα δεδομένης της έντονης αντίδρασης από τους πολιτικούς και των πολιτών στις υγιείς οικονομίες της ευρωζώνης (με επικεφαλής τη Φινλανδία, τη Γερμανία και την Ολλανδία) για επανειλημμένες διασώσεις των ασθενέστερων εταίρων τους (Ελλάδα, Ιρλανδία , Ιταλία, Πορτογαλία, και Ισπανία). Επιπλέον, όταν η κρίση έχει λυθεί, ο ενθουσιασμός για μια δημοσιονομική ένωση μπορεί να μειωθεί. Ακόμα κι αν η Γερμανία εξακολουθεί να είναι προετοιμασμένη για να αναλάβει κάποια συνολικά δημοσιονομικά καθήκοντα, θα επιμείνει στην επιβολή αυστηρής πειθαρχίας στο τι οι άλλες χώρες μπορούν να δαπανούν και να δανείζονται. Οι πιο αδύναμες χώρες, εν τω μεταξύ, μπορεί να μην επιθυμούν να υποκύψουν σε έναν τέτοιο Τευτονικό ζουρλομανδύα εφόσον ο άμεσος φόβος της χρεοκοπίας θα έχει περάσει.

Αλλά υπάρχουν περισσότεροι από τους δύο τρόπους για την πρόοδο: δημοσιονομική ένωση ή διάλυση του ευρώ. Υπάρχει και μια τρίτη και προτιμότερη επιλογή: ένα είδος πειθαρχίας της αγοράς σε συνδυασμό με σκληρή αλληλεγγύη. Στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης, τα επιμέρους κράτη θα αναλάβουν όσο το δυνατόν περισσότερο την ευθύνη για τη δική τους οικονομία, αλλά θα συμμορφώνονται επίσης με την ελεύθερη αγορά πιο δυναμικά. Οι κυβερνήσεις που δανείστηκαν πάρα πολλά χρήματα θα έπρεπε να είναι ελεύθερες να χρεοκοπήσουν. Περιορισμένες διασώσεις για τις κυβερνήσεις και τις τράπεζες με μικρότερο πρόβλημα θα μπορούσαν επίσης να προβλέπονται, αλλά με αντάλλαγμα οικονομικές μεταρρυθμίσεις και σφίξιμο του ζωναριού. Το αποτέλεσμα θα ήταν πιο εύρωστες οικονομίες και μια Ευρώπη που έχει τη δύναμη να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.

Καθώς αυτό το άρθρο πήγαινε προς δημοσίευση, η κρίση της ευρωζώνης ήταν σε ιδιαίτερα οξεία φάση. Οι αγορές ήταν σε μια κατάσταση μεγάλου άγχους, το πιο πρόσφατο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας ήταν προβληματικό και ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης παρέπαιε στα πρόθυρα της ύφεσης. Η Ισπανία βρισκόταν στο μέσο προεκλογικής εκστρατείας, και η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία έχανε τη νομιμοποίησή της. Παρ 'όλα αυτά, εν μέσω της αναταραχής, υπήρχαν ενδείξεις ότι η ευρωζώνη ίσως είναι προχωρήσει, έστω αδέξια, προς κάτι σαν την λύση μιας «πειθαρχίας-στην αγορά-συν-σκληρή-αλληλεγγύη» για την αντιμετώπιση της άμεσης κρίσης. Θα πρέπει επίσης να υιοθετηθεί αυτή η λύση και ως ένα μακροπρόθεσμο μοντέλο.

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ

Θεωρητικά, ένα κοινό νόμισμα έχει πολλά πλεονεκτήματα για την κοινή αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία περιλαμβάνει επίσης χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, που αποφάσισε να μείνει εκτός ευρωζώνης. Όταν οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για την διακύμανση των νομισμάτων, μπορούν πιο εύκολα να κάνουν επιχειρήσεις πέραν των συνόρων, να κάνουν μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε οποιοδήποτε σημείο της αγοράς, και να χτίσουν διεθνείς επιχειρήσεις. Η δυνατότητα για αξιοποίηση οικονομιών κλίμακας και η ευκαιρία να ανταγωνιστούν σε μια ολόκληρη ήπειρο είναι αξιόλογες ανταμοιβές.

Αλλά υπάρχει επίσης ένα μεγάλο μειονέκτημα: μεμονωμένες χώρες χάνουν την ικανότητα να προσαρμόζουν τη νομισματική πολιτική τους στις ιδιαίτερες ανάγκες τους με τον καθορισμό των δικών τους επιτοκίων. Αντ 'αυτού, τα επιτόκια τα καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το οποίο είναι ένα πρόβλημα, καθώς διαφορετικές οικονομίες κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες. Για παράδειγμα, τα χαμηλά επιτόκια σε όλη την ευρωζώνη κατά την περίοδο μέχρι το 2007 ενίσχυσαν την φούσκα στην αγορά κατοικίας της Ισπανίας.

Το εάν τα πλεονεκτήματα της ύπαρξης ενός κοινού νομίσματος υπερκαλύπτουν το κόστος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τρεις παράγοντες: την ομοιότητα μεταξύ των οικονομιών που καλύπτεται από την κοινή νομισματική πολιτική, την ευελιξία τους, καθώς και την ύπαρξη ενός μεγάλου κεντρικού προϋπολογισμού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά πόρων από τις ακμάζουσες περιοχές σε άλλες που αγωνίζονται να επιβιώσουν. Οικονομίες με παρόμοιες δομές και κύκλους το βρίσκουν πιο εύκολο να ζήσουν με μια απλή, κοινή νομισματική πολιτική. Ακόμη και οι οικονομίες που είναι διαφορετικές μπορούν να αντιμετωπίσουν με ενιαίο νόμισμα εφ 'όσον είναι προσαρμόσιμες - ειδικότερα, εφ' όσον οι επιχειρήσεις τους μπορούν εύκολα να προσλαμβάνουν και να απολύουν προσωπικό και οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να διασχίζουν τα σύνορα προς αναζήτηση εργασίας.

Η ευρωζώνη δεν τα καταφέρνει καλά από οποιοδήποτε από τους παράγοντες αυτούς, ειδικά σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι οικονομίες της Ευρώπης παρουσιάζουν διαφορές, οι αγορές εργασίας της μαστίζονται από περίτεχνους περιορισμούς, και η Ευρώπη έχει μόνο ένα μικρό κεντρικό προϋπολογισμό, με τον οποίο μπορεί να βοηθήσει τις προβληματικές περιοχές. Αυτός είναι ο λόγος που ευρω-λάτρεις και ευρωσκεπτικιστές - από τον Ζακ Ντελόρ, πρώην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες του ενιαίου νομίσματος, ως τον Boris Johnson, τον δήμαρχο του Λονδίνου - υποστηρίζουν από κοινού ότι μια δημοσιονομική ένωση είναι αναγκαία για λιπάνει τους τροχούς της νομισματικής ένωσης.

ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ

Αλλά υπάρχει ένας άλλος τρόπος να επιζήσει κανείς μέσα στα όρια μιας νομισματικής πολιτικής: με την ενίσχυση των ασθενέστερων μελών της Ευρώπης, ιδίως με το να γίνουν οι οικονομίες τους πιο ευέλικτες. Πριν τη δημιουργία του ενιαίου νομίσματος το 1999, οι κυβερνήσεις δεν είχαν ένα κίνητρο για να προχωρήσουν στις δύσκολες μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται . Κάθε φορά που οι αντίστοιχοι με την Ελλάδα ή την Ιταλία βρέθηκαν σε μη ανταγωνιστική θέση, οι κυβερνήσεις τους υποτίμησαν τα νομίσματά τους. Μετά τη νομισματική ένωση, οι ασθενείς οικονομίες της ευρωζώνης βρήκαν άλλη οδό διαφυγής: δανείστηκαν χρήματα. Τούτο επέτρεψε στις συγκεκριμένες κυβερνήσεις τη χρηματοδότηση υψηλών δαπανών, χωρίς αντίστοιχη αύξηση φόρων. Αλλά καθώς οι οικονομίες αυτές έγιναν πιο αδύναμες, η ανταγωνιστικότητά τους υπέφερε.

Πολλά κράτη επίσης συσσώρευσαν βουνά χρέους, σπέρνοντας τους σπόρους της τρέχουσας κρίσης. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία ξεκίνησε τη διαδικασία διαμόρφωσης της νομισματικής ένωσης, οι κυβερνήσεις υποτίθεται ότι δεν έχουν το δικαίωμα να δημιουργούν χρέη πάνω από 60% του ΑΕΠ, αλλά ακόμα και μεγάλες οικονομίες της ευρωζώνης έχουν υπερβεί αυτό το όριο κατά πολύ. Μετά την επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας στις αρχές αυτού του αιώνα, δήθεν ενάρετα κράτη, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, άρχισαν να περιφρονούν τους κανόνες που είχαν στόχο να περιορίσουν τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Δεν υπήρχε τότε καμία πιθανότητα να πειθαρχήσουν τους άλλους. Πέρυσι, ο δείκτης του χρέους προς ΑΕΠ της Γαλλίας και της Γερμανίας ξεπέρασε το 80%. Της Ιταλίας έφτασε το 119% και της Ελλάδας το 143%.

Το χρέος αυξήθηκε, όχι μόνο επειδή οι κυβερνήσεις παραβίαζαν τους κανόνες. Αυξήθηκε και επειδή οι κυβερνήσεις δεν κατάφεραν να πείσου ντους επενδυτές, ιδίως τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, να δανείσουν τα χρήματά τους. Ξεκινώντας από τις αρχές του 2010, οι επενδυτές σταμάτησαν τελικά να χρηματοδοτούν την Ελλάδα. Μετά, σταμάτησαν τη χρηματοδότηση της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Αλλά αυτή η «απεργία» στην αγορά ομολόγων έκανε ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να εμφανιστεί. Η αποτυχία της αγοράς να επιβάλει πειθαρχία στις κυβερνήσεις νωρίτερα, ήταν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα των προσπαθειών των ίδιων των κυβερνήσεων. Πήραν θάρρος από τη διαδεδομένη άποψη ότι τα ευρωπαϊκά έθνη δεν θα μπορούσαν να αποτύχουν, να πτωχεύσουν. Αυτό ενισχύθηκε από τον τρόπο που οι τράπεζες ήταν (και είναι ακόμα) οργανωμένες. Οι λεγόμενοι «κανόνες της Βασιλείας», δηλαδή οι συστάσεις σχετικά με τραπεζικούς κανονισμούς που επινοήθηκαν από κεντρικούς τραπεζίτες των χωρών του G-20 αλλά και άλλων, λένε ότι τα κρατικά ομόλογα είναι περιουσιακά στοιχεία ελεύθερα κινδύνου και έτσι οι τράπεζες δεν χρειάζεται να κατέχουν αντίστοιχο κεφάλαιο όταν επενδύουν σε αυτά. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι τράπεζες συσσώρευσαν ομόλογα, με συνέπεια το πρόβλημα των εθνικών χρεών να τις μολύνει, επίσης. Επιπλέον, τόσο πριν όσο και μετά την χρεοκοπία Lehman Brothers το Σεπτέμβριο του 2008, οι κεντρικές τράπεζες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού πλημμύρισαν τον κόσμο με φθηνό χρήμα, στρεβλώνοντας τις αγορές χρήματος και καθιστώντας εύκολο για τις κυβερνήσεις να τακτοποιήσουν το χρέος τους. Ήταν το σκόπιμο σπάσιμο των κανόνων από τις κυβερνήσεις και η νόθευση της αγοράς προς όφελος των κρατικών ομολόγων, και όχι η έλλειψη μιας δημοσιονομικής ένωσης, που οδήγησαν στην τρέχουσα κρίση.

ΕΥΡΩ-ΔΕΣΜΑ

Αυτή η κατάσταση, ωστόσο, δεν σταμάτησε τις αδύναμες οικονομίες της Ευρώπης από να ζητούν μια δημοσιονομική ένωση. Ακριβώς το αντίθετο: εξακολουθούν να ψάχνουν για ακόμη ένα τρόπο ώστε να συνεχίσουν να ζουν πέρα από τις δυνατότητές τους. Ο ΓιώργοςΠαπανδρέου, ο Έλληνας πρωθυπουργός, και ο GiulioTremonti, ο Ιταλός Υπουργός Οικονομικών, θέλουν οι χώρες τους να είναι σε θέση να εκδώσουν ευρωομόλογα. Μπορεί κανείς να δει γιατί: τα ευρωομόλογα θα προστατέψουν τα αδύναμα κράτη από την πειθαρχία της αγοράς, δίνοντας σήμα στους επενδυτές ότι η Γερμανία και άλλες ισχυρές χώρες θα πληρώσουν τελικά το λογαριασμό αν η Ελλάδα ή η Ιταλία δεν μπορέσουν να το κάνουν. Αλλά, από τη σκοπιά των ισχυρών χωρών, με το να επιτρέψουν την έκδοση ευρωομολόγων θα δώσουν στις αδύναμες οικονομίες την άδεια να είναι σπάταλες, εκτός αν αυτό γίνει με έναν εξαιρετικά ελεγχόμενο τρόπο. Επιπλέον, η ανάγκη να αναλάβουν το συνολικό χρέος της ευρωζώνης θα μπορούσε να γονατίσει και τις ισχυρές χώρες.

Κάποια υποθετικά πιο εύπεπτες εκδοχές αυτής της ιδέας έχουν ήδη πέσει στο τραπέζι. Ένα έγγραφο που δημοσιεύθηκε πέρυσι από το Bruegel, μια δεξαμενή σκέψης που εδρεύει στις Βρυξέλλες, προτείνει τον περιορισμό των ευρωομολόγων στο 60% του ΑΕΠ κάθε χώρας. Το πρόβλημα είναι ότι οι αδύναμες χώρες ήδη έχουν χρέος πολύ πάνω από το επίπεδο αυτό, γεγονός που θέτει το ερώτημα πώς θα χρηματοδοτήσουν τον εαυτό τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τζορτζ Σόρος και άλλοι γκουρού της αγοράς υποστήριξαν ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό.

Η Γερμανία, ο βασικός ταμίας της ευρωζώνης, ήταν πρόθυμη να εγκρίνει την ιδέα μιας δημοσιονομικής ένωσης, αλλά μόνο μετά από μια μακρά διαδικασία ενσωμάτωσης, όταν η κρίση θα έχει ήδη επιλυθεί. Επίσης, επιμένει για ισχυρούς νέους κανόνες που θα περιορίζουν το ποσό των χρημάτων που μεμονωμένες χώρες θα μπορούν να δανειστούν και την επιβολή κυρώσεων σε εκείνους που παραβιάζουν τους κανόνες αυτούς. Εν τω μεταξύ, ο ολλανδός πρωθυπουργός Mark Rutte, πρότεινε τη δημιουργία θέσης του «τσάρου» για τον προϋπολογισμό στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο οποίος θα αστυνομεύει τις χώρες για την τήρηση των κανόνων. Αν οι χώρες συνεχίζουν να παραβιάζουν τους κανόνες, ο τσάρος θα έχςι το δικαίωμα να τους πει πώς να διαχειριστούν τις οικονομίες τους, για παράδειγμα, λέγοντάς τους να αυξήσουν τους φόρους. Αν δεν κάνουν αυτό που θα τους ειπωθεί, θα πρέπει να εγκαταλείψουν το κοινό νόμισμα.

Αλλά όλα αυτά τοποθετούνται μακριά στο μέλλον - αν όχι στο ποτέ. Μέχρι στιγμής, η διαχείριση της τρέχουσας κρίσης χαρακτηρίζεται από κατά περίπτωση διασώσεις. Σε αντάλλαγμα για δάνεια με χαμηλό επιτόκιο από διάφορα ευρωπαϊκά Ταμεία και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι αδύναμες χώρες έπρεπε να μεταρρυθμίσουν τις οικονομίες τους και να περικόψουν τον δανεισμό τους. Αυτές οι διασώσεις όντως εμπεριέχουν οικονομική ενίσχυση από δημοσιονομικά ισχυρές χώρες προς τις αδύναμες, αλλά όχι τόσο όσο θα συνέβαινε σε μια πλήρη δημοσιονομική ένωση.

Καθώς οι συνθήκες στην αγορά έχουν επιδεινωθεί και περισσότερες χώρες έχουν απορροφηθεί στη δίνη της οικονομικής κατάρρευσης, υπήρξαν πολλές διαφορετικές εκδόσεις αυτών των διασώσεων. Οι 17 χώρες της ευρωζώνης δυσκολεύονται να συμφωνήσουν για το τι πρέπει να κάνουν, γεγονός που οδηγεί σε διακυμάνσεις στη χάραξη πολιτικής, κάτι το οποίο έχει υπονομεύσει την εμπιστοσύνη των επενδυτών και δημιούργησε περιττές οικονομικές δυσκολίες.

Παρόλα τα προβλήματά της, ωστόσο, η μέχρι τώρα πολιτική μεθόδευση έχει και κάποιες επιτυχίες. Οι πιο αδύναμες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αναγκαστεί να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις που είχαν αποφύγει εδώ και δεκαετίες. Πρόκειται για την απελευθέρωση των αγορών εργασίας, την εξάλειψη της φοροδιαφυγής, την άνοδο των υπερβολικά χαμηλών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, την μείωση της γραφειοκρατίας, την ιδιωτικοποίηση κρατικών τομέων, καθώς και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, όπως είναι τα φαρμακεία και οι υπηρεσίες ταξί. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, τις τρεις χώρες που έχουν λάβει πακέτα διάσωσης. Η Ιταλία και η Ισπανία έχουν επίσης υιοθετήσει τα δικά τους προγράμματα αναδιάρθρωσης, αν και διστακτικά. Αν τα κράτη αυτά ήταν σε θέση να εκδώσουν ευρωομόλογα, δεν θα είχαν το κίνητρο να προβούν σε μεταρρυθμίσεις.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΕΙΣ

Παρόλα αυτά, η τρέχουσα διαχείριση της κρίσης αποδείχθηκε ανεπαρκής σε ένα σημαντικό θέμα. Τουλάχιστον από τη στιγμή που αυτό το άρθρο πήγε προς δημοσίευση, σε καμιά αφερέγγυα χώρα δεν είχε επιτραπεί να χρεοκοπήσει. Τα χρέη Ελλάδα είναι εκτός ελέγχου , αλλά το σχέδιο διάσωσης που έχει επινοηθεί για τη χώρα την ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής τον Ιούλιο ενθαρρύνουν τις τράπεζες που της είχαν δανείσει χρήματα για να μετακυλήσουν τα χρέη της ή ή να παρατείνουν τους όρους αποπληρωμής τους. Αυτό είναι πολύ μακριά από μια σωστή αναδιάρθρωση χρέους, κάτι το οποίο θα άφηνε την Αθήνα με ένα χαμηλότερο επίπεδο του χρέους, ένα χρέος που θα μπορούσε ρεαλιστικά να εξυπηρετήσει.

Εταιρείες και ιδιώτες σε όλο τον κόσμο αναδιαρθρώνουν τα χρέη τους. Κυβερνήσεις εκτός της Ευρώπης αθετούν τις υποχρεώσεις τους. Γιατί θα πρέπει οι χώρες της ευρωζώνης να εξαιρούνται από την πτώχευση; Η ασυνέπεια πληρωμών δεν είναι κάτι ωραίο, φυσικά. Οι δανειστές χάνουν χρήματα. Οι οφειλέτες μπορεί να μποϊκοταριστούν για χρόνια ή να πρέπει να πληρώνουν υψηλότερα επιτόκια. Αλλά έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. Όπως και οι επενδυτές που κάνουν συνετά δάνεια, οι κυβερνήσεις που δανείζονται πάρα πολύ δεν θα πρέπει να παραμένουν στο απυρόβλητο. Εάν δεν αισθάνονται καθόλου πόνο, θα επαναλάβουν τα ίδια λάθη. Πράγματι, ο φόβος της αναγκαστικής κήρυξης πτώχευσης θα μπορούσε να αποτρέψει εξαρχής τις κυβερνήσεις από το να δημιουργούν περίσσεια χρεών. Η επιλογή της χρεοκοπίας με ελεγχόμενο τρόπο θα έπρεπε να είναι μέρος της τρέχουσας προσέγγισης για τη διαχείριση κρίσεων για εκείνες τις κυβερνήσεις που πραγματικά δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους: σίγουρα την Ελλάδα και, ενδεχομένως, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, επίσης.

Ωστόσο, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολιτικοί έχουν μέχρι στιγμής θεωρήσει εξ ορισμού την χρεοκοπία ως ανάθεμα, επειδή έχουν φοβούνται μην μεταδοθεί. Εάν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, οι τράπεζες που της δάνεισαν χρήματα θα μπορούσαν επίσης να χρεοκοπήσουν. Η αγορά ίσως συμπεράνει ότι κι άλλες αδύναμες κυβερνήσεις θα πτωχεύσουν, γεγονός που θα καταστήσει δύσκολη την άντληση κεφαλαίων. Ορισμένοι πολιτικοί φοβούνται ότι το χάος που θα δημιουργηθεί θα είναι ανάλογο ή ακόμα χειρότερο από το χάος που ακολούθησε την πτώχευση της Lehman Brothers. Υπήρξαν πράγματι ενδείξεις ότι η κρίση εξαπλώνεται στην Ιταλία: η κυβέρνησή της βρίσκει όλο και περισσότερο ακριβό το να δανείζεται χρήματα από την αγορά ομολόγων.

Αλλά δεν είναι πολύ αργά για να τεθεί η επιλογή της ελεγχόμενης πτώχευσης πίσω στο τραπέζι των συζητήσεων. Λαμβάνοντας υπόψη τα λάθη πολιτικής για την οποία η Γαλλία και η Γερμανία έχουν την ευθύνη –ξεκινώντας από την καταπάτηση του αρχικού καθεστώτος για έλλειμμα και καταλήγοντας στα εμπόδια που τέθηκαν για μια λογική αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας - πρέπει να πληρώσουν με κάποιο τρόπο. Και θα το κάνουν, με τη μορφή των χαμηλών επιτοκίων για τα χρήματα που έχουν ήδη δανείσει στις αδύναμες οικονομίες αλλά και με τη μορφή των πρόσθετων κεφαλαίων που χρειάζονται να διοχετεύσουν στις δικές τους τράπεζες για την κάλυψη του κόστους των επισφαλών δανείων τους προς την Ελλάδα και πιθανόν και άλλα κράτη. Αυτό θα τους κοστίσει πολύ, αλλά λιγότερο από το να διοχετεύσουν κι άλλα πολύτιμα κεφάλαια προκειμένου να αποφευχθεί μια χρεοκοπία. Και σίγουρα θα είναι κάτι φθηνότερο από την ολοκλήρωση της δημοσιονομικής ένωσης.

ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

Μέρος της τέχνης της διαχείρισης μιας οικονομικής κρίσης είναι η διάκριση των υπό πτώχευση ιδρυμάτων από εκείνα που δεν έχουν ρευστότητα. Τα χρέη των αφερέγγυων ιδρυμάτων θα πρέπει να αναδιαρθρωθούν, ενώ οι οργανισμοί που δεν διαθέτουν ρευστότητα θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν με νέα κεφάλαια. Όπως μια χώρα με δικό της νόμισμα, η ευρωζώνη χρειάζεται ένα δανειστή έσχατης ανάγκης. Το κλειδί, όμως, θα είναι να εξασφαλιστεί ότι δεν θα γίνει δανειστής πρώτη ανάγκης, καθώς αυτό θα αφαιρούσε κάθε κίνητρο για τα κράτη και τις τράπεζες να διαχειριστούν τις υποθέσεις τους με υπευθυνότητα.

Έχοντας εισέλθει το 2007στην πιστωτική κρίση χωρίς ένα σωστά μελετημένο σχέδιο για το πώς ένας δανειστής έσχατης ανάγκης θα μπορούσε να λειτουργήσει, η ευρωζώνη έπρεπε να δημιουργήσει μια σχετική πολιτική στα πεταχτά. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρείχε στις τράπεζες άφθονη ρευστότητα από την αρχή της κρίσης, αλλά αυτό πραγματικά θα έπρεπε να είχε γίνει μαζί με μια ολοκληρωμένη εποπτεία των τραπεζών σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Αντ 'αυτού, η εποπτεία ήταν κατακερματισμένη και, σε κάποιο βαθμό, εξακολουθεί να είναι. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει επίσης βοηθήσει στη χρηματοδότηση κυβερνήσεων που βρίσκονται σε πρόβλημα – πρώτα την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, στη συνέχεια την Ιταλία και την Ισπανία - με την εξαγορά των ομολόγων τους. Ήλπιζε ότι αυτό θα αύξανε την αξία των ομολόγων και καθιστούσε ευκολότερο για τις κυβερνήσεις να εκδώσουν νέες. (Δεδομένου ότι τα ομόλογα έχουν αγοραστεί στην αγορά, αυτό δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να δίνεις στις κυβερνήσεις μετρητά.)

Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ένιωθε άβολα με αυτό το ρόλο, επειδή δεν πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να τυπώνουν χρήμα για να μειώσουν τα ελλείμματά τους. Έτσι, οι χώρες της ευρωζώνης αποφάσισαν στη σύνοδο κορυφής του Ιουλίου ότι το έργο αυτό θα πρέπει να μεταφερθεί στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), ένα νέο «μαύρο» ταμείο το οποίο συστάθηκε για να βοηθήσει στη διαχείριση της κρίσης. Παράλληλα, συμφώνησαν να επεκτείνουν το μέγεθος του μηχανισμού, δίνοντάς του τις απαραίτητες εξουσίες για να παρέχει χρήματα σε τράπεζες με προβλήματα ρευστότητας, όπως επίσης δίνοντάς του τη δυνατότητα να παρέχει πιστώσεις έκτακτης ανάγκης στις κυβερνήσεις που δεν βρίσκονται σε πλήρη προγράμματα διάσωσης.

Αλλά αυτό δεν έχει έβαλε ένα τέλος στη συζήτηση για το ποια είναι η καλύτερη πολιτική αντιμετώπισης τέτοιων κρίσεων. Ο Willem Buiter, επικεφαλής οικονομολόγος της Citigroup, μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι παρά την επέκταση στα 440 δισεκατομμύρια ευρώ, το EFSF είναι ακόμη πολύ μικρό για να χειριστεί την πλήρη διάσωση της Ιταλίας και της Ισπανίας. Αν και αυτό είναι αλήθεια, ένας δανειστής έσχατης ανάγκης δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μόνιμο στήριγμα έτσι κι αλλιώς. Η Ιταλία και η Ισπανία θα μπορούσαν να λύσουν τα δικά τους προβλήματα, αν είχαν την πολιτική βούληση να σφίξουν το ζωνάρι τους. Πλήρεις διασώσεις θα είναι αναγκαίες μόνον εάν αποφύγουν αυτή την ευθύνη.

Το EFSF θα αντικατασταθεί στα μέσα του 2013 από ένα νέο Ταμείο διάσωσης που ονομάζεται Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (European Stability Mechanism, ESM), και θα είναι ένας μόνιμος μηχανισμός. Σε ένα σημαντικό θέμα, το ESM θα είναι καλύτερο από το EFSF: θα κάνει απαραίτητη την διάκριση μεταξύ της αφερέγγυας και της μη έχουσας ρευστότητα κυβέρνησης, όταν προβαίνει σε δάνεια. Στην περίπτωση των αφερέγγυων κυβερνήσεων, το χρέος που διακρατείται από πιστωτές του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί ώστε να καταστούν τα χρέη των κυβερνήσεων βιώσιμα. Κρίμα που αυτός ο μηχανισμός δεν έχει ξεκινήσει εδώ και δύο περίπου χρόνια.

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Με δεδομένες αυτές τις πολυπλοκότητες, πολλοί ευρωσκεπτικιστές πιστεύουν ότι θα ήταν καλύτερο να εγκαταλειφθεί το ευρώ συνολικά. Αλλά αυτό είναι μια κακή ιδέα. Η νομισματική ένωση μπορεί να είχε μια πρόωρη ανάπτυξη, αλλά κανείς δεν έχει καταλήξει σε έναν τρόπο να γυρίζει το ποτάμι προς τα πίσω. Εάν η Αθήνα αποφασίσει ποτέ να επαναφέρει την δραχμή, για παράδειγμα, οι άνθρωποι θα αποσύρουν αμέσως τα ευρώ τους από τις ελληνικές τράπεζες, προκαλώντας την κατάρρευση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας πριν ακόμη κυκλοφορήσει το νέο νόμισμα. Καταθέτες σε άλλες αδύναμες χώρες θα κάνουν ανάληψη των χρημάτων τους από τις τράπεζες των χωρών αυτών, προκαλώντας μια αλυσίδα κατάρρευσης και μια βαθιάς ύφεσης. Υπάρχει μια άλλη επιλογή: η πειθαρχία στην αγορά μαζί σκληρή αλληλεγγύη. Το φάρμακο τούτο θα είναι δύσκολο να το καταπιεί κανείς, αλλά στο τέλος, αυτό θα οδηγήσει σε μια πιο υγιή Ευρώπη.

* Ο HUGO DIXON είναι ιδρυτής και διευθυντής του Reuters Breakingviews

Τα αγοράκια με τα σπίρτα

2011-11-25T11:00:00.001+02:00

του Σταύρου Θεοδωράκη

Διαμαρτύρονται οι αγέρωχοι πολιτικοί μας επειδή οι δανειστές μας τους ζητούν γραπτές εγγυήσεις πριν μας δώσουν τα λεφτά. «Έχουμε μπέσα εμείς» αναφωνούν οι (δεξιοί) αρχηγοί. Μαζί τους διαμαρτύρονται και ορισμένοι αγέρωχοι δημοσιογράφοι οι οποίοι θεωρούν ύποπτη την επιμονή των ευρωπαίων να ζητούν τις υπογραφές των αρχηγών. «Έχουν μπέσα οι Έλληνες» αναφωνούν οι δημοσιογράφοι. Καταρχήν μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Οι σύμμαχοι μας δεν αμφισβητούν τον Έλληνα γενικώς, αμφισβητούν τον Έλληνα πολιτικό και πιο συγκεκριμένα αμφισβητούν τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά και τον Καρατζαφέρη. Και έχουν κάθε λόγο να τους αμφισβητούν. Ας τους πάρουμε έναν έναν.

Ο Παπανδρέου πίεσε πολύ (και παρακάλεσε πολύ) τους συμμάχους μας για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Λίγες μέρες μετά όμως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί (και όλοι οι άλλοι δανειστές μας) από τις τηλεοράσεις μάθαιναν ότι αυτά που συμφώνησαν δεν ισχύουν και ότι όλα θα κριθούν στο δημοψήφισμα που εξήγγειλε ο Παπανδρέου χωρίς καν να τους ενημερώσει. Δεν θέλω τώρα να συζητήσουμε αν είναι καλά ή κακά τα δημοψηφίσματα. Καλά είναι και την γνώμη μου την έχω πει. Όμως, είναι ποτέ δυνατόν να εξαγγέλλεις δημοψήφισμα χωρίς να έχεις ενημερώσει καν αυτούς που σε στηρίζουν και σε δανείζουν; Πώς μετά να έχεις εμπιστοσύνη στον Παπανδρέου;

Πάμε όμως στον Σαμαρά. Ο «εν αναμονή πρωθυπουργός» έχει καταψηφίσει το Μνημόνιο - έχει διαγράψει μάλιστα και την Μπακογιάννη που το ψήφισε - λέγοντας ξεκάθαρα ότι δεν το δέχεται και θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση. Στην συνέχεια διαφώνησε και με όλες τις άλλες συμφωνίες που έκανε ο Παπανδρέου με τους δανειστές μας προβάλλοντας την ελληνική πατέντα «θέλουμε τα λεφτά αλλά όχι τα μέτρα». Επιπροσθέτως τα δύο αυτά χρόνια οι γαλάζιοι αξιωματούχοι δικαιολογούν τους υψηλούς αντιπολιτευτικούς τόνους του κόμματος τους, λέγοντας στους ευρωπαίους αξιωματούχους ότι «αυτό είναι το έθιμο στην Ελλάδα, εμείς θα φωνάζουμε μέχρι να γίνουμε κυβέρνηση, μετά θα φωνάζουν οι άλλοι». Πώς λοιπόν μετά από όλα αυτά να έχεις εμπιστοσύνη στον Σαμαρά;

Πάμε και στον Καρατζαφέρη. Το ΛΑΟΣ ψήφισε το Μνημόνιο, στην συνέχεια όμως την είδε αλλιώς και έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίζει την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου προδοτική. Τον Νοέμβριο όμως την είδε πάλι αλλιώς και έδωσε αγώνα (και δεν κάνω πλάκα) για να αναλάβει την πρωθυπουργία ο Παπαδήμος για να εφαρμόσει την συμφωνία της 26ης. Τρικυμία. Μπορείς όμως μετά από όλα αυτά να έχεις εμπιστοσύνη στον Καρατζαφέρη; Αν αλλάξουν οι δημοσκοπήσεις τι θα κάνει; Τι θα κάνει ο Σαμαράς αν ο Παπαδήμος συνεχίσει να έχει μεγαλύτερη δημοτικότητα από τον ίδιο; Θα ψηφίζει τα μέτρα του;

Και μετά είναι τα όσα έχουν πει στην Ευρώπη οι Έλληνες πρωθυπουργοί για τους προκατόχους τους. Ο Καραμανλής έχει καταγγείλει τον Σημίτη ως ψεύτη (ότι παραποίησε τα στοιχεία που μας έβαλαν στην ευρωζώνη κλπ κλπ). Ο Παπανδρέου έχει καταγγείλει ως ψεύτη τον Καραμανλή (ότι παραποίησε τα στοιχεία για το δημόσιο έλλειμμα κλπ κλπ). Ο Σαμαράς έχει καταγγείλει ως ψεύτη τον Παπανδρέου (αυτά είναι πρόσφατα, τα θυμάστε οπότε δεν επεκτείνομαι). Είναι σαν να πηγαίνεις στην τράπεζα να πάρεις δάνειο, ενώ απ' έξω η γυναίκα σου, ο αδελφός σου ή ο συνέταιρός σου τέλος πάντων, χτυπά τα τζάμια και ωρύεται ότι δίνουν λεφτά σε έναν απατεώνα. Κάπως έτσι έχουν συμπεριφερθεί όλα αυτά τα χρόνια οι έλληνες αρχηγοί και μετά αναρωτιούνται πώς έχασαν την αξιοπιστία τους στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό πώς την έχασαν;

Το λογικό θα ήταν οι αρχηγοί, συνειδητοποιώντας τις ευθύνες τους να είχαν δώσει στον Παπαδήμο το χαρτί με τις υπογραφές τους, το ίδιο βράδυ που ψήφισαν την κυβέρνησή του. Γιατί μπορεί να αστειεύθηκε ο Γιούνκερ λέγοντας στον Παπαδήμο «δεν περίμενα να έχει ο έλληνας πρωθυπουργός τις επιστολές στο τσεπάκι του» αλλά μάλλον αυτό περίμενε. Αυτό περίμεναν οι σύμμαχοι μας, αυτό περίμεναν και όλοι οι έλληνες. Να πάψουν οι πολιτικοί «μας», να παίζουν με τα σπίρτα, σε μια ευρωζώνη που φλέγεται. Τα «ορκίστηκα στην μάνα μου» ή «έδωσα το λόγο μου» ή «θα γράψω άρθρο στην εφημερίδα του κόμματος μου» (που είπε ο χωρατατζής Καρατζαφέρης) δεν είναι σοβαρές απαντήσεις πολιτικών μιας χώρας που σε λίγες μέρες δεν θα έχει λεφτά ούτε για τις συντάξεις των γερόντων της.

Μήπως ο πόλεμος στο Ιράν έχει ήδη ξεκινήσει;

2011-11-25T10:56:00.001+02:00

Τα τελευταία δύο χρόνια τουλάχιστον τρεις Ιρανοί πυρηνικοί επιστήμονες έχασαν τη ζωή τους, ενώ τα τεχνολογικά συστήματα του Ιράν επλήγησαν από τον ιό των ηλεκτρονικών υπολογιστών με την κωδική ονομασία Stuxnet. Η επίθεση αυτή προκάλεσε χάος και μεγάλες καθυστερήσεις στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

του Δημήτρη Θωμά

Δολοφονίες πυρηνικών επιστημόνων, επιθέσεις ακριβείας στον κυβερνοχώρο και μυστηριώδεις εκρήξεις σε αποθήκες πυρομαχικών, που εξόντωσαν τον εμπνευστή του ιρανικού προγράμματος βαλλιστικών πυραύλων, συνθέτουν ένα ομιχλώδες σκηνικό το οποίο κάνει πολλούς να πιστεύουν ότι κάτι πολύ μεγάλο βρίσκεται σε εξέλιξη εντός και πέριξ του Ιράν. Η έκρηξη στην Μπιντ Γκανέχ ήταν τόσο ισχυρή που σκότωσε 17 Φρουρούς της Επανάστασης και θρυμμάτισε τζάμια πολλά μίλια μακριά στην Τεχεράνη.

Το Ιράν ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ατύχημα, όπως όσοι παρακολουθούν ενδελεχώς τα γεγονότα και τις εξελίξεις δεν πείθονται. Τα σενάρια που κυκλοφορούν, για ένα μελλοντικό, απεγνωσμένο στρατιωτικό πλήγμα εναντίον του Ιράν από το Ισραήλ, είναι πολλά. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι το Ισραήλ έχει στόχο την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, και ότι έχει ήδη ξεκινήσει μια μυστική εκστρατεία για να διαταράξει την πορεία του Ιράν προς την απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου.

Τα τελευταία δύο χρόνια τουλάχιστον τρεις Ιρανοί πυρηνικοί επιστήμονες έχασαν τη ζωή τους, ενώ τα τεχνολογικά συστήματα του Ιράν επλήγησαν από τον ιό των ηλεκτρονικών υπολογιστών με την κωδική ονομασία Stuxnet. Η επίθεση αυτή προκάλεσε χάος και μεγάλες καθυστερήσεις στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. H διεθνείς επιθεώρηση Terrorism Monitor, κάνει λόγο για “κρατική τρομοκρατία” που έχει εξαπολυθεί μεθοδικά εναντίον του Ιράν. Το Ιράν έχει κατ’ επανάληψη κατηγορήσει το Ισραήλ για τις δολοφονίες, ενώ πολλοί ειδικοί εκτιμούν ότι ο ιός Stuxnet προέρχεται από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Οι χώρες της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής ανησυχούν σφόδρα για τις εξελίξεις, ενώ ο Βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να παρέμβουν δυναμικά και να σταματήσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ζητώντας από την Ουάσινγκτων “να κόψει το κεφάλι του φιδιού που μεγαλώνει”. Επίσης άλλες χώρες όπως η Ιορδανία το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν ανησυχούν ότι το Ιράν υποκινεί εξεγέρσεις των Σιιτών στο έδαφος τους.

Επιστήμονες που συμμετείχαν σε διεθνές φόρουμ για το Ιράν στο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Σπουδών στο Λονδίνο(IISS) και μίλησαν στο BBC, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το Ιράν είναι πολύ κοντά στο να αποκτήσει αν δεν έχει ήδη αποκτήσει πυρηνικά όπλα, και ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα για να το αποτρέψει ακόμη και αν προχωρήσει σε βομβαρδισμό των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Ειδικά η βρετανική κυβέρνηση εκτιμά ότι κανενός είδους διεθνείς κυρώσεις δεν μπορούν να αποτρέψουν την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν.

Το σίγουρο είναι ότι ένας πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Ιράν με ότι αυτός συνεπάγεται, θα προκαλέσει τεράστια αναταραχή στη Μέση Ανατολή και τον Αραβικό Κόσμο, αλλά και θα έχει τεράστιες οικονομικές συνέπειες κυρίως λόγω του πετρελαίου, φέρνοντας σε δύσκολη θέση κυρίως την Ευρώπη.

«Φωνή βοώντος εν τη ερήμω» οι προειδοποιήσεις του HAPCO για μαζικές ακυρώσεις συνεδρίων στην Ελλάδα

2011-11-24T17:18:00.001+02:00

Μάρτυρες μιας σκληρής πραγματικότητας, που αφανίζει ολοένα και περισσότερο την Ελλάδα από τον παγκόσμιο συνεδριακό χάρτη, γίνονται καθημερινά όλοι οι επαγγελματίες του χώρου με την Πολιτεία να είναι απούσα και να κωφεύει στις επανειλημμένες εκκλήσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Επαγγελματιών Οργανωτών Συνεδρίων - HAPCO, αλλά και τις πρόσφατες του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος και του Δήμου Αθηναίων, για άμεση κινητοποίηση προς τη σωτηρία της Ελλάδας ως συνεδριακού προορισμού.

Οι επιπτώσεις των κοινωνικό-πολιτικών μεταβολών στη χώρα και της Κυβερνητικής αδράνειας σε θέματα τουρισμού είναι πολλές και δυστυχώς έχουν μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στην πορεία της ελληνικής συνεδριακής αγοράς. Η πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Καρδιολογίας (European Society of Cardiology) να διακόψει κάθε συνεδριακή δραστηριότητα της στην Ελλάδα, όταν μάλιστα είχε ήδη επιλέξει την Αθήνα ως τόπο φιλοξενίας των ετήσιων συνεδρίων της για τα έτη 2012, 2013 και 2014 αποτελεί ένα μόνο εκ των πολλών παραδειγμάτων ακυρώσεων, που καταγράφονται πλέον καθημερινά στα γραφεία διοργάνωσης συνεδρίων (PCOs). Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της απώλειας, αρκεί να αναφερθεί ότι o εκτιμώμενος αριθμός συνέδρων υπολογιζόταν σε 18.000 και ο τζίρος των συνεδρίων στο ποσό των 30.000.000 – 35.000.000 ευρώ.

Η ακύρωση των συγκεκριμένων συνεδρίων έχει δυσμενέστατες συνέπειες για την εικόνα της Ελλάδας ως ενός ασφαλούς συνεδριακού προορισμού σε όλη την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, δεδομένου ότι θέματα ασφάλειας και σταθερότητας αποτελούν βασικά κριτήρια επιλογής ενός προορισμού για φιλοξενία συνεδρίων. Η εν λόγω λοιπόν απόφαση της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Καρδιολογίας – ανεξαρτήτως ορθότητας της ή μη – εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους υιοθέτησης της από λοιπές επιστημονικές εταιρίες, που έχουν ήδη επιλέξει ή/και σκέφτονται την Ελλάδα για κάποια συνεδριακή δραστηριότητα.

Αξίζει να σημειωθεί ακόμη ότι πέραν των λόγων κοινωνικο-πολιτικής αστάθειας στην Ελλάδα, που επικαλέστηκε η Ευρωπαϊκή Εταιρία Καρδιολογίας ως αιτιολογία για την ακύρωση των προγραμματισμένων συνεδρίων της στην Αθήνα τα επόμενα τρία έτη, στους λόγους ακύρωσης άλλων συνεδρίων παρόμοιου μεγέθους περιλαμβάνονται και οι κάτωθι – εξίσου σημαντικοί:

• Για όποια προκαταβολή προς τον Οργανωτή (Επιστημονική Εταιρία) ζητάται από τον Έλληνα Οργανωτή Συνεδρίων (PCO) εγγυητική επιστολή από τράπεζα του εξωτερικού και όχι της Ελλάδας.

• Ζητούνται γραπτώς εγγυήσεις στα συμβόλαια ανάθεσης των συνεδρίων ό,τι την περίοδο διεξαγωγής τους στην Αθήνα δεν θα έχουν απεργία οι Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας (ώστε να είναι εφικτή η μετάβαση συνέδρων), δεν θα γίνονται διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης και δεν θα απεργούν οι δημόσιες υπηρεσίες και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Βάσει όλων των παραπάνω, τα στοιχεία της αγοράς για την πορεία του συνεδριακού τουρισμού το 2011 - 2012 είναι θλιβερά. Ο αριθμός των διοργανώσεων που προγραμματίζονται για το 2012 καταγράφει ήδη μείωση της τάξης του 50% σε σχέση με το 2011, όταν μάλιστα ο αριθμός συνεδρίων του 2011 καταγράφει μείωση 20-30%, συγκρινόμενος με τον αριθμό των ετών 2008 και 2009. Το ποσοστό δε συρρίκνωσης των διεθνών συνεδρίων για το 2012 εκτιμάται σε 35%, σε σχέση με το 2011, ενώ η μείωση τζίρου στα ήδη ανατεθειμένα συνέδρια για το έτος 2012 προβλέπεται να φτάσει το 50%!

Το Διοικητικό Συμβούλιο του HAPCO, εκπροσωπώντας 110 εταιρίες – μέλη από όλο το εύρος υπηρεσιών στον κλάδο των συνεδρίων - απευθύνει έκκληση για ακόμη μια φορά στην Πολιτεία να συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της κατάστασης και να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες, που στόχο θα έχουν την προστασία της «συνεδριακής» Ελλάδας και την αποκατάσταση της εικόνας της στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

Προς αυτή τη κατεύθυνση, ο HAPCO δηλώνει σύμμαχος της Πολιτείας σε οποιαδήποτε ενέργεια. Για τη σωτηρία της ελληνικής συνεδριακής αγοράς δυστυχώς πλέον οι ενέργειες τουριστικών φορέων και επαγγελματιών της αγοράς δεν αρκούν…ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ενεργοποίηση της Πολιτείας σήμερα!

Η ΝΕΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΣΑΝ ΔΙΕΞΟΔΟΣ

2011-11-16T10:51:00.001+02:00

του Σωκράτη Πλούσα*

Ενώ έχουν παρέλθει δύο και πλέον χρόνια από την στιγμή που η Παγκόσμια Χρηματοοικονομική κρίση πέρασε και το κατώφλι της χώρας μας κι ενώ η πολιτική πραγματικότητα δείχνει να αλλάζει, είναι σαφές ότι δεν συμβαίνει το ίδιο και με την αντίστοιχη οικονομική-επιχειρηματική.

Το οικονομικό μοντέλο τώρα πια τίθεται εν αμφιβόλω, ενώ μέχρι πριν δύο χρόνια αλλά ακόμα και σε αυτά τα τελευταία, θεωρούταν όχι μόνο σωστό αλλά ταυτόχρονα κι αποτελεσματικό. Η αλλαγή δείχνει, λογικά, απίστευτα δύσκολη. Μέσα στην δίνη, πολύ συχνά ακούγονται «κορώνες» για το πώς θα επιτύχουμε την ανάπτυξη, του τύπου «...να βοηθήσουμε την οικοδομή», «...να προσλάβουμε κι άλλους 100.000 δημόσιους υπαλλήλους για να μην έχουμε ανεργία», «...να δώσουμε επιδοτήσεις».

Πώς θα περάσουμε από αυτό το μοντέλο, στο αντίστοιχο της υγιούς ανάπτυξης μέσα από την ανταγωνιστικότητα;

Είναι αναμενόμενο να υπάρξουν πολλές αντιστάσεις. Στην Οικονομική θεωρία υπάρχει η έννοια του deep structure, της «βαθιάς δομής» της οικονομίας, στην οποία βρίσκουμε υποδομές, διαδικασίες, τρόπους, λογικές κλπ που οι «νικητές» του σήμερα δεν θα ήθελαν με τίποτα να αλλάξουν, καθώς προφανώς έτσι θα απωλέσουν τα κεκτημένα. Ερχόμενο όμως το τέλος μια εποχής, αυτό νομοτελειακά πρέπει να αλλάξει, καθώς θεωρείται πεπερασμένο και ρεαλιστικά δεν αποτελεί επιλογή. Αυτό βιώνει ο Ελληνικός επιχειρηματικός κόσμος σήμερα. Κάποιοι, οι πιο μεγάλοι έχουν ακόμα λίγες επιλογές, οι μεσαίοι και πιο μικροί όμως απλά ... κλείνουν.

Η αλλαγή αυτή μπορεί να γίνει είτε βίαια – απλά να κλείνουν συνεχώς επιχειρήσεις και να αυξάνεται η ανεργία – είτε πιο ομαλά με την λεγόμενη αλλαγή παραδείγματος – paradigm shift.

Η νέα επιχειρηματικότητα, έχει γίνει πολύ δημοφιλής τελευταία σαν η λύση στην ανεργία, δηλαδή αφού έχουμε ανέργους – πολλούς κι ειδικά νέους - να τους ωθήσουμε να κάνουν νέες εταιρείες και να γίνουν επιχειρηματίες. Μάλιστα, ο τρόπος που προκρίνεται είναι να πάρουν μια επιδότηση, να φτιάξουν ένα software ή να εγκαταστήσουν φωτοβολταϊκά που είναι κι οι «νέες τάσεις» κι έτσι να γίνουν πλούσιοι, αν είναι δυνατό κι άκοπα...

Η ΝΕΑ Επιχειρηματικότητα – σαφώς διαφορετική από την νεανική - πρέπει να είναι επιλογή και μάλιστα να αγγίξει όλα τα επίπεδα του κράτους και της κοινωνίας, πρέπει να γίνει ένας τρόπος σκέψης κι ένα νέο μοντέλο εφαρμογής, ιδανικά καινοτόμο σε σχέση με όποια άλλη χώρα σε Παγκόσμιο επίπεδο. Η καινοτομία της δεν εξαντλείται στον φορολογικό συντελεστή ή στις επιδοτήσεις αλλά κυρίως στις πρακτικές και στις διαδικασίες.

Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι πια βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια αγορά και τα εργαλεία που δίνουμε στις εταιρείες μας δεν μπορούν να είναι αντίστοιχα μιας κλειστής οικονομίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας ενός οικοσυστήματος, αρκετά σημαντικού εύρους, που θα περιλαμβάνει κατ’ αρχή άλλα μικρότερα οικοσυστήματα, το καθένα εκ των οποίων θα αφορά βιομηχανίες κι αγορές – αιχμές, όπου η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ανταγωνιστική.

Άρα δεν μιλάμε μόνο για τεχνολογικό οικοσύστημα, αλλά και για άλλα αντίστοιχα που θα μπορούσαν να αφορούν ενέργεια, μεταφορές, αγροτικές παραγωγές αλλά και πολιτισμό ή ακόμα και μεταφορές και τουρισμό.

Το κάθε ένα απο αυτά, θα είχε βέβαια το δικό του όραμα και θα στελεχωνόταν από φωτισμένα μυαλά του εξωτερικού – κυρίως λόγω παραστάσεων – αλλά κι από έμπειρους επιχειρηματίες, ακαδημαϊκούς, επιστήμονες κλπ που θα έδιναν χρόνο ακόμα κι εθελοντικά για να δουν το οικοσύστημα να δουλεύει και να δημιουργεί νέες ανταγωνιστικές επιχειρήσεις.

Επίσης, το κάθε ένα από αυτά θα έβαζε κάτω από την ομπρέλλα του θεσμούς όπως πανεπιστήμια, καταξιωμένες εταιρείες οι οποίες θα προσέθεταν know-how, χρηματοδότες ακόμα και τράπεζες, start-ups, μέντορες, administrators ακόμα και λογιστές και δικηγόρους, ανθρώπους του κρατικόυ μηχανισμού που θα υλοποιούσαν ένα άτυπο fast-track, ίσως κι accelerators ή ακόμα και συμβούλους με προσανατολισμό στην καινοτομία ή σε αντίστοιχες διαδικασίες ανάπτυξης. Ολοι αυτοί συντονισμένοι κάτω από έναν κεντρικό διοικητικό μηχανισμό ... αποκέντρωσης κι άναρχης ανάπτυξης, όπου το μόνο κοινό των εμπλεκόμενων θα ήταν ο στόχος και τίποτε άλλο.

Αν και πάντα σε τέτοια εγχειρήματα το βασικό ζητούμενο θα ήταν η χρηματοδότηση, θεωρούμε ανεπίτρεπτο να την ψάξουμε στα ταμεία του κράτους. Είναι παραπάνω από σίγουρο ότι πολλοί επενδυτές από το εξωτερικό – κυρίως δε Ελληνικά venture capitals και funds – ψάχνουν να επενδύσουν σε Ελληνικό management και σε Ελληνικές εταιρείες, γνωρίζοντας τις τεράστιες δυνατότητες των συμπατριωτών μας όταν βρούν δομημένο περιβάλλον.

Ταυτόχρονα, οι καλύτεροι επενδυτές τουλάχιστον στην Αμερική είναι οι ίδιες οι επιτυχημένες εταιρείες, που έβγαλαν αρκετά λεφτά για να τα μοιράσουν πια πίσω στην αγορά και να «αγοράσουν» από μικρά κι ευέλικτα start-ups τεχνολογίες κι ιδέες που για αυτών την οργάνωση είναι δύσκολο να αναπτυχθεί.

Τέλος και σημειολογικά, όλη αυτή η οργάνωση δεν θα έπρεπε να είναι στην Αθήνα, ούτε καν στην Θεσσαλονίκη. Γιατί όχι στις Κυκλάδες όπου ο Michael Detrouzos ονειρευόταν θερμοκοιτίδες τεχνολογικών επιχειρήσεων, ή στην Κρήτη με το μοναδικό κλίμα, ή στην Δυτική Ελλάδα με την τεράστια ανεργία αλλά και την παροιμιώδη διάθεση των ντόπιων να μην εγκαταλείπουν τον τόπο τους. Λόγω δε του κλίματος, θα μπορούσαν αυτές οι πόλεις να «τραβήξουν» και πολλούς ξένους συμμετέχοντες ή και επαγγελματίες που θα έβλεπαν κάτι νέο να γεννιέται.

Πάνω όμως και πέρα από όλα, η επιτυχής κατάληξη αυτού του εγχειρήματος θα οφείλεται σε δύο παράγοντες:

1. Στον καλύτερο δυνατό σχεδιασμό των οικοσυστημάτων με τρόπο τέτοιο που να εκμεταλλευτούν τις δυνατοτητες του δυναμικού και να τις μετατρέψουν σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα παγκοσμίου εμβέλειας και

2. Στον εθελοντισμό και στην προσφορά, από τους εμπλεκόμενους, κάτι που θα όριζε και μια νέα κοινωνική συμπεριφορά και μια νέα κουλτούρα.

Η Ελλάδα δεν πτώχευσε κυρίως οικονομικά. Απλά οι Ελληνες έχασαν την ελπιδα και το όραμα. Ειναι ικανή η αποκατάσταση των, να οδηγήσει σε ένα νέο θαύμα, όμοιο του οποίου η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ δημιουργός.

*Αντιπρόεδρος του Hellenic Start Up Association (www.hellenicstartups.gr) και συνιδρυτής της Neovent – Business Accelerators (www.neovent.co.uk)

Δύο μύθοι για την κατάσταση στην Ευρωζώνη

2011-11-15T12:45:00.001+02:00

Του Ηλία Καραβόλια

Μπορεί η απόφαση για τη «διάσωση» της Ελλάδας στις 27 Οκτώβρη να πυροδότησε εξελίξεις ,τόσο εδώ όσο και στην Ιταλία ,αλλά οι αποφάσεις για την χώρα μας έχουν άγνωστα προς στιγμή παραρτήματα που θέτουν σε νέο αυστηρό πλαίσιο τις υποχρεώσεις της χώρας. Οι εταίροι μας λένε ουσιαστικά ότι θα αναχρηματοδοτούν το χρέος μας ,μέσω του προσωρινού ταμείου (EFSF), παράλληλα με το γνωστό αλλά όχι πλέον σίγουρο κούρεμα ( ο Παπαδήμος είναι υπέρμαχος καλύτερης λύσης για τις ελληνικές τράπεζες ) .Όλα αυτά, εφόσον πάντα η νέα κυβέρνηση μπορέσει να... πιέσει και άλλο την κοινωνία ,ώστε να μαζευτεί το έλλειμμα.

Όμως η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου ,που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα ,έχει δύο μεγάλους ''μύθους'' για την αντιμετώπιση της συνολικής κρίσης στην Ευρωζώνη.

Μύθος πρώτος: υποτίθεται ότι θα αυξηθεί το μέγεθος των εγγυήσεων του μηχανισμού στήριξης από 440 δισ. σε περίπου 1 τρισ. ευρώ προκειμένου να χωρέσει, πέρα από την Ελλάδα, την Πορτογαλία, ως την Ιρλανδία και την Ιταλία, πιθανώς και την Ισπανία. Αυτό γίνεται τεχνητά, όχι με πραγματικό χρήμα, αλλά με μηχανισμούς μόχλευσης των προσφερόμενων εγγυήσεων. Η βασική ιδέα είναι να ασφαλίζεται από το EFSF το 20% της αξίας των νεοεκδιδόμενων ομολόγων προκειμένου οι αγορές να συνεχίσουν να αγοράζουν ομόλογα της κλυδωνιζόμενης Ιταλίας (προς το παρόν τουλάχιστον...)

Η αλήθεια όμως είναι ότι η απόφαση αυτή έχει ήδη ακυρωθεί στην πράξη. Προφανώς αδυνατεί να διασφαλίσει την Ιταλία ,που είδε τα επιτόκια της να εκτινάσσονται στο 7% και για την οποία, μόνο το 2012, λήγουν ομόλογα αξίας 320 δις( στην επόμενη επταετία άλλα 1,8 τρις...) Η δε διασφάλιση του 20% της αξίας των ομολόγων ήταν μια ανορθολογική ιδέα που μετατρέπει τον EFSF σε μηχανισμό που δανείζεται κανονικά από τις αγορές και ταυτόχρονα μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό παραγωγής ασφαλίστρων (CDS). Άλλωστε ,είναι τεράστια αφέλεια να θεωρείται ότι οι Γερμανοί και Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν βάλει μέχρι στιγμής πραγματικά χρήματα ! Αυτά είναι μόλις 80 δισ., εκ των οποίων τα 20 αντιστοιχούν στην Γερμανία. Πάντως πολλοί σοβαροί αναλυτές μιλάνε για αναγκαστική μόχλευση 3 τρις, δηλαδή για νούμερα εξωπραγματικά σήμερα, δεδομένου ότι Κίνα- Βραζιλία ήδη αρνήθηκαν να συμμετέχουν( απλά, γιατί δεν τους συμφέρει να πληρώνουν .μεσίτη ώστε να εισέλθουν στις ευρωπαικές οικονομίες)

Μύθος δεύτερος: Υποτίθεται ότι ένας μεγάλος στόχος της 27ης Οκτωβρίου είναι η διασφάλιση των ευρωπαϊκών τραπεζών έναντι των διαδοχικών κινδύνων που εκπορεύονται από την κρίση του δημόσιου χρέους στην Ευρωζώνη. Για τον σκοπό αυτόν δεσμεύτηκαν 110 δισ. και τέθηκε για τον Ιούνιο του 2012 ο στόχος της κεφαλαιακής επάρκειας (στο 9%).

Για να πετύχουν αυτόν τον στόχο οι τράπεζες θα πρέπει πρώτα να δοκιμάσουν την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου και, εάν αποτύχουν, να προσφύγουν στα εθνικά Ταμεία Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Εάν και τότε αποτύχουν, να προσφύγουν στα 110 δισ. του EFSF. Ας δούμε όμως την πραγματικότητα.

Οι τράπεζες δανείζονται όλο και δυσκολότερα μεταξύ τους και σαφέστατα ξέρουν ότι το 2012 η ευρωπαϊκή οικονομία θα εισέλθει σε ύφεση. Συνεπώς, με δεδομένη τη στασιμότητα και την κλιμακούμενη κρίση των «τοξικών» δημόσιων αλλά και εταιρικών ομολόγων , οι τράπεζες θα αναγκαστούν να μειώσουν τη χρηματοδότηση της οικονομίας,και να κρατήσουν ρευστότητα, προκειμένου να προσεγγίσουν το 9% με τρόπο ευκολότερο και λιγότερο ανώδυνο από τις κρατικοποιήσεις ή τις ευρω-κρατικοποιήσεις που 'συστήνει' η απόφαση της 27ης Οκτωβρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη ακούγονται φήμες για την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων στη στήριξη των τραπεζών το 2012, με επιπρόσθετο ποσό της τάξης των 75 δις.

Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει σχεδόν απροσδιόριστο το μέγεθος της αναγκαίας ρευστότητας στο σύστημα της Ευρωζώνης και όσο και αν ακούγεται 'εύκολη' λύση η έκδοση νέου χρήματος από την ΕΚΤ εντός της οικονομίας, εν τούτοις η διοχέτευση και η ωφέλιμη δράση του για απασχόληση και ανάπτυξη, δεν είναι δεδομένες ούτε απλή υπόθεση τόνωσης της ζήτησης.Πολλοί μάλιστα που κατηγορούν τους Γερμανούς ότι έχουν στο συλλογικό τους ασυνείδητο τον φόβο του πληθωρισμού( Δημοκρατία της Βαιμάρης,πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο.....) ας έχουν κατά νου ότι ίσως η Μέρκελ και οι περισσότεροι Γερμανοί ,να φοβούνται ότι οι τρύπες στον Νότο της Ευρώπης δεν έχουν τελειωμό. Αφήστε δε που έχουν και τις δικές τους 'τρύπες' να καλύψουν , τόσο σε επίπεδο χρέους όσο και σε επίπεδο τραπεζών, να μην ξεχνιόμαστε.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΖΩΝΤΑΝΗ

2011-11-15T12:44:00.001+02:00

Απέναντι στον παραλογισμό και τις ύβρεις, καιρός είναι να ορθώσουν κάποιοι το ανάστημά τους…

του Λεωνίδα Βαρουξή*

Είναι αλήθεια ότι η ελληνική κοινωνία νοιώθει απογοητευμένη και οργισμένη από το γεγονός της χρεοκοπίας της χώρας μας, η οποία ψαλίδισε απότομα όνειρα και κόπους ζωής πολλών ανθρώπων.

Είναι δεδομένο ότι η Ηλειακή κοινωνία γνώρισε και βιώνει σε υπερθετικό βαθμό την ανακολουθία λόγων και έργων της πολιτικής εξουσίας –ιδιαίτερα μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές και τις …παρελάσεις των πολιτικών θιάσων των δύο τελευταίων κυβερνήσεων. Πολλαπλές οι αφίξεις στον νομό μας, οι οποίες συνοδεύτηκαν με ορυμαγδό δεσμεύσεων και υποσχέσεων, που αποδείχτηκαν δυστυχώς λόγια μεγάλα και ψεύτικα.

Η Ηλειακή κοινωνία δεν συγχωρεί την έλλειψη στοιχειώδους ντροπής από εκείνους τους πολιτικούς οι οποίοι δεν μπήκαν καν στον κόπο να εξαργυρώσουν τα λάθη και τις παραλείψεις τους ζητώντας μιαν απλή και ανθρώπινη συγγνώμη. Ένδειξη τουλάχιστον αυτογνωσίας, ή μεταμέλειας. Δικαίως, λοιπόν, τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα την ανάγκη εκτόνωσης όλης αυτής της πίκρας και οργής.

Αυτή την περίοδο μοιραίως οι σειρήνες του λαϊκισμού, της βίας και της λογικής της μοναχικής «ψωροκώσταινας» εκτός Ευρώπης έχουν βρει πεδίο δόξης λαμπρό. Και το τραγικό είναι ότι δεν μπορεί κανείς να ορθώσει πειστικό αντίλογο, κόντρα στις ατελέσφορες αυτές δημόσιες συμπεριφορές. Ο λόγος είναι απλός: η κυβέρνηση έχει κερδίσει επάξια το βραβείο της ανυποληψίας με όσα επαγγέλλεται και τελικά πραγματοποιεί. Η αξιωματική αντιπολίτευση, συμπρωταγωνιστώντας σε ένα θέατρο του παραλόγου, ζητά να βρεθεί εκεί που είναι η σημερινή κυβέρνηση –δηλαδή, μέσα σε ένα πολιτικό περιβάλλον χωρίς συναίνεση, χωρίς χρήματα και με την υποχρέωση να πληρώσει αυτή τον λογαριασμό και να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά, εφαρμόζοντας μέτρα δυσβάστακτα. Τα δε λοιπά κόμματα, ιδιαίτερα της Αριστεράς, κάνουν ό,τι μπορούν να απομυθοποιήσουν με την λογική τους και τις πρακτικές τους την αντίληψη ότι εκφράζουν τις δυνάμεις της προόδου.

Τέλος, από την πλευρά τους, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ιδιαίτερα τα ηλεκτρονικά, προσφέρουν τις χειρότερες υπηρεσίες, αναδεικνύοντας τα μείζονα θέματα ως ελάσσονα και τα ελάσσονα ως μείζονα, αποφεύγοντας να πάρουν υπεύθυνη θέση, αναπαράγοντας μόνον γεγονότα και συμπεριφορές, διάσπαρτα, αβασάνιστα και χωρίς καμμία αξιολόγηση.

Υπάρχει λοιπόν ελπίδα να μην καταρρεύσει αυτός ο τόπος; Ναι –αν, κόντρα στον παραλογισμό και τις ύβρεις, ορθώσουν κάποιοι το ανάστημά τους.

Όταν κάποιοι πολιτικοί βρουν το θάρρος να ζητήσουν συγγνώμη για τα εγκληματικά λάθη του πολιτικού συστήματος που εκπροσωπούν και δεν θα έχουν το θράσος να δηλώνουν μη-υπεύθυνοι για τίποτα, επενδύντας ακόμα σε χρεοκοπημένες αξίες του σάπιου πολιτικού συστήματος που σήμερα καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.

Όταν κάποιοι εκπαιδευτικοί διδάξουν τους νέους ανθρώπους ως πραγματικοί παιδαγωγοί, όχι να μουντζώνουν στους θεσμικούς εκπροσώπους του δημοκρατικού μας πολιτεύματος αλλά να κοπιάσουν να γίνουν ωφέλιμοι στην κοινωνία, απομονώνοντας τα ελαττώματα της φυλής μας και επενδύοντας στα προτερήματά μας.

Όταν κάποιοι επαγγελματίες γίνουν παράδειγμα προς μίμηση, που θα θελήσουν να γίνουν ανταγωνιστικοί, προσφέροντας καλά προϊόντα και σωστές υπηρεσίες.

Όταν βρεθούν κάποια νέα παιδιά που, συζητώντας με μια παρέα μεγάλων, θα τούς μιλήσουν για τα δικά τους όνειρα, την αξία της επιστήμης, τον σεβασμό της εργασίας.

Όταν ο γείτονάς μας, σε απάντηση της δικής μας πρόσκλησης για καφέ στην πλατεία, μάς αρνηθεί ευγενικά λέγοντάς μας ότι δουλεύει για την υπηρεσία του, την επιχείρηση που εργάζεται, το χωράφι του, την Ελλάδα.

Η διαπίστωση, λοιπόν, εύκολη: Αρκεί ο καθένας μας να κοιτάξει δίπλα του ή, απλά, στον καθρέφτη μπροστά του. Τις λες, φίλε αναγνώστη, υπάρχει ελπίδα;

* Εκδότης και διευθυντής της ημερήσιας εφημερίδας «Πατρίς» στον Πύργο Ηλείας

CEO Summit 2011: Doing More On Less. Η δυναμική του “less” και το μέρισμα εμπιστοσύνης

2011-11-14T16:58:00.001+02:00

Η Ελλάδα σήμερα δεν βρίσκεται απλώς μπροστά σε ένα ακόμα σταυροδρόμι, μπροστά σε μια ακόμα διλληματική διχάλα. Βρίσκεται μπροστά σε έναν μονόδρομο. Ευτυχώς οι xώρες ακόμα και αν πτωχεύσουν δεν κλείνουν, είναι υποχρεωμένες να ζήσουν και Δαρβινικά να εξελιχθούν. Οφείλουμε όλοι μεγιστοποιώντας τη δημιουργικότητά μας, να συμβάλλουμε με εφαρμόσιμες ιδέες και άμεσες δράσεις να λειάνουμε το μονόδρομο αυτό που έχουμε μπροστά μας. Στην προσπάθεια αυτή θέση της ΕΕΔΕ και του Τομέα Ηγεσίας της, είναι ότι πρέπει ως χώρα να αξιοποιήσουμε στο μέγιστο τις λίγες αλλά σημαντικές «βολές» που διαθέτουμε. Παράλληλα είναι υποχρέωση όλων, να ξανασυναντηθούμε σε ένα πλαίσιο αμοιβαίας εμπιστοσύνης, ώστε πολλά χέρια να κρατήσουν όσο σφιχτά και σταθερά απαιτείται την κάνη του όπλου, κορυφώνοντας την «ακρίβεια»των βολών.

Με το σκεπτικό αυτό ο Τομέας Ηγεσίας της ΕΕΔΕ διοργανώνει στις 22 Νοεμβρίου 2011 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για 5η συνεχόμενη χρονιά στη χώρα μας, το CEO Summit, με θέμα: Doing More ~~With~~/On Less. Η δυναμική του “less” και το μέρισμα εμπιστοσύνης.

Οι θεματικές μέγα-ενότητες του φετινού CEO Summit είναι δύο: η δυναμική του Less και το μέρισμα Εμπιστοσύνης. Οι κύριοι ομιλητές θα επικεντρωθούν με ακρίβεια πάνω στα ζητούμενα του συνεδρίου τόσο σε επίπεδο τεχνογνωσίας όσο και σε επιστημονικό κοινωνικό πολιτικό και επιχειρηματικό επίπεδο. Ο κορμός στηρίζεται σε τρεις κεντρικούς ομιλητές τον κ. Michael Kanazawa, που είναι διευθύνων σύμβουλος της Dissero Partners, σύμβουλος επιχειρήσεων, συγγραφέας και ομιλητής. Ασχολείται με θέματα επιχειρηματικού μετασχηματισμού, στρατηγικής και εφαρμογής της, και ηγεσίας και θα επικεντρωθεί στη διάσταση του “On Less”. Ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης, που θα ασχοληθεί με τη διάσταση της ένταξης του «Μερίσματος της Εμπιστοσύνης» στο τοπίο που έχει να αντιμετωπίσει ο Τόπος και ο κ. Domingo Cavallo, Υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής, όταν η Χώρα του βρισκόταν στην ίδια μοίρα με τη δική μας σήμερα, στη διάσταση του να αντιληφθούμε τις ενδεχόμενες χαμένες ευκαιρίες αν δεν πετύχουμε στα «Ποιοτικά Less» ή στο «Μέρισμα της Εμπιστοσύνης».

Ακόμα, θα μιλήσουν σημαντικές προσωπικότητες από τον ελληνικό και ευρωπαϊκό πολιτικό και οικονομικό χώρο. Το πρώτο panel που θα ασχοληθεί με τη δυναμική του less, απαρτίζουν οι κ.κ. Γιώργος Χατζημαρκάκης, Ευρωβουλευτής, Φιλελευθέρων Δημοκρατών της Γερμανίας και πρόεδρος του Γερμανοελληνικού Επιχειρηματικού Συνδέσμου στην Κολωνία, Dr. Markus Krall, Senior partner Της Roland Berger και εμπνευστής του «Eureca» project και Peter Wagner, Μέλος της Task Force για την Ελλάδα. Στο δεύτερο πάνελ που θα ασχοληθεί με το μέρισμα εμπιστοσύνης, συμμετέχουν οι κ.κ. Chris Matthews, Διευθύνων Σύμβουλος Dixon South – East Europe ABEE, Σταύρος Παρασκευαΐδης, Διευθύνων Σύμβουλος Mercedes Benz Ελλάς, Γιώργος Πίττας, Διευθύνων Σύμβουλος Α. Πίττας ΑΕΒΕ Αττική Μελισσοκομική Εταιρία και Κωνσταντίνος Λαύκας, Γενικός Διευθυντής Συστήματα Sunlight ABEE, υπό τον συντονισμό του δημοσιογράφου κ. Μπάμπη Παπαδημητρίου.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΩΤΑΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

2011-11-09T10:53:00.004+02:00

Σύμφωνα με επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, ιστορικούς και κοινωνικούς ανθρωπολόγους, μέσα στα επόμενα 30 χρόνια θα αντιμετωπίσουμε διπλάσιες ευκαιρίες σημαντικών επιστημονικών εφαρμογών απ’ ό,τι στους προηγούμενους δύο αιώνες, αλλά και μεγάλους κινδύνους, που προκύπτουν κυρίως από την οικονομική ανάπτυξη

του Γιάννη Στουρνάρα

Τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν έχουν παρακολουθήσει τις διεθνείς εξελίξεις στην οργάνωση και διοίκησης της ανώτατης παιδείας. Από την Αμερική και την Ευρώπη έως την Κίνα, οι οργανωτικές και διοικητικές αλλαγές που πραγματοποιούνται στην ανώτατη παιδεία είναι κοσμογονικές. Η αιτία των αλλαγών αυτών είναι η κοινή πλέον αντίληψη ότι η καλή και αποτελεσματική παιδεία, η θεραπεία της επιστήμης και η έρευνα αποτελούν την βάση της τεχνολογικής εξέλιξης, της καινοτομίας και, τελικά, της οικονομικής προόδου.

Σύμφωνα με επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων, ιστορικούς και κοινωνικούς ανθρωπολόγους, μέσα στα επόμενα τριάντα χρόνια θα αντιμετωπίσουμε διπλάσιες ευκαιρίες σημαντικών επιστημονικών εφαρμογών απ’ ό,τι τους προηγούμενους δύο αιώνες, αλλά και μεγάλους κινδύνους, οι οποίοι προκύπτουν κυρίως από την οικονομική ανάπτυξη. Οι επιστημονικές εφαρμογές εστιάζονται κυρίως στους χώρους της βιολογίας και ειδικότερα της γενετικής, της νανοτεχνολογίας, της ρομποτικής και της πληροφορικής, ενώ ο μεγαλύτερος προς αντιμετώπιση κίνδυνος είναι αυτός της κλιματικής αλλαγής και της ανόδου της θερμοκρασίας.

Στο πλαίσιο αυτό, οι κοινωνικές επιστήμες καλούνται να προβλέψουν και να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές επιπτώσεις αυτών των επιστημονικών εφαρμογών, αλλά και των κινδύνων, να εμποδίσουν την δημιουργία κερδοσκοπικών χρηματιστηριακών συνθηκών γύρω από την οικονομική εκμετάλλευσή τους, να προβλέψουν τον τρόπο που θα επηρεαστεί η διανομή του εισοδήματος τόσο μέσα στα εθνικά σύνορα αλλά, κυρίως, μεταξύ χωρών, καθώς και να προτείνουν αμοιβαίως επωφελείς διεθνείς οικονομικές ανταλλαγές, προλαμβάνοντας έτσι τις όποιες επιθετικές γεωπολιτικές στρατηγικές που αυτές οι επιστημονικές εφαρμογές ή οι κίνδυνοι μπορεί να προκαλέσουν.

Η διδασκαλία και η έρευνα για τα ζωτικά αυτά ζητήματα διεξάγεται εξ ονόματος της κοινωνίας, κυρίως μέσα στα πανεπιστήμια. Εκεί βρίσκονται αντικειμενικά οι συσσωρευμένες επιστημονικές γνώσεις και εκεί επιτυγχάνονται οι αναγκαίες στην έρευνα οικονομίες κλίμακας. Η σχέση των πανεπιστημίων, της οικονομίας και της κοινωνίας είναι αυτή των συγκοινωνούντων δοχείων. Η οικονομία και η κοινωνία χρειάζονται τα πανεπιστήμια και αντιστρόφως. Μία χώρα όπως η Ελλάδα, της οποίας ο παραγωγικός τομέας δεν επενδύει στην έρευνα και τα πανεπιστήμιά της είναι μάλλον εσωστρεφή και σχετικά αποκομμένα από την οικονομία και την παραγωγική διαδικασία, καινοτομεί ελάχιστα, δεν μπορεί να εξάγει προϊόντα μέσης και υψηλής τεχνολογίας, ενώ εισάγει σωρηδόν προϊόντα μέσης και υψηλής τεχνολογίας. Με άλλα λόγια, είναι καταδικασμένη σε χαμηλή διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα και υψηλά ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δαπανά από τα υψηλότερα διεθνώς κονδύλια για την ανώτατη παιδεία (1,5% του ΑΕΠ) και παρά το γεγονός ότι τα πανεπιστήμιά της διαθέτουν επιστημονικό δυναμικό σχετικά υψηλής ποιότητας, οι επιδόσεις της στις διεθνείς συγκρίσεις δεν είναι ανάλογες της χρηματοδότησής τους. Αυτό οφείλεται στον σχετικά μεγάλο αριθμό ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και φοιτητών στην επικράτεια (έμφαση στην ποσότητα και λιγότερο στην ποιότητα), στα σοβαρά προβλήματα οργάνωσης και διοίκησης και στις παθογένειες που ο νόμος-πλαίσιο του 1982 ανέπτυξε κατά την εφαρμογή του: Υψηλή συμμετοχή φοιτητών στις εκλογές πρυτάνεων και προέδρων τμημάτων, «άπειρες» εξεταστικές περίοδοι, «αιώνιοι» φοιτητές, κομματικοποίηση σε υπέρτατο βαθμό της φοιτητιώσας νεολαίας με ευθύνη των πολιτικών κομμάτων, καθηγητές που δεν εμφανίζονται στις αίθουσες διδασκαλίας, εκμετάλλευση του ασύλου, κλπ.

Θεωρώ ότι, στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων, ο νόμος για την ανώτατη παιδεία απαντά αρκετά ικανοποιητικά στις προκλήσεις των καιρών, προσαρμόζοντας τον χάρτη της ανώτατης παιδείας στα διεθνή πρότυτα και δεδομένα. Αν και σε ορισμένα σημεία που αφορούν ζητήματα αναπαραγωγής του προσωπικού πραγματοποιεί απότομη στροφή 180 μοιρών σε σχέση με τα ισχύοντα, δεν θεωρώ ότι αρκετές από τις αντιρρήσεις μέρους της πανεπιστημιακής κοινότητας σε θέματα οργάνωσης και διοίκησης που προβλέπει ο νόμος είναι επαρκώς αιτιολογημένες. Συμβούλια Διοίκησης με εξωτερικά μέλη υπάρχουν σχεδόν παντού, ενισχύοντας την κοινωνική λογοδοσία, ενώ οι πρυτάνεις στα περισσότερα πανεπιστήμια του κόσμου δεν βγαίνουν από κάλπη αλλά επιλέγονται μετά από διεθνή προκήρυξη. Άλλωστε, τα καθήκοντα ενός πρύτανη σε ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο είναι, σχεδόν αποκλειστικά, διοικητικά και δημιουργίας δικτύων για την οικονομία και την κοινωνία. Επίσης, ο νόμος έλαβε τελικά υπ’ όψιν αρκετές προτάσεις πανεπιστημιακών σχετικά με τα καθήκοντα της Συγκλήτου –η οποία, πράγματι, δεν πρέπει να έχει μόνον γνωμοδοτικό ρόλο αλλά να είναι ένα ουσιαστικό αντίβαρο στις εξουσίες του Συμβουλίου.

Ενας νόμος-πλαίσιο, όσο κι αν διακρίνεται από τεχνική επάρκεια, δεν μπορεί να λύσει όλα τα ζητήματα, αφού η μεταρρύθμιση είναι μία δυναμική, συνεχής διαδικασία μετάβασης από ένα καθεστώς σε ένα άλλο. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τέλειο είναι πολλές φορές ο εχθρός του καλού. Σημασία έχει να υπάρχει πνεύμα συναίνεσης μεταξύ πολιτείας και πανεπιστημιακής κοινότητας ώστε οι πράγματι απαραίτητες αλλαγές, οι οποίες προσαρμόζουν τον χάρη της ανώτατης εκπαίδευσης στα διεθνή δεδομένα, να υλοποιηθούν το συντομότερο δυνατόν.

Tip άρθρου: Οι επιστημονικές εφαρμογές εστιάζονται κυρίως στους χώρους της βιολογίας και ειδικότερα της γενετικής, της νανοτεχνολογίας, της ρομποτικής και της πληροφορικής, ενώ ο μεγαλύτερος προς αντιμετώπιση κίνδυνος είναι αυτός της κλιματικής αλλαγής και της ανόδου της θερμοκρασίας. Στο πλαίσιο αυτό, οι κοινωνικές επιστήμες καλούνται να προβλέψουν και να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές επιπτώσεις αυτών των επιστημονικών εφαρμογών, αλλά και των κινδύνων, να εμποδίσουν την δημιουργία κερδοσκοπικών χρηματιστηριακών συνθηκών γύρω από την οικονομική εκμετάλλευσή τους.

Γιώργος Χατζημαρκάκης: Πώς μπορεί να σωθεί η Ελλάδα

2011-11-09T10:51:00.004+02:00

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Κρητικής καταγωγής, ο Γιώργος Χατζημαρκάκης είναι σήμερα ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της Ομάδας των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και διαπρεπές στέλεχος του Κόμματος Ελευθέρων Δημοκρατών της Γερμανίας. Επίσης, ο Ελληνογερμανός ευρωβουλευτής είναι και πρόεδρος του Γερμανο-Ελληνικού Επιχειρηματικού Συνδέσμου που, με έδρα την Κολωνία, φιλοδοξεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην προσέλκυση γερμανικών επενδύσεων στην Ελλάδα. Με αφορμή την συμμετοχή του στο πρόσφατο συνέδριο που συνδιοργάνωσαν η Ελληνική Εταιρεία Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ), η Ένωση Ανώτατων Στελεχών Επιχειρήσεων (ΕΑΣΕ) και η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Διευθυντικών Στελεχών (CEC), με θέμα την θέση των μάνατζερς στην οικονομική κρίση, είχαμε μαζί του την συνέντευξη που ακολουθεί.

Ερώτηση: Πιστεύετε ότι σε μία περίοδο διεθνούς νομισματικής αναταραχής και ευρωπαϊκής κρίσης δημοσίου χρέους, η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και ειδικότερα γερμανικών;

Απάντηση: Στον κόσμο μας υπάρχει έντονος επενδυτικός ανταγωνισμός. Είναι πολλές οι χώρες που θέλουν να προσελκύσουν ξένες άμεσες επενδύσεις και, από την πλευρά τους, τα επενδυτικά κεφάλαια αναζητούν τις καλύτερες συνθήκες για να έχουν τις επιθυμητές αποδόσεις. Στο πλαίσιο αυτής της πραγματικότητας, η Ελλάδα πρέπει να κάνει σοβαρότατες δομικές μεταρρυθμίσεις και να σταθεροποιήσει παράλληλα το προβληματικό δημοσιονομικό περιβάλλον της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βοηθά προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά και η χώρα θα πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό της. Υπάρχει γερμανικό ενδιαφέρον για επενδύσεις, κυρίως στον ενεργειακό τομέα, αλλά για να γίνει πράξη είναι ανάγκη να υπάρξουν και οι απαραίτητες ελληνικές ενέργειες. Ενέργειες, όμως, που να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη. Αυτό είναι σήμερα ένα μεγάλο ελληνικό πρόβλημα. Οι επενδυτές δεν εμπιστεύονται το ελληνικό Δημόσιο και το τελευταίο δεν κάνει τίποτε για να αλλάξει το κλίμα αυτό.

Ε: Οι τελευταίες δηλώσεις του υπουργού Ανάπτυξης Μ. Χρυσοχοΐδη σε ποιον βαθμό μπόρεσαν να πείσουν τους Γερμανούς επενδυτές;

Α: Επαναλαμβάνω ότι, από γερμανικής πλευράς, υπάρχει καλή θέληση και η γερμανική κυβέρνηση έχει πάρει πολύ σοβαρά την υπόθεση σωτηρίας της Ελλάδας. Όμως το τανγκό χορεύεται από δύο και όχι από έναν. Οι Γερμανοί επενδυτές δεν μπαίνουν σε μία χώρα για να κάνουν “αρπαχτές”. Σκέπτονται μακροπρόθεσμα και γι αυτό τους ενδιαφέρει σε υπερθετικό βαθμό το οικονομικό και πολιτικο-κοινωνικό περιβάλλον. Από την άποψη αυτή, πέρα από την συντόμευση του χρόνου έκδοσης μιας άδειας, υπάρχουν και άλλες σημαντικές λειτουργικές διαδικασίες που πρέπει να πείθουν τον επενδυτή ότι θα είναι σταθερές. Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι οι επενδύσεις στην Ελλάδα πρέπει να αποκεντρωθούν και να καλύψουν όλες τις περιφέρειες της χώρας. Αυτό είναι κάτι που ενδιαφέρει τους επιχειρηματίες-μέλη του Γερμανο-Ελληνικού Επιχειρηματικού Συνδέσμου, όσο βέβαια και άλλους εκτός αυτού.

Ε: Στην βάση αυτής της συλλογιστικής, ο Γερμανο-Ελληνικός Σύνδεσμος έχει εκπονήσει κάποια πιο συγκεκριμένα σχέδια;

Α: Βεβαίως, υπάρχουν περιφέρειες που έχουν μεγάλες δυνατότητες τουριστικής, λιμενικής, ενεργειακής και τεχνολογικής ανάπτυξης και μπορούν να βοηθηθούν να πετύχουν πολλά πράγματα – αρκεί να το πάρουν με το “μέσα μυαλό” οι τοπικοί άρχοντες. Για παράδειγμα, στην Κρήτη, ο φίλος μου και πρώην ευρωβουλευτής Σταύρος Αρναουτάκης έχει κάνει πολλά πράγματα στον τομέα αυτόν. Είναι παράδειγμα προς μίμηση και αποδεικνύει ότι, για να μπορέσω να κάνω κάτι, θα πρέπει και να το θέλω.

Ε: Δεν είναι όμως αναγκαίο και το όραμα;

Α: Ασφαλώς. Η βούληση για την επίτευξη ενός στόχου απαιτεί το όραμα. Απαιτεί να βλέπει κανείς μακρυά από τα μικροσυμφέροντα, την ρουτίνα και τους πρόχειρους υπολογισμούς. Νομίζω ότι αυτό που λείπει σήμερα στην Ελλάδα είναι αυτή η οραματική διάσταση. Οι δε λόγοι γι αυτή την έλλειψη είναι πολλοί, αλλά και εξαιρετικά σύνθετοι ως προς την υφή τους. Η χώρα και οι άνθρωποί της πρέπει να εγκαταλείψουν την ομφαλοσκόπηση. Ο κόσμος μας αλλάζει, γρήγορα και πιεστικά. Όσοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις πιέσεις αυτών των αλλαγών, δυστυχώς γι αυτούς, θα περιθωριοποιηθούν.

Ε: Αυτό που όντως ισχύει στην Ελλάδα δεν παρατηρείται και στην Ευρώπη; Η σημερινή ΕΕ δεν πάσχει και αυτή από έλλειψη οράματος;

Α: Αυτό εν μέρει είναι σωστό. Πλην όμως, πρέπει να καταλάβουμε ότι η Ευρώπη υφίσταται τις επιπτώσεις μιας κρίσης που προκλήθηκε μακρυά από αυτήν. Ίσως να μην συνειδητοποίησε αμέσως το μέγεθος της κρίσης, ωστόσο οι μέχρι στιγμής αντιδράσεις της είναι συνολικά θετικές και προς την σωστή κατεύθυνση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι δεν είναι λίγοι και οι εχθροί της ευρωπαϊκής ιδέας μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Για παράδειγμα, αν δεν υπήρχε η ευρωζώνη, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα είχε καταρρεύσει υπό την πίεση ανταγωνιστικών νομισματικών υποτιμήσεων και κάποιες αδύναμες νομισματικά χώρες θα είχαν ολοσχερώς καταστραφεί. Σήμερα, όχι μόνον δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά το ευρώ είναι και το δεύτερο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο. Αυτό δεν λέει τίποτα στους επαγγελματίες καταστροφολόγους;

Ε: Άρα επιβάλλεται η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη;

Α: Η έξοδος από την ευρωζώνη θα δημιουργούσε περισσότερα και σοβαρότερα προβλήματα από αυτά που θα έλυνε. Η ανεξέλεγκτη ολική χρεοκοπία είναι χειρότερη όχι μόνον από την ευρωζώνη αλλά και από άλλες ενδιάμεσες εναλλακτικές λύσεις. Από την λεγόμενη “ελεγχόμενη χρεοκοπία”, δηλαδή την συμφωνημένη μείωση του χρέους, από την επιμήκυνση του χρέους, δηλαδή την αποπληρωμή σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, και από την αναδιάρθρωση του χρέους με τον συνδυασμό της επιμήκυνσης, του “κουρέματος” και άλλων στοιχείων. Η ευρωζώνη δεν είναι μία άριστη νομισματική περιοχή, καθώς αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Δεν έχει μηχανισμούς δωρεάν μεταβιβάσεων δημοσιονομικών πόρων από την μία χώρα μέλος στην άλλη. Δεν έχει ολοκληρώσει την ελεύθερη μετακίνηση των συντελεστών παραγωγής και χαρακτηρίζεται από έντονες ανισότητες στο επίπεδο ανάπτυξης, την οικονομική διάρθρωση και την ανταγωνιστικότητα των κρατών της. Παρόλα αυτά, η παραμονή στην ευρωζώνη και η διατήρηση του ευρώ είναι προτιμότερη από τις παραπάνω εναλλακτικές λύσεις, διότι αποτελεί μία βασική προϋπόθεση για την αποφυγή της ανεξέλεγκτης ολικής χρεοκοπίας και την νομισματική και δημοσιονομική σταθερότητα σε μακροχρόνια βάση. Η επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας είναι ένα αναγκαίο κακό –το οποίο, ωστόσο, μπορεί να αντισταθμιστεί με αναπτυξιακές επενδύσεις.

Λουκάς Παπαδήμος - Βιογραφικό

2011-11-07T19:05:00.002+02:00

Ακαδημαϊκός δάσκαλος, κεντρικός τραπεζίτης, επιστήμονας υψηλού κύρους, με θητεία στα κέντρα αποφάσεων και χάραξης πολιτικής της Ελλάδας και της Ευρώπης, ο καθηγητής Λουκάς Παπαδήμος αναφέρεται ως πρωθυπουργός της κυβέρνησης συνεργασίας.

Ο Λουκάς Παπαδήμος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947 και μετά την αποφοίτησή του από το Κολλέγιο Αθηνών, άρχισε τις σπουδές του στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Πήρε το πρώτο του πτυχίο στη Φυσική, συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ηλεκτρολογία-Μηχανολογία και έκανε το διδακτορικό του στα Οικονομικά. Παράλληλα με τις σπουδές του, εργάστηκε ως βοηθός ερευνών και ως ειδικός επιστήμων στο ΜΙΤ.

Η ακαδημαϊκή του καριέρα άρχισε στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, όπου κατά την περίοδο 1975-1984 κατείχε θέση επίκουρου στην αρχή και στη συνέχεια αναπληρωτή καθηγητή.

Το 1980 εργάστηκε ως οικονομικός εμπειρογνώμων στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, στη Βοστώνη ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1985, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αναλάβει θέση οικονομικού συμβούλου της Τράπεζας της Ελλάδος, θέση όπου υπηρέτησε μέχρι το 1993. Τη χρονιά εκείνη διορίστηκε Υποδιοικητής και ένα χρόνο μετά έγινε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος για τα επόμενα οκτώ χρόνια, μέχρι το 2002. Από τη θέση αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Η αμέσως επόμενη θέση του Λουκά Παπαδήμου ήταν αυτή του Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την οποία κατείχε μέχρι τους πρώτους μήνες του 2010.

Από το 1988 ο καθηγητής Λ. Παπαδήμος είναι καθηγητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 2006 τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Η συμμετοχή του σε συμβούλια και επιτροπές, υπογραμμίζει την εκτίμηση και την αποδοχή που απολαμβάνει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (2001 μέχρι σήμερα), μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (1999 μέχρι σήμερα), μέλος του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος (1994-98), Πρόεδρος της Υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Επιτροπής των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1993-95).

Κατά την περίοδο 1989-90, ο Λουκάς Παπαδήμος συμμετείχε στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων υπό την προεδρία του καθηγητή 'Αγγελου Αγγελόπουλου, που συστάθηκε από τον τότε πρωθυπουργό, Ξενοφώντα Ζολώτα, για τη σύνταξη έκθεσης για τη Σταθεροποίηση και Ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας. Στο ίδιο διάστημα, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Schneider για την αξιολόγηση ερευνητικών προγραμμάτων οικονομικών επιστημών, στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Στη δεκαετία του 80 συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), στο Επιστημονικό Συμβούλιο του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών και στην Επιτροπή Padoa-Schioppa, που συστάθηκε από τον τότε Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζακ Ντελόρ, για τη σύνταξη έκθεσης για την Οικονομική Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Πλήθος είναι οι δημοσιεύσεις που έχει κάνει ο κ. Παπαδήμος, είτε προσωπικά είτε σε συνεργασία με επιστήμονες διεθνούς αναγνώρισης, κυρίως πάνω στα θέματα νομισματικής πολιτικής, νομισματικών μηχανισμών, Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, καθώς των τραπεζο-πιστωτικών και δημοσιονομικών.

Η ευρωζώνη δεν έχει ανάγκη το ΔΝΤ

2011-11-05T20:09:00.003+02:00

του Kenneth Rogoff*

Με τους ηγέτες των κρατών της Group of 20 να επικεντρώνονται στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ως το προτιμώμενο μέσο μιας διάσωσης της ευρωζώνης, θα πρέπει οπωσδήποτε να αναρωτηθούν ποιόν συγκεκριμένο στόχο θα εξυπηρετήσουν τα κεφάλαια του διεθνούς οργανισμού. Αν δεν δοθεί στο ΔΝΤ σημαντική εξουσία ώστε να εφαρμόσει τις προϋποθέσεις του σε επίπεδο ευρωζώνης, είναι δύσκολο να βρούμε πλεονεκτήματα στην ανάμιξή του, πέρα από το να παρέχει το «φύλο συκής» σε μεγάλης κλίμακας εξαγορές junk ομολόγων από την ΕΚΤ.

Αν και όλα τα βλέμματα είναι επικεντρωμένα στο ελληνικό δράμα, το πρόβλημα είναι σίγουρα πολύ βαθύτερο και επίμονο. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε κρίσιμα ελαττώματα στον ισχύοντα εσωτερικό σχεδιασμό της ευρωζώνης.

Πρώτον, τα όρια του χρέους στην συνθήκη του Μάαστριχτ δεν οριοθετήθηκαν αρκετά αυστηρά, ούτε σε μέγεθος ούτε σε μέσα επιβολής.

Δεύτερον, δεν υπάρχει μηχανισμός για μεγάλες, αυτόματες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις που θα επιτρέπουν το μοίρασμα του κινδύνου όπως γίνεται σε ένα ενιαίο νόμισμα. Αν οι εθνικές κυβερνήσεις της Ευρώπης συναντήσουν ογκώδη συρρίκνωση του δανεισμού, τότε θα πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος μηχανισμός που να εξομαλύνει την κατανάλωση κατά την διάρκεια ύφεσης. (Στην θεωρία, οι αγορές θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για την προφύλαξη από τους μακροοικονομικούς κινδύνους σε όλες τις χώρες, αλλά στην πράξη υπάρχουν πολλές δυσκολίες.)

Τρίτον, δεν υπάρχει ξεκάθαρος πιστωτής έσχατης ανάγκης για τις ιδιωτικές τράπεζες στις αδύναμες χώρες. Εστω κι αν η κεντρική κυβέρνηση της Ιταλίας καταφέρνει να επιβιώνει «στο όριο», δεν διαθέτει τα εσωτερικά μέσα ώστε να παράσχει μια πειστική προστασία για τις τράπεζες της χώρας. Αν είχε ακόμη την λιρέτα η Ιταλία, θα μπορούσε απλώς να τυπώσει χρήμα, αν δεν υπήρχαν πια άλλες επιλογές. Δεν μπορεί όμως να υποχρεώσει μονομερώς την ΕΚΤ να το κάνει.

Τέταρτον, η Ευρώπη χρειάζεται έναν πανίσχυρο κεντρικό οικονομικό ρυθμιστή, όχι για άλλο λόγο αλλά για να περιορίζει τις εθνικές εξάρσεις στα χρέη που βρίσκονται στα χέρια του ιδιωτικού τομέα. Τα όρια της συμφωνίας του Μάαστριχτ περιορίζονται στο δημόσιο χρέος. Όμως στην πράξη, τα ιδιωτικά χρέη συχνά γίνονται δημόσια χρέη σε μια κρίση.

Τέλος, απαιτείται ομοφωνία για πάρα πολλές αποφάσεις της ευρωζώνης, γεγονός που προσθέτει ένα στρώμα δυσλειτουργίας επιπλέον στις εθνικές κυβερνήσεις.

Ακόμη κι αντιμετωπιστούν αυτά τα δομικά ελαττώματα με μεταρρύθμιση της συνθήκης, χρειάζεται μια πολιτική συμφωνία για να αντιμετωπιστούν οι συγκεκριμένες δημοσιονομικές ανισορροπίες που έχουν ήδη συσσωρευθεί. Σε οποιαδήποτε λύση βρεθεί, θα πρέπει να εμπεριέχεται μεγάλη μονομερής μεταβίβαση κεφαλαίων από τον βορρά στον νότο. Σε αντάλλαγμα για την βοήθεια, τα κράτη του Νότου σχεδόν σίγουρα θα πρέπει να παραδώσουν την μακροοικονομική πολιτική στους πλουσιότερους γείτονες. Καμία προοπτική δεν δείχνει πολιτικά βιώσιμη σε μόνιμη βάση. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το πώς ακόμη και η ρευστότητα από το ΔΝΤ θα μπορούσε να προκαλέσει εκτόνωση σε αυτό το ενδοοικογενειακό πρόβλημα, εκτός κι αν του επιτρεπόταν να επιβάλλει βαριές προϋποθέσεις.

Η περίπτωση στην οποία θα χρειάζονταν πράγματι εξωθεν κεφάλαια, είναι στο να αποτραπούν μαζικές τραπεζικές αναλήψεις σε υγιείς χώρες. Δυστυχώς όμως, η διαφοροποίηση ανάμεσα στην ρευστότητα και το αξιόχρεο είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Παρά την φήμη του ΔΝΤ ήταν πολύ περισσότερες οι φορές που έκρινε εσφαλμένα προβλήματα αξιόχρεου ως προβλήματα ρευστότητας, παρά το αντίθετο.

Βεβαίως, το ΔΝΤ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο επιβολής προϋποθέσεων στις χώρες του Νότου, αλλά τα όρια της λιτότητας που μπορεί να αντέξει η περιφέρεια είναι ένα ζήτημα που ήδη αμφισβητείται.

Ο κίνδυνος ντόμινο από ένα ελληνικό χρεοστάσιο είναι ορατός. Όμως οι ηγέτες της G20 πρέπει να περιγράψουν επακριβώς το τι θα μπορούσε να βάλει το ΔΝΤ στο τραπέζι, που δεν μπορεί να το βάλει το πολύ πλούσιο, αλλά πολιτικά δυσλειτουργικό, σύστημα της ευρωζώνης.

*Ο αρθρογράφος είναι Καθηγητής οικονομικών και δημοσιονομικής πολιτικής στο Harvard University και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ.

Οι δύο, ο εξής ένας...

2011-11-05T20:03:00.002+02:00

του Πάσχου Μανδραβέλη*

Στην διάρκεια της κατά Γιάννη Βούλγαρη «μοιραίας πενταετίας» κάποιος μπορούσε να διακρίνει ένα ενδιαφέρον pattern στους σχολιασμούς των τηλεοπτικών παραθύρων. Για ό,τι κακό έκανε το ΠΑΣΟΚ (κι έκανε πολλά) έφταιγε το ΠΑΣΟΚ. Για ό,τι κακό έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ (κι έκανε καταστροφικά) έφταιγε το πολιτικό σύστημα. Κατά τον ίδιο τρόπο αυτό που ακούμε τώρα -κυρίως στα τηλεκαφενεία- είναι ότι για το αδιέξοδο που διαφαίνεται «φταίνε και οι δύο»...

Βεβαίως ευθύνες έχουν και οι δύο. Διαφορετικές και για διαφορετικά πράγματα. Και ο κ. Παπανδρέου έκανε λάθη με κορυφαίο αυτό του δημοψηφίσματος και ο κ. Σαμαράς κάνει λάθη με διαρκές αυτό του αντιμνημονιακού αγώνα. Αλλά η συζήτησή σήμερα δεν είναι εκεί. Η συζήτηση τώρα είναι το διαφαινόμενο αδιέξοδο να βρεθεί μια κυβέρνηση συνεργασίας που να διευθετήσει μερικά πράγματα μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές. Εδώ το pattern συνεχίζεται: «φταίνε και οι δύο»...

Μόνο που υπάρχουν καινούργια δεδομένα στο τραπέζι, δεδομένα τα οποία δεν λένε να αλλάξουν το pattern. Ο ένας παραιτείται από την πρωθυπουργία. Ο άλλος δεν αναβάλει τις φιλοδοξίες του για την πρωθυπουργία ούτε για τέσσερις μήνες. Ο ένας έκανε ένα βήμα για εκλογές στον Φεβρουάριο του 2012 και όχι στο τέλος της τετραετίας, δηλαδή τον Οκτώβριο του 2013. Ο άλλος παραμένει σταθερός στο αρχικό αίτημα για εκλογές εδώ και τώρα. Αν -όπως λέγεται κυνικά- στόχος και των δύο είναι η καρέκλα ο ένας θυσιάζει 19 μήνες (τυπικά) βέβαιης πρωθυπουργίας και ο άλλος 4 μήνες (τυπικά) πιθανής πρωθυπουργίας. Συνεπώς δεν «φταίνε (εξίσου) και οι δύο»

Να συμφωνήσουμε ότι η παραίτηση του κ. Παπανδρέου ήταν θολή. Δεν είπε την λέξη «παραιτούμαι», αλλά «μπορούμε να συζητήσουμε και τον επικεφαλής». Πως μπορούν να αποκαλυφτούν οι μύχιες και κάκιστες προθέσεις του κ. Παπανδρέου; Μόνο αν η Νέα Δημοκρατία προτείνει τέσσερα ονόματα μεταβατικών πρωθυπουργών και περάσει η μπάλα στο ΠΑΣΟΚ. Αν η κυβέρνηση δεν αποδεχθεί κανένα ή αν δεν αντιπροτείνει κάποιο αντίστοιχο πρόσωπο, ιδού η αποκάλυψη. Ας αναλάβει το ΠΑΣΟΚ το κόστος της μη συναίνεσης. Αλλά κάτι πρέπει να προτείνει και η ΝΔ· έστω θολό όπως -κατά την ίδια- πρότεινε ο κ. Παπανδρέου. Αν δεν το προτείνει δεν ισομερίζονται οι ευθύνες. Δεν «φταίνε και οι δύο».

Ας σβήσουμε τις παραινέσεις των εταίρων για συναίνεση και την απέχθειά τους για τις πρόωρες εκλογές, οι οποίες θα έχουν τις ίδιες επιπτώσεις στια αγορές όσο και το τεθνεών δημοψήφισμα. Υπάρχουν δύο προτάσεις στο τραπέζι. Του ΠΑΣΟΚ που λέει τον Φεβρουάριο και της ΝΔ που λέει εδώ και τώρα. Αν ως προς τις επιπτώσεις έχει δίκιο το ΠΑΣΟΚ, οι εκλογές τώρα, χωρίς να δεθεί από παντού η σύμβαση, σημαίνει άμεση καταστροφή. Αν έχει δίκιο η ΝΔ που λέει ότι το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί την καταστροφική πολιτική του μνημονίου, στους 18 μήνες θα προστεθούν άλλοι τέσσερις. Εκτός αυτού με δεδομένο ότι η ΝΔ θα συγκυβερνά, αυτές οι «καταστροφές» θα μειωθούν τουλάχιστον κατά το μισό.

Ο κ. Σαμαράς στην σαββατιάτικη δήλωσή του (5.11.2011) επεσήμανε ότι ο κ. Παπανδρέου «ήλθε και μας είπε χθες, ότι είναι τάχα "επικίνδυνες" οι άμεσες εκλογές κι ότι δεν υπάρχει χρόνος. Όμως υπήρχε χρόνος για να κάνει δημοψήφισμα στις 4 Δεκεμβρίου, με ένα κρίσιμο ερώτημα που θα τίναζε τα πάντα στον αέρα». Εκ των πραγμάτων έχει δίκιο. Η συνάντηση στις Κάννες απέδειξε ότι δεν υπήρχε χρόνος ούτε ανοχή για δημοψήφισμα στις 4 Δεκεμβρίου. Όπως ακριβώς δεν υπάρχει χρόνος ούτε ανοχή για εκλογές στις 4 Δεκεμβρίου. Θα δημιουργήσει την ίδια αστάθεια στην Ευρώπη και στις αγορές με πρώτο θύμα την χώρα μας. Στην γκάφα του κ. Παπανδρέου πρέπει να αντικριστεί μια γκάφα του κ. Σαμαρά;

Όπως και να έχει το πράγμα διαφορετικά πας σε εκλογές συντεταγμένα και διαφορετικά μέσα στον πανικό των ημερών. Όπως ακριβώς γίνεται και με την χρεοκοπία. Αλλιώς χρεοκοπείς με την δανειακή σύμβαση της 26ης Οκτωβρίου και αλλιώς χωρίς αυτή...

*Ο Πάσχος Μανδραβέλης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα «Καθημερινή».

Γιατί η επιστροφή στη δραχμή θα είναι καταστροφική...

2011-11-05T19:55:00.002+02:00

Πηγή:www.capital.gr

Μια απόφαση για επιστροφή στη δραχμή θα είναι καταστροφική, γιατί συνεπάγεται ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και πιθανά έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις η χώρα πολιτικά επιστρέφει στα δεδομένα της δεκαετίας του ’60, όμως χωρίς τις ΗΠΑ να διαθέτουν την ίδια ισχύ που διέθεταν τότε και την Ελλάδα να έχει την αξία της στρατηγικής εγγύτητας της Σοβιετικής Ένωσης...

Από γεωπολιτική άποψη η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική. Υπολογίστε μόνο αν η Κύπρος θα μπορούσε να αγνοήσει τις τουρκικές αντιρρήσεις και θα προχωρούσε στη γεώτρηση στην ΑΟΖ της αν δεν ένιωθε πως αποτελεί τμήμα της Ευρωζώνης και της αλληλεγγύης της.

Η έξοδος από το ευρώ μετατοπίζει το κέντρο βάρους της Ελλάδας από την Ευρώπη κάπου στη Ν.Α. Μεσόγειο και τα Βαλκάνια...

Η πολιτική ζωή της χώρας αντί να πιεστεί να ξεφύγει από το πελατειακό καθεστώς, θα επιστρέψει βαθύτερα σε αυτό, μέσω του μοντέλου τρία χρόνια λιτότητας για να μοιράσουμε το τέταρτο περισσότερα απ’ όσα μαζέψαμε...

Η λογιστική του εθνικού νομίσματος...

Από οικονομική σκοπιά μια επιστροφή στη δραχμή σημαίνει διαδοχικές υποτιμήσεις, οι οποίες θα σταματήσουν μόνο όταν προκύψει κάποιο σοβαρό πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης και δημιουργίας κλίματος για την προσέλκυση επενδύσεων.

Αυτά δηλ. που μας ζητάνε οι εταίροι να γίνουν και εντός ευρώ με ελεγχόμενη χρεοκοπία.

Εντός ευρώ η προσαρμογή πρέπει να γίνει με εσωτερική υποτίμηση δηλαδή μείωση των ονομαστικών μισθών. Με την δραχμή αυτό θα γίνει αυτόματα. Οι ονομαστικοί μισθοί θα μένουν ίδιοι αλλά η αγοραστική τους δύναμη θα μειώνεται ανάλογα με τις υποτιμήσεις.

Επιστροφή στη δραχμή και υποτιμήσεις σημαίνει:

Για εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα: Αυτόματη μείωση της αγοραστικής αξίας των μισθών κατά το μέγεθος της υποτίμησης... Η μείωση της αγοραστικής δύναμης θα είναι μεγαλύτερη από αυτήν μιας εσωτερικής υποτίμησης στα πλαίσια μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας εντός του ευρώ. Όσοι εργάζονται σε εξαγωγικές επιχειρήσεις σαν στελέχη θα έχουν την ευκαιρία γρηγορότερα να αναπληρώσουν μέρος των απωλειών...

Για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο: Μείωση της αγοραστικής αξίας των μισθών κατά το μέγεθος της υποτίμησης. Οι μεταρρυθμίσεις που θα χρειαστούν για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να κινηθούν πάλι στην κατεύθυνση ενός μικρότερου και λειτουργικότερου κράτους... άρα, οι απολύσεις αποτελούν μονόδρομο σε κάθε περίπτωση.

Για συνταξιούχους: Μείωση της αγοραστικής δύναμης ανάλογα με το μέγεθος της υποτίμησης. Τα ταμεία είναι χρεοκοπημένα λόγω κακοδιαχείρισης και υπερβολικής έκθεσης σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Ένα χρεοκοπημένο κράτος δεν έχει την δυνατότητα να πληρώνει ούτε αξιοπρεπείς ονομαστικές συντάξεις...

Για τραπεζικές καταθέσεις: Το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή προϋποθέτει την μετατροπή των καταθέσεων από ευρώ σε δραχμές. Αυτός είναι ο λόγος που οι καταθέτες τα τελευταία δυο χρόνια αποσύρουν τις καταθέσεις, για να τις εξασφαλίσουν εντός ή εκτός Ελλάδας σε ευρώ και να αποφύγουν την απαξίωσή τους με τις υποτιμήσεις της δραχμής.

Για Τράπεζες: Οι τράπεζες έχουν πρόβλημα με τα κρατικά ομόλογα, πρόβλημα με τα επισφαλή δάνεια. Με την επιστροφή στη δραχμή θα προστεθεί και το πρόβλημα μετά την κρατική χρεοκοπία και την ιδιωτική χρεοκοπία. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν δώσει δάνεια με βάση τις καταθέσεις που υπάρχουν, αλλά και δάνεια που έχουν λάβει από τις διεθνείς αγορές και την ΕΚΤ. Όπερ, οι ίδιες χρωστάνε σε ευρώ, ενώ θα τους χρωστάνε σε δραχμές... Θα υπάρξει κομφούζιο με νομικές αντιπαραθέσεις που θα κρατήσουν χρόνια...

Για επιχειρήσεις: Η δραχμή στο βαθμό που μειώνει αυτόματα το εργατικό κόστος και κατά συνέπεια το τελικό κόστος κάνει τα ελληνικά προϊόντα ανταγωνιστικά.

Τα άλλα κόστη όμως στο βαθμό που αφορούν εισαγόμενες πρώτες ύλες θα ανέβουν λόγω της υποτίμησης.

Επιπλέον το δανειακό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις θα γίνει δύσκολο, λόγω υψηλού πληθωρισμού. Προ σύγκλισης ευρώ είχαμε επιτόκια 15 και 20%, αυτό απαιτούσε ένα περιθώριο κέρδους διπλάσια για να καταστήσει ένα δάνειο αποπληρώσιμο...

Ξένες επενδύσεις: Για να επενδύσει κάποιος σε μια χώρα με εθνικό νόμισμα θα πρέπει εκτός όλων των άλλων να συνυπολογίσει και το ρίσκο ενός αδύνατου και ασταθούς νομίσματος. Στην Ασία αυτό, λόγω του δραματικά χαμηλού εργατικού κόστους, συμφέρει. Στην Ελλάδα θα χρειαστούν μισθοί Ινδίας και Βιετνάμ για να συμφέρει...

Η δραχμή εγγυάται μισθούς με αγοραστική δύναμη Ινδίας και όχι το ευρώ.

Το χρέος: Το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί ανάλογα με την υποτίμηση της δραχμής. Επιπλέον η χρεοκοπία θα χτυπήσει και το ιδιωτικό χρέος που ανέρχεται σε πάνω από 200 δισ. ευρώ. Θα υπάρξει στάση πληρωμών και η χώρα θα χρειαστεί δεκαετίες για να επιστρέψει στις αγορές. Οι δανειστές θα απαιτούν για δεκαετίες τις οφειλές και θα προσπαθήσουν να κατάσχουν ελληνικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό.

Οι εισαγωγές: Οι εισαγωγές θα γίνονται μόνο με μετρητά σε ξένο συνάλλαγμα. Η χώρα θα αναγκαστεί να καταναλώνει με βάση το συνάλλαγμα από εξαγωγές και την τουριστική κίνηση από το εξωτερικό. Οι εξαγωγές φτάνουν τώρα περίπου τα 20 δισ. ευρώ και τα έσοδα από τον τουρισμό είναι λιγότερα από 15 δισ. το χρόνο.

Θα μειωθούν οι τιμές στα τρόφιμα: Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης τα τρόφιμα στη βασική τους μορφή παρουσιάζουν μικρές διαφορές. Η τιμή ενός προϊόντος διαμορφώνεται από πολλούς συντελεστές, εισαγόμενους και ενδογενείς. Οι εισαγόμενοι συντελεστές εξαρτώνται από σκληρό συνάλλαγμα και δεν ευνοούνται από την υποτίμηση του εγχώριου νομίσματος, αντιθέτως...

Αν εσείς είστε παραγωγός φασολιών π.χ. το κόστος της παραγωγής εξαρτάται από αρκετούς εισαγόμενους συντελεστές (γεωργικά μηχανήματα, λιπάσματα, φυτοφάρμακα) και είναι αυτό μεταξύ άλλων που ορίζει την τελική τιμή. Η τελική τιμή εξαρτάται περισσότερο από τις διακυμάνσεις του πετρελαίου και άλλων βασικών συντελεστών και μόνο από το εργατικό κόστος στο εσωτερικό.

Αν επίσης σαν παραγωγός βρείτε στη Γερμανία καλύτερες τιμές, θα πουλήσετε εκεί και όχι στην Ελλάδα επειδή οι άνθρωποι αμείβονται με μικρότερους μισθούς. Δεν υπάρχει λόγος να μειωθούν οι τιμές ουσιαστικά στην Ελλάδα, λόγω δραχμής.

Θα μειωθούν οι τιμές στα καύσιμα: Οι τιμές είναι διεθνείς, το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η μείωση των μεγάλων κρατικών φόρων στα καύσιμα. Αλλά αυτό δεν είναι θέμα δραχμής ή ευρώ.

Θα μειωθούν τα ενοίκια: Τα ενοίκια θα μειωθούν καθώς στα ακίνητα οι τιμές διαμορφώνονται κυρίως από την εσωτερική ζήτηση. Όταν μετά από χρόνια προκύψει οικονομική ανάπτυξη, η ζήτηση θα αυξηθεί και κατά συνέπεια θα αυξηθούν και οι τιμές ακινήτων και ενοικίων...

Θα πέσουν ή θα ανέβουν οι μετοχές: Βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα ναι. Μακροπρόθεσμα όχι. Βραχυπρόθεσμα οι εταιρείες που παράγουν θα πληρώνουν τους εγχώριους συντελεστές κόστους σε δραχμές και θα πουλάνε τις εξαγωγές σε ευρώ. Αυτό θα δημιουργήσει αύξηση κερδών και θα σπρώξει τις μετοχές σε άνοδο.

Μακροπρόθεσμα οι εταιρείες που δεν μπορούν να δανειστούν σε ξένο νόμισμα με χαμηλό επιτόκιο, θα αντιμετωπίσουν απαγορευτικά για την ανάπτυξη επιτόκια. Δεν είναι τυχαίο που οι ελληνικές επιχειρήσεις ανέπτυξαν πολυεθνική δράση μετά την έλευση του ευρώ. Εξάλλου την μεγαλύτερη άνοδο το ελληνικό χρηματιστήριο την έκανε ενόψει της έλευσης του ευρώ.

Τουρισμός: Η επιστροφή στη δραχμή θα κάνει πιο φτηνό προορισμό την Ελλάδα. Αυτό είναι θετικό, αλλά δεν θα βοηθήσει στη βελτίωση του προϊόντος. Δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε πως η δεκαετία του ευρώ παρά τα αντικίνητρα της υψηλής ισοτιμίας, ήταν αυτή που σαν χώρα γράψαμε την μεγαλύτερη αύξηση επισκέψεων...

Πόσο πιθανή είναι η επιστροφή στη δραχμή;

Στη δραχμή μπορούμε να επιστρέψουμε μόνο αν το αποφασίσουμε μόνοι μας καταβάλλοντας το ανάλογο κόστος.

Το νομικό καθεστώς του ευρώ δεν το επιτρέπει να γίνει μονομερώς.

Μόνοι μας στα πλαίσια της εθνικής κυριαρχίας μπορούμε να κηρύξουμε την Ελλάδα ακόμη και «Βουδιστική» δημοκρατία με νόμισμα "πλατανόφυλλα".

Αυτό όμως που μπορούν να μας κάνουν οι Ευρωπαίοι εταίροι είναι να κλείσουν τις στρόφιγγες της ρευστότητας στις τράπεζες και να μας εξαναγκάσουν σε ασφυξία. Δεν έχουν όμως κανένα λόγο να το κάνουν, ίσα-ίσα...

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ: ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

2011-11-01T12:39:00.003+02:00

του Θάνου Τζήμερου

Πιστεύαμε ότι η κυβέρνηση του «επανιδρυτή του κράτους» ήταν η χειρότερη στην ελληνική ιστορία. Η σημερινή αποδεικνύει ότι κανένα ρεκόρ δεν μένει ακατάρριπτο από τον Έλληνα πολιτικό. Με μια απίστευτη πρωτοβουλία πολιτικού αμοραλισμού, ο ...τιμονιέρης της χώρας, χωρίς καμία συνεννόηση με τους εταίρους μας, προανήγγειλε δημοψήφισμα, αφού πρώτα, σαν πρωτοετής στη σχολή Μπακούνιν, έβγαλε έναν δεκάρικο λόγο για τις τράπεζες που θα υποχρεωθούν να πληρώσουν τα σπασμένα 35 χρόνων κυβερνητικής ανευθυνότητας.

Ένας πολιτικός αναλυτής επιπέδου Καστανίδη θα ήταν ενθουσιασμένος: με μια κίνηση ματ στριμώχνεις τον Σαμαρά, τον Τσίριζα και τους σταλινικούς. Αν ο λαός αποφασίσει «ναι», τους κόβεται η γλώσσα. Ο καπετάν Μιχάλης Χρυσοχοίδης καμάρωνε σαν μέλος της κυβέρνησης του βουνού, που στήσαμε ενέδρα και αιφνιδιάσαμε τους Γερμανούς. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, θλιβεροί κομπάρσοι σ΄αυτό το θέατρο παραλόγου, χειροκροτούσαν γιατί μόνο θόρυβο ξέρουν να παράγουν στον δημόσιο βίο.

Η αντιπολίτευση, εξ ίσου ανεύθυνη, έβγαλε μια αμήχανη ανακοίνωση περί διλήμματος ανάμεσα στον θυμό και στον φόβο. Κατανοητό. Αν πει ΟΧΙ στη συμφωνία, οδηγεί την Ελλάδα στη χρεωκοπία και στη δραχμή. Αν πει ΝΑΙ, πάει περίπατο ο τζάμπα λαϊκισμός και το πλαστό χαρτί της επαναδιαπραγμάτευσης. Αν καλέσει σε αποχή απλώς παρατείνει το μπάχαλο.

Αυτό το ρεσιτάλ ανευθυνότητας του πολιτικού σκηνικού αποδεικνύει ακόμα μια φορά ότι όλος ο καυγάς γίνεται για να «τη φέρει» ο Γιωργάκης στον Αντωνάκη ή το αντίστροφο. Από τον πυρήνα της «σκέψης» τους απουσιάζουν τρεις... λεπτομέρειες: οι πολίτες, η οικονομία και ο διεθνής παράγων. Σε μια δεινώς χειμαζόμενη οικονομία που θα έπρεπε να επιστρατεύσει και την τελευταία ικμάδα δύναμης για να αποφύγει τη συντριβή, θα πληρώσουμε 110 εκατομμύρια ευρώ για το κόστος των εκλογών. Σπαταλιέται δηλαδή «με μία ζαριά» ολόκληρο το ποσό που θα εξοικονομηθεί από 10.000 εφεδρείες. 10.000 οικογένειες βλέπουν στη ζωή τους να έρχονται τα πάνω - κάτω, ως παράπλευρες απώλειες στην φοιτητική κόντρα Γιωργάκη - Αντωνάκη.

Αλλά αυτό το ποσό δεν είναι τίποτε μπροστά στη φθορά που θα υποστεί η εθνική οικονομία την ταραχώδη περίοδο πριν το δημοψήφισμα.

Ποιος κάτοχος ομολόγων θα προσέλθει για το «κούρεμα» του χρέους, ξέροντας ότι όλα είναι στον αέρα και μπορεί αύριο να ακυρωθούν; Πώς θα προχωρήσει έστω και μία μεταρρύθμιση, όταν στο καζάνι που ήδη βράζει εμείς δυναμώνουμε τη φωτιά; Ποια αποκρατικοποίηση, ποια πώληση περιουσιακών στοιχείων μπορεί να γίνει σε μια αγορά σε κώμα και με το χρηματιστήριο στο απόλυτο μηδέν; Ποια επένδυση από ελληνικά και, πολύ περισσότερο, από ξένα κεφάλαια θα γίνει σ΄αυτή την κινούμενη άμμο; Πόσα κεφάλαια από όσα είναι ακόμα εδώ θα μείνουν όταν μερικά χιλιόμετρα βορειότερα ή ανατολικότερα μπορούν να βρουν σοβαρότητα, σταθερότητα, λογική;

Πόσο αξιόπιστους μπορούν να μας θεωρούν πια οι εταίροι, οι δανειστές μας και ο κόσμος ολόκληρος, όταν ένα σχέδιο διάσωσης που κοντεύει να βουλιάξει και τις δικές τους οικονομίες, ένα σχέδιο που προέκυψε μετά από μαραθώνεια προσπάθεια όλης της Ευρώπης και μας δίνει ανάσα ζωής για να διορθώσουμε τα του οίκου μας, πετιέται στην πράσινη τσόχα του λαϊκισμού για να ποντάρουν την πολιτική τους επιβίωση οι θλιβερές καρικατούρες της μεταπολίτευσης;

Και τέλος, το πιο ουσιαστικό: ποιο θα είναι το ερώτημα αυτού του δημοψηφίσματος; ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη νέα δανειακή σύμβαση; Γιατί να μην πάμε κατευθείαν σε εκλογές ώστε να αποφασίσουμε για το ποιοι θέλουμε επιτέλους να κρατούν τις τύχες μας στα χέρια τους; Γιατί θα πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και το ευρώ από τη μία και στη χρεωκοπία από την άλλη; Εφιαλτικά είναι και τα δύο! Θέλω το ευρώ και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χωρίς το ΠΑΣΟΚ και χωρίς κανέναν από αυτούς που μας έφεραν μέχρις εδώ. Το πρόβλημα δεν είναι η α ή η β σύμβαση. Το πρόβλημα ήταν και είναι το διεφθαρμένο αντιπαραγωγικό, πελατειακό καρκίνωμα της μεταπολίτευσης. Όποια σύμβαση και να υπογράψουμε, το σενάριο θα είναι το ίδιο: επιδρομή της κομματικής ληστοσυμμορίας σε ό,τι παραγωγικό απέμεινε σ' αυτό το κολαστήριο, για να εξασφαλιστεί το μέλι για τους κουμπάρους και τους κομματικούς τους στρατούς.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ δίνει τη δική της απάντηση:

ΌΧΙ στη διενέργεια δημοψηφίσματος!

ΝΑΙ σε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας τώρα - χωρίς πολιτικούς, με επιφανείς Έλληνες διεθνούς κύρους, που θα προτάξουν το προσωπικό τους κεφάλαιο αξιοπρέπειας και θα σχοληθούν - ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ - με την ανάπτυξη και τη δικαιοσύνη, τον μόνο δρόμο που θα μας απομακρύνει από τον όλεθρο.

Έλληνες, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: διαδώστε σε όλον τον κόσμο, ότι εμείς οι «απλοί» πολίτες δεν έχουμε καμία σχέση με το πολιτικό σκυλολόι που έχει αφήσει άφωνη την παγκόσμια κοινότητα. Ελάτε να τους ΣΑΡΩΣΟΥΜΕ. Δεν αντέχουμε άλλον εξευτελισμό. Ούτε άλλη γενοκτονία. Αυτή τη στιγμή, ό,τι ικανότερο διαθέτει η χώρα φεύγει για να αποφύγει την συντριβή που έρχεται. Ένα τεράστιο δυναμικό ευφυών, φιλότιμων, δημιουργικών Ελλήνων θα γίνει μοχλός ανάπτυξης σε άλλες οικονομίες και όχι στη δική μας. Να σταματήσουμε την αιμορραγία τώρα! Να απαλλαγούμε από τη χυδαιότητα, τώρα!

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ θα κυκλοφορήσει αυτή την έκκληση σε όλον τον κόσμο. Υπογράψτε την, διαδώστε την, ελάτε μαζί μας. Πρέπει να παλέψουμε - δεν έχουμε άλλα περιθώρια.

Ενωμένη Ευρώπη ή «Βόρειοι και Νότιοι»;

2011-10-31T16:54:00.002+02:00

του Πάτροκλου Κουδούνη

Όταν το 2001 η UEFA κήρυξε επίσημα τη συμμετοχή της στην εκστρατεία κατά του ρατσισμού, αντιμετώπισα κατ’ αρχάς το θέμα με μια ειρωνική διάθεση. Σκέφτηκα ότι μάλλον η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ευρώπης έπρεπε να δείξει πως διαθέτει και αισθητήρες κοινωνικών προβλημάτων σε μια περίοδο που οι αμοιβές ποδοσφαιριστών, το κόστος τηλεοπτικών δικαιωμάτων και γενικότερα το ποδοσφαιρικό χρήμα προκαλούσαν ακόμα κι αυτούς που δεν είχαν ζηλέψει ούτε τα μικρότερα αδέλφια τους… Κάποιοι λοιπόν ίσως να σκέφτηκαν ότι μια επίσημη καμπάνια κατά του ρατσισμού σίγουρα θα ενίσχυε το κοινωνικό προφίλ της ΟΥΕΦΑ.

Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που ήρθε στο μυαλό μου καθώς τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ρατσιστικές συμπεριφορές αναπτύσσονταν μέσα σε αγωνιστικούς χώρους!

Λίγους μήνες αργότερα όμως, όταν μια αγγλική ομάδα επισκέφτηκε την Αθήνα για να δώσει αγώνα στα πλαίσια του Champions League , άλλαξα γνώμη. Είδα τότε Έλληνες οπαδούς να πετούν μπανανόφλουδες και να κραυγάζουν σαν χιμπατζήδες κάθε φορά που το έγχρωμο αστέρι των αντιπάλων ακουμπούσε την μπάλα. Έμεινα έκπληκτος γιατί γνώριζα ότι η πλειονότητα του λαού μου, ενός λαού που φημίζεται για τη φιλοξενία του, ποτέ δεν ένιωθε ότι έπρεπε να τιμωρήσει το …διαφορετικό. Στενοχωρήθηκα σφόδρα αλλά συνήλθα σκεφτόμενος τη λέξη …«πλειονότητα». Κατάλαβα ότι αυτό που έβλεπα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η άλογη συμπεριφορά μιας θλιβερής νεανικής μειοψηφίας που ερχόταν στο γήπεδο μόνο και μόνο για να γίνει μέρος ενός αξιοδάκρυτου όχλου. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι η οργανωμένη προσπάθεια για την εξάλειψη ρατσιστικών συμπεριφορών στα γήπεδα ήταν απαραίτητη ακόμα κι αν αυτά τα αηδιαστικά «κύματα» διακρίσεων ξεκινούσαν πάντα από περιθωριακά υποκείμενα χωρίς μυαλό και –κυρίως- χωρίς παιδεία!

Πόσο επικίνδυνο είναι όμως, για όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, όταν παρεμφερείς διακρίσεις γίνονται από εκείνους που υποτίθεται ότι διαθέτουν εξαιρετική παιδεία και ορθή κρίση; Πόσο σοφοί μπορεί να είναι οι ηγέτες εκείνοι που αντί να αναζητούν το κοινό ευρωπαϊκό καλό, συνεχίζουν να χωρίζουν την «Ενωμένη» Ευρώπη του 21ου αιώνα σε παραγωγικό - ορθολογικό Βορά και σε «επιπόλαιο» νότο;

Το πρόβλημα του ελληνικού χρέους έδωσε την αφορμή σ’ εκείνους που εντόπιζαν και ανέλυαν κρυφίως τις διακρίσεις μεταξύ εθνών, να βγουν δημοσίως και να επιχειρηματολογήσουν – με οικονομικά επιχειρήματα αυτή τη φορά- υπέρ των ανάρμοστων θέσεών τους. Είναι εκείνοι που δυσκολεύονται ακόμα και σήμερα να κατανοήσουν ότι στα πλαίσια μιας Ένωσης δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις.

Φαντάζεστε έναν γερουσιαστή που εκλέγεται στην πολιτεία του Ιλινόι να κατηγορεί τους κατοίκους της Λουιζιάνα γιατί ξενυχτούν περισσότερο και είναι , ως εκ τούτου, λιγότερο ανταγωνιστικοί; Ομοίως περίεργο και αστείο θα έπρεπε να ηχεί στ’ αυτιά μας και ο υπαινιγμός ενός βορειοευρωπαίου σχετικά με την …εργατικότητα των Ιταλών ή των Ελλήνων.

Άλλωστε τα χαρακτηριστικά κάθε λαού ήταν γνωστά προτού ξεκινήσει η μακρά διαδικασία του συνεταιρισμού. Το να ισχυριζόμαστε ότι δεν γνωρίζαμε πως οι Έλληνες υπολείπονται σε πειθαρχία των Γερμανών είναι το ίδιο γελοίο με το να υποστηρίζουμε ότι δεν ήμασταν σίγουροι ότι οι Έλληνες μαγειρεύουν καλύτερα από τους Ολλανδούς!

Αν οι λαοί μας ήταν ίδιοι, δεν θα χρειαζόταν να ενωθούμε. Θα ήμασταν ήδη ενωμένοι!

Αν όλες οι χώρες της ΕΕ διέθεταν αυτοκινητοβιομηχανία γερμανικού επιπέδου, τότε η Γερμανία θα είχε πρόβλημα. Αν πλείστοι εκ των εταίρων μας διέθεταν τις παραλίες ή το ελαιόλαδο της Ελλάδος τότε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα θα εξέλειπαν. Η πολυμέρεια συνιστά μια επιτυχή εταιρεία. Μία ποδοσφαιρική ομάδα αποτελούμενη από τους έντεκα καλύτερους τερματοφύλακες του κόσμου, μάλλον δεν θα είχε σημαντικές προοπτικές επιτυχίας…

Το βέβαιο είναι ότι οι επιστημονικοί, οικονομικοί και πολιτιστικοί τομείς στους οποίους διαπρέπουν οι χώρες μας, καθορίζονται από τα μακραίωνα χαρακτηριστικά των γηγενών. Η πειθαρχία, η κοινωνικότητα, η υπομονή, το γούστο, η ουδετερότητα είναι διακριτικά που οδήγησαν τους λαούς που τα διαθέτουν στην εξέλιξη και στην αριστοποίηση πολλών δραστηριοτήτων. Και είμαι σίγουρος ότι αν μας ζητούσαν να κολλήσουμε το όνομα μιας ευρωπαϊκής χώρας στα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, οι περισσότεροι από εμάς θα απαντούσαν με τον ίδιο τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό στην αναγνώριση της διαφορετικότητας. Αντιθέτως, η κατηγορία ή η επίθεση που βασίζεται μόνο στις αναμενόμενες υφιστάμενες διακρίσεις είναι μοιραίο σφάλμα. Δεν έφταιγαν οι Γερμανοί επειδή γνώριζαν πως ήταν οι καλύτεροι μηχανικοί στον κόσμο. Έφταιγαν όμως οι ναζί επειδή λόγω αυτού πίστεψαν ότι έπρεπε να εξολοθρέψουν τους υπόλοιπους.

Η συνεχιζόμενη οικονομική περιπέτεια πρωτίστως της Ελλάδος και δευτερευόντως της Πορτογαλίας , της Ισπανίας και της Ιταλίας ενίσχυσε τις φωνές εκείνων που προέβαιναν σε κακεντρεχείς διακρίσεις αλλά ταυτόχρονα κατέδειξε με σαφήνεια ότι αν δεν αγνοηθούν, η Ένωση κινδυνεύει. Η θέση αυτή δεν δικαιολογεί την ανευθυνότητα που έχουν επιδείξει οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα ετών ούτε υπονοεί ότι η κοινή πορεία προυποθέτει πως κάποιοι μονίμως θα δανείζουν για να ξοδεύουν αέναα κάποιοι άλλοι. Τουναντίον, αυτό είναι και το απευκταίο.

Οφείλουμε όμως να παραδεχθούμε ότι για να αποφύγουμε παρεμφερείς κινδύνους στο κοινό μέλλον, πρέπει ή το μέλλον να μην είναι κοινό ή, χωρίς παρωπίδες, να θέσουμε όλες τις απαραίτητες δικλείδες που από τη μία θα περιορίζουν τα εγγενή μειονεκτήματα των εταίρων και που ταυτόχρονα θα επιτρέπουν την εκμετάλλευση όλων των πηγών που έχουν να προσφέρουν στην κοινή πρόοδο.

Μόνον έτσι μπορούμε να καταλήξουμε στην Ενωμένη Ευρώπη. Αλλιώς θα παραμείνουμε – στην καλύτερη περίπτωση- «Βόρειοι και Νότιοι»˙ γιατί υπάρχει και χειρότερο σενάριο… αυτό του τζίτζικα, που πέθανε γιατί δεν κατάφερε ποτέ να φάει από το φαγητό που μάζευε ο δυστυχής μέρμηγκας… και λέω «δυστυχής» γιατί ο μέρμηγκας δεν κατάφερε ποτέ ν’ ακούσει το τραγούδι του τζίτζικα!

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ

2011-10-31T10:54:00.003+02:00

Η κινεζική ηγεσία κρίνει πολύ θετικές τις αποφάσεις της ΕΕ για την προστασία της ευρωζώνης

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

«Η Κίνα στηρίζει τα μέτρα που υιοθέτησε η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) για να αντιμετωπίσει την χρηματοοικονομική κρίση», γράφει η ημερήσια αγγλόφωνη εφημερίδα China Daily, η οποία προσθέτει ότι θετική είναι και η εξέλιξη για το ελληνικό χρέος. Επισημαίνει επίσης την τηλεφωνική συνομιλία του Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζύ με τον Κινέζο Πρόεδρο Χου Χιντάο, στην διάρκεια της οποίας η κινεζική πλευρά υποσχέθηκε περισσότερες επενδύσεις στην Ευρώπη και αυξημένες ευρω-κινεζικές συναλλαγές.

Πληροφορίες μας από το Πεκίνο αναφέρουν ότι οι Κινέζοι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον και για τις συνομιλίες που θα γίνουν στους κόλπους του G20 στις Κάννες. Και τούτο διότι θέλουν να μάθουν ποιοι ιδιώτες και ποιες επιχειρήσεις θα αναλάμβαναν το κόστος μιας πιθανής ελληνικής χρεοκοπίας. Οι Κινέζοι ειδικοί εκτιμούν ότι η μεικτή έκθεση της Ελλάδας σε προθεσμιακά συμβόλαια ανταλλαγής πιστωτικού κινδύνου (CDS) πλησιάζει τα 50 δισεκατ. ευρώ –ποσό που επιβεβαιώνεται και από στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.

Σημειώνουμε ότι τα CDS (ΠΣΑΠΚ, ελληνιστί) δεν διαπραγματεύονται σε μία χρηματιστηριακή αγορά αλλά εξωχρηματιστηριακά, γι αυτό και θεωρούνται «επικίνδυνα» παράγωγα προϊόντα. Στην ελληνική περίπτωση, θα μπορούσαν να προκαλέσουν πιστωτικό γεγονός, παρά τις αποφάσεις για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες.

ΕΥΡΩΠΗ: ΠΟΣΟ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ;

2011-10-31T10:53:00.001+02:00

Η συμφωνία της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου κρίνεται ασαφής και ευάλωτη από τους ειδικούς των χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Είναι, όμως;

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

«Σοβαρά είναι τα κενά που παρουσιάζει η συμφωνία για την προστασία της ευρωζώνης και την περικοπή του ελληνικού δημόσιου χρέους», τονίζουν εν χορώ οι περισσότεροι από τους εγκυρότερους χρηματοοικονομικούς αναλυτές, που από καιρό τώρα παρακολουθούν τις εξελίξεις στην ευρωζώνη. Βέβαια, οι περισσότεροι από αυτούς εκπροσωπούν τον αγγλοσαξωνικό κόσμο –και είναι γνωστό ότι τα αισθήματα του τελευταίου για το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι κάθε άλλο παρά θερμά είναι…

Αναφορικά με την Ελλάδα, θεωρείται απίθανο το «κούρεμα» κατά 50% του ελληνικού δημοσίου χρέους να επιτρέψει στην χώρα να έχει δημοσιονομική βιωσιμότητα, με δεδομένη την ύφεση που ήδη πλήττει την οικονομία της. Προβληματισμούς δημιουργεί επίσης στους παρατηρητές-αναλυτές και ο τρόπος που η απόφαση για περικοπή του χρέους θα περάσει από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Αμφισβητείται έτσι ότι οι ευρωπαϊκές αποφάσεις θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν πλειοψηφία 180 βουλευτών που ενδεχομένως θα ήθελε ο πρωθυπουργός Γ.Α.Παπανδρέου.

Ερωτηματικά προκαλεί και το ευρωπαϊκό σχέδιο για επανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Επισημαίνεται ότι τα αυστηρότερα stress-tests, που ως γνωστόν προωθεί η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (ΕΒΑ), έχουν προκαλέσει έντονο προβληματισμό στις διοικήσεις των τραπεζικών ιδρυμάτων, καθώς θα πρέπει να αυξήσουν το core Tier 1 πάνω από 9%. Αυτό όμως σημαίνει πως οι τράπεζες θα χρειαστούν «φρέσκα» κεφάλαια, τα οποία είναι πολύ δύσκολο να αντληθούν στην τρέχουσα συγκυρία.

Η δυσχερής θέση στην οποία βρίσκονται οι τράπεζες στην Ευρώπη αποτυπώνεται στην ανάλυση της Credit Suisse, που υπολογίζει πως 66 από τις 89 ευρωπαϊκές τράπεζες αναμένεται να μην περάσουν τα νέα stress-tests της ΕΒΑ, τα οποία θέτουν τον πήχυ του core Tier 1 στο 9%, εκτιμώντας ταυτόχρονα πως θα πρέπει να αντλήσουν νέα κεφάλαια ύψους 220 δισεκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τον ελβετικό οίκο, οι μεγαλύτερες κεφαλαιακές ανάγκες θα προκύψουν για τις Royal Bank of Scotland (19 δισεκατ. ευρώ), Deutsche Bank (14 δισεκατ. ευρώ) και BNP Paribas (14 δισεκατ. ευρώ). Όσον αφορά στις ελληνικές τράπεζες, η Credit Suisse υπολογίζει πως η Εθνική θα χρειαστεί φρέσκα κεφάλαια ύψους 7,5 δισεκατ. ευρώ, για την Τράπεζα Πειραιώς εκτιμά πως θα χρειαστεί κεφαλαιακή ενίσχυση 3,9 δισεκατ. ευρώ, η Eurobank 3,8 δισεκατ. ευρώ, η Alpha Bank 2,2 δισεκατ.ευρώ και η Τράπεζα Κύπρου 978 εκατ. ευρώ. Αναφορικά δε με την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, επισημαίνεται ότι στο κόστος της δεν περιλαμβάνονται προσεχείς απώλειες από δάνεια, οι οποίες εντούτοις εκτιμάται ότι θα είναι σοβαρές.

Όσον αφορά στην μόχλευση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (EFSF), μπορεί να γίνεται λόγος για ενίσχυσή του με 1 τρισεκατ. ευρώ, πλην όμως οι λεπτομέρειες αυτής της ενίσχυσης παραμένουν ασαφείς. Στο μέτρο δε που η μόχλευση αυτή θα γίνει χωρίς κεφάλαια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), μένει ο συνδυασμός ενός ασφαλιστικού σχήματος και ενός νέου ειδικού σκοπού επενδυτικού οχήματος (SPIV), που θα προσελκύσει νέους επενδυτές στις αγορές κρατικών ομολόγων που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Στην συμφωνία προβλέπεται ότι οι νέοι αυτοί επενδυτές, που θα μπορούσαν να είναι Κινέζοι, θα έχουν κάλυψη για το πρώτο 20% οιασδήποτε μελλοντικής ζημίας που θα μπορούσαν να υποστούν από την τοποθέτησή τους σε ευρωπαϊκά ομόλογα. Μένει να δούμε βέβαια ποιες αναδυόμενες χώρες θα μπορούσαν να δεχθούν αυτή την προσφορά.

Πέρα, όμως, από τον προαναφερόμενο σκεπτικισμό, όσοι γνωρίζουν με ποιον τρόπο οικοδομείται η Ευρώπη υπογραμμίζουν ότι η τελευταία Σύνοδος Κορυφής κάνει πιο αδρή την θέληση της Γερμανίας και της Γαλλίας να προχωρήσει η Ευρώπη. Και, από την άποψη αυτή, πρόβλεψή μας είναι ότι οι μήνες που έρχονται θα είναι πλούσιοι σε εξελίξεις. Πολλά θέματα θα πέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με πρώτο και σημαντικότερο αυτό της αναθεώρησης των Συνθηκών και της δημιουργίας μιας κοινής ευρωπαϊκής δημοσιονομικής αρχής. Με άλλα λόγια, προβλέπουμε ότι μέχρι το 2015 η ευρωζώνη θα έχει αποκτήσει ένα είδος υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο, όπως είναι φυσικό, θα μεταφερθούν και τμήματα εθνικής οικονομικής κυριαρχίας. Σπεύδουμε δε να δηλώσουμε ότι, σε όποιους δεν αρέσει η εξέλιξη αυτή, αντί να μάς ζαλίζουν τα αυτιά με γελοίες ψευτοπατριωτικές κορώνες και λοιπούς λεονταρισμούς για συνοικιακά καφενεία, ας δηλώσουν ξεκάθαρα ότι επιλογή τους είναι μία Ελλάδα εκτός Ευρώπης. Θα γνωρίζουμε έτσι για τί μιλάμε.

ΑΝΤΙΟ...

2011-10-26T11:42:00.001+03:00

Ένας σοβαρός, υπεύθυνος και ικανός εκδότης-δημοσιογράφος έφυγε από την ζωή σε ηλικία 74 ετών. Ο Κωνσταντίνος Χ. Τρικούκης είχε γεννηθεί στην Κοζάνη και για πολλά χρόνια είχε διαπρέψει στην Γερμανία, κυρίως στην παραγωγή και προώθηση τηλεοπτικών εκπομπών σε συνεργασία με τα στούντιο της Βαυαρίας.

Όμως, από το 1992 και μετά, βλέποντας την Ευρώπη να εισέρχεται σε νέα τροχιά μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, ίδρυσε το αγγλόφωνο περιοδικό European Business Review (EBR), το οποίο σήμερα θεωρείται από τα εγκυρότερα στους ευρωπαϊκούς κύκλους. Μέλος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ), είχε βραβευθεί από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, ενώ από το 2006 είχε δημιουργήσει το Europress Media Group (EMG) που σήμερα διευθύνει με επιτυχία ο γυιός του Χρήστος.

Με αφορμή τον θάνατό του, το ελληνικό τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ) εκφράζει τα βαθύτατα συλληπητήριά του στην οικογένεια του Κ.Χ.Τρικούκη, ιδιαιτέρως δε στην σύζυγό του Ανθή και στα παιδιά του, και ελπίζει ότι, παρά την κρίση, το έργο του θα συνεχισθεί και θα επεκταθεί.

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ

2011-10-26T11:37:00.003+03:00

Μία νέα κίνηση πολιτών εκφράζει, για την ώρα, πολίτες τούτης της χώρας που επιμένουν να σκέπτονται, να κρίνουν, να διαβάζουν και να αντιστέκονται στην διάχυτη χυδαιότητα και πολιτική απάτη

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Την Κυριακή 23 Οκτωβρίου, πάνω από 300 Έλληνες πολίτες που κινητοποιήθηκαν από την κίνηση «Δημιουργία Ξανά» συγκεντρώθηκαν στον κινηματογράφο «Δαναός» στους Αμπελοκήπους για να ακούσουν τον διαδικτυακό οργανωτή της κίνησης Θάνο Τζιμέρο, αλλά και ομιλητές όπως ο καθηγητής Δημ. Δημητράκος, ο αρθρογράφος Αγ.Βερούτης, ο δικηγόρος Χάρης Οικονομόπουλος, και άλλους.

Στόχος δεδηλωμένος της νέας αυτής κίνησης, που είναι γνήσιο προϊόν της κοινωνικής δικτύωσης και ειδικότερα του Facebook, είναι η ειρηνική ανατροπή του καθεστώτος νεωτερικής πολιτικής φεουδαρχίας που δημιουργήθηκε στην χώρα μας από την μεταπολίτευση και μετά και το οποίο, μέχρι της σημερινής του χρεοκοπίας, στηρίχθηκε στις αρπακτικές δυνάμεις του συντεχνιακού συνδικαλισμού και μιας μαφιόζικης φαιοκόκκινης συμμορίας. Μία συμμορία που τώρα δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα, θέλοντας να λεηλατήσει ό,τι ακόμα απομένει στην υπερδανεισμένη και αφιονισμένη από σκοταδιστικά συνθήματα ελληνική κοινωνία.

Η προσπάθεια της κίνησης «Δημιουργία Ξανά» είναι όντως αξιέπαινη και εμπεριέχει πολλές ελπίδες. Θα συναντήσει λυσσώδη πόλεμο από τους δημαγωγούς του πνευματικού βόθρου που χρόνια τώρα νέμονται στην χώρα την πνευματική και επικοινωνιακή εξουσία. Πέρα από την πολιτική, αυτό είναι στην ουσία το μεγάλο ελληνικό πρόβλημα. Πρόκειται για τον τοίχο που έχει ορθωθεί απέναντι στην γνώση, στην κριτική σκέψη και στον διαχωρισμό πληροφόρησης και προπαγάνδας από τους φορείς που θέλουν μία Ελλάδα υπηκόων και όχι πολιτών. Αν δει κανείς ποιες είναι οι αρθρώσεις και οι διασυνδέσεις των δυνάμεων του ζόφου στην ελληνική κοινωνία, έντρομος θα διαπιστώσει πού έχει αυτοπαγιδευτεί ένας επιρρεπής στην δαιμονολογία λαός.

«Δημιουργία Ξανά», λοιπόν, ναι. Υπό τον όρο ότι η χώρα θα απελευθερωθεί από την χυδαιότητα και την δήθεν «αγωνιστικότητα» αυτών που την βλέπουν ως μαντρί με το δικό τους κοπάδι μέσα.